ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΩΝ ΠΕΛΑΣΓΩΝ
(απάντηση στον Αλβανό Kristo Frasheri)
Έκπληκτος διάβασα τις ανοησίες κάποιου Αλβανού «ιστορικού» που ονομάζεται Kristo Frasheri, ενός ανόητου και αμόρφωτου πανίβλακα, ο οποίος προσπαθεί να διαστρεβλώσει την Ελληνική Ιστορία ισχυριζόμενος ότι οι Έλληνες δεν είναι απόγονοι των Πελασγών. Το θλιβερό αυτό ανθρωπάριο έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχουν στοιχεία ή αναφορές αρχαίων συγγραφέων που να μαρτυρούν την καταγωγή των Ελλήνων από τους Πελασγούς.
Θα μπορούσε κανείς να μην του απαντήσει αλλά επειδή κάτι τέτοιες ανοησίες δημιούργησαν εκ του μηδενός «μακεδονικό έθνος» στα βόρεια σύνορά μας, θεωρώ υποχρέωσή μου να αναδημοσιεύσω απόσπασμα από το βιβλίο μου «Έλληνες Αυτόχθονες και όχι Ινδοευρωπαίοι», στο οποίο αποδεικνύεται η καταγωγή των Ελλήνων από τους Πελασγούς με όλα τα σχετικά αρχαία αποσπάσματα.
Oι Έλληνες είναι αυτόχθονες και απευθείας απόγονοι των Πελασγών. Παραθέτουμε τα αρχαία αποσπάσματα τα οποία αναφέρονται στην ελληνική αυτοχθονία και στην πελασγική καταγωγή:
«Γιατί εμείς που κατοικούμε σ’ αυτή την πόλη, δεν διώξαμε από δω τους κατοίκους ούτε τη βρήκαμε έρημη ούτε συγκεντρωθήκαμε πολλών εθνών μιγάδες και ήρθαμε να την καταλάβουμε. Η καταγωγή μας είναι τόσο καλή και γνήσια, ώστε η ίδια η γη, στην οποία γεννηθήκαμε, βρίσκεται στην κατοχή μας χωρίς καμία διακοπή. Εμείς είμαστε αυτόχθονες και μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη με τα ίδια ονόματα που δίνει κανείς στους πλησιέστερους συγγενείς του. Μόνο εμείς απ’ όλους τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλούμε τροφό, πατρίδα και μητέρα» (Ισοκράτης, «Πανηγυρικός», 24-25).
«Όσο για την αρχαιότητα του γένους, όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πολλοί βάρβαροι θεωρούν τους εαυτούς τους αυτόχθονες…» (Διόδωρος ο Σικελιώτης, «Ιστορική Βιβλιοθήκη», Α΄, 9. 3).
«Ποιος άλλος έχει πει για την πατρίδα του τόσο ωραίο εγκώμιο όσο ο Ευριπίδης :
Στ’ αλήθεια, λαός που δεν ήρθε απ’ αλλού,
αλλά γεννηθήκαμε αυτόχθονες» (Πλούταρχος, «Περί Φυγής», 604D-E, 13).
«Του Θησέα το πατρικό γένος φτάνει ως τον Ερεχθέα και τους πρώτους αυτόχθονες» (Πλούταρχος, «Βίοι Παράλληλοι, Θησεύς», 3.).
«…παραλαμβάνοντας (η θεά Αθηνά) το σπέρμα σας από τη Γη και τον Ήφαιστο… (…) Όλη αυτήν την τάξη και την οργάνωση την έδωσε η θεά αρχικά σ’ εσάς, όταν ίδρυσε την πόλη σας. Επέλεξε τον συγκεκριμένο τόπο όπου γεννηθήκατε, επειδή προέβλεψε ότι το εύκρατο κλίμα του θα επιδράσει θετικά στη σωφροσύνη των ανθρώπων. Η θεά ήταν φίλη του πολέμου και της σοφίας. επέλεξε επομένως τον τόπο που θα γεννούσε ανθρώπους παρόμοιους με αυτήν και ίδρυσε την πρώτη της πόλη» (Πλάτων, «Τίμαιος», 23e & 24c).
«Από την Νιόβη δε και τον Δία (αυτή είναι η πρώτη θνητή γυναίκα με την οποία συνουσιάσθηκε ο Ζευς) γεννήθηκε ένα παιδί, ο Άργος, καθώς δε λέει ο Ακουσίλαος, και ο Πελασγός, από τον οποίο ονομάσθηκαν Πελασγοί οι κατοικούντες την Πελοπόννησο. Ο Ησίοδος όμως λέει ότι ο Πελασγός ήταν αυτόχθων (γεννήθηκε από τη γη)» (Απολλόδωρος, «Μυθολογία», II. 2, 3).
«Ην γαρ και το των Πελασγών γένος Ελληνικόν εκ Πελοποννήσου το αρχαίον, και τον Πελασγόν αυτόχθονα λέγων» (Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς. «Ρωμαϊκή Αρχαιολογία» Ι 17).
Επίσης ο Οβίδιος, Λατίνος ποιητής, αναφερόμενος στα γεγονότα του Τρωικού πολέμου, ταυτίζει συνεχώς τους Πελασγούς με τους Έλληνες:
«Χίλια πλοία τον ακολούθησαν και κάθε φυλή των Πελασγών μαζί, δεμένοι με όρκο σε κοινή εκστρατεία» («Μεταμορφώσεις», Βιβλίο XII, στίχος 7).
«Ήδη ο τρόμος όλων των Φρυγών, στολίδι και προστάτης του έθνους των Πελασγών, ο Αιακίδης, ο αξεπέραστος στη μάχη…» («Μεταμορφώσεις», Βιβλίο XII, στίχος 611).
«Και τι το αναφέρει αυτό, όταν λέει πως για τον πελασγικό το στόλο σήκωσε τα όπλα ενάντια σε Τρώες και το Δία;» («Μεταμορφώσεις», Βιβλίο XIII, στίχος 268).
Αλλά και ο Όμηρος βάζει τον Έλληνα Αχιλλέα στην «Ιλιάδα» (Π 233-234) να αναφωνεί ορκιζόμενος στο όνομα του Δία: «Ζευ άνα Δωδωναίε Πελασγικέ».
«Προ των Τρωικών δηλαδή δεν φαίνεται να επιχείρησε τίποτα ενωμένη η Ελλάς. φρονώ δε ότι δεν είχε ακόμη και το όνομα αυτό ολόκληρη η χώρα, αλλά προ των χρόνων του Έλληνα του υιού του Δευκαλίωνα δεν υπήρχε καθόλου η ονομασία αυτή και έδιναν στην χώρα κατά τόπους το όνομα τους οι διάφοροι λαοί, στα περισσότερα δε μέρη οι Πελασγοί.
Όταν δε ο Έλληνας και τα παιδιά του έγιναν ισχυροί εις την Φθιώτιδα και τους προσκαλούσαν στις άλλες πόλεις ως βοηθούς, τότε πλέον και οι άλλοι λαοί, καθένας χωριστά, άρχισαν να ονομάζονται Έλληνες λόγω της συχνότερης συναναστροφής με αυτούς, αλλά το όνομα αυτό επί πολύ ασφαλώς χρόνο δεν είχε τη δύναμη να επικρατήσει σε όλους.
Αποδεικνύει δε τούτο προ πάντων ο Όμηρος, διότι, αν και υπήρξε μεταγενέστερος και από τα Τρωικά ακόμη, πουθενά δεν μεταχειρίσθηκε το όνομα Έλληνες για όλους όσους εκστράτευσαν ούτε για άλλους, παρά μόνο για τους στρατιώτες του Αχιλλέα που είχαν έλθει από την Φθιώτιδα, οι οποίοι βεβαίως και ήταν οι πρώτοι Έλληνες…» (Θουκυδίδης, «Πελοποννησιακός πόλεμος», Α΄, 3).
«Νομίζω ότι η δόξα της πόλης είναι που προετοίμασε να ονομάζονται από αυτήν (δηλαδή από το Άργος, Αργείτες) οι Πελασγιώτες, οι Δαναοί, και οι Αργείοι και οι άλλοι Έλληνες» («Γεωγραφικά», Η΄, VI, 8).
Τα παραπάνω αποσπάσματα θεωρούμε ότι είναι υπεραρκετά για να αποδείξουν ότι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν τους εαυτούς τους αυτόχθονες και φυλετική εξέλιξη των Πελασγών.
Τα καταστροφικά γεγονότα του κατακλυσμού, πέρα από τις μεγάλες δυστυχίες που προξένησαν στους ανθρώπους, προκάλεσαν και κοινωνικές αλλαγές που έφεραν ρήγμα στους πελασγικούς φυλετικούς δεσμούς. Οι γιοι του επιζήσαντα βασιλιά της Φθιώτιδας Δευκαλίωνα, Έλληνας και Αμφικτύωνας, φαίνεται ότι αποσχίστηκαν από την πληγμένη Πελασγική ομοφυλία.
Ο Έλληνας ανέλαβε να δημιουργήσει ένα νέο έθνος από τα λείψανα του παλιού, ενώ ο Αμφικτύων ασχολήθηκε με την πολιτική οργάνωση του εγχειρήματος. Γι’ αυτό εξάλλου και από τότε, όλες οι ομοσπονδίες μεταξύ των Ελλήνων ονομάζονται Αμφικτιονίες. Ότι ο Έλληνας και οι δικοί του αποσχίστηκαν από την Πελασγική ομοφυλία φαίνεται και από την παρακάτω αναφορά του Ηροδότου:
«Πιστεύω ότι το ελληνικό έθνος μιλούσε πάντα τη γλώσσα που μιλάει σήμερα. Στην αρχή, όταν αποσχίστηκε από τους Πελασγούς, ήταν μικρό και αδύναμο, αλλά η δύναμη του αυξήθηκε όταν προσχώρησαν άλλα έθνη, όπως οι Πελασγοί…» (Ηρόδοτος Α΄, 58).
Ο Έλληνας και όσοι Πελασγοί τον ακολούθησαν δεν ήταν εξαρχής αρκετά ισχυροί ώστε να επιβληθούν στους υπόλοιπους ομόφυλους τους. Η ελληνική πελασγική φυλή άρχισε να δυναμώνει αργότερα όταν και άλλοι Πελασγοί ενώθηκαν μαζί τους. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς λέει πως ο Έλλην με μια πολεμική ομάδα αποτελούμενη από Πελασγούς, Κουρήτες και Λέλεγες, τους οποίους ο Αριστοτέλης δέχεται ως παλιούς κατοίκους της περί τον Αχελώο χώρας, εδραίωσε την κυριαρχία του στη Θεσσαλία.
Οι γιοι του Έλληνα, Δώρος, Ξούθος και Αίολος ήταν εκείνοι που ανέλαβαν να ολοκληρώσουν το πατρικό σχέδιο. Εκείνη την εποχή ο μόνος τόπος που ονομαζόταν Ελλάς ήταν η πόλη Ελλάς στην Φθία της Θεσσαλίας:
«Αυτοί που θεωρούν ότι μιλάμε για πόλη, οι κάτοικοι των Φαρσάλων, δείχνουν στα εξήντα στάδια από την πόλη τους μια ερειπωμένη πόλη που πιστεύουν ότι είναι η Ελλάς με δύο κρήνες κοντά, τη Μεσσηίδα και την Υπέρεια. Οι Μελιταιείς πάλι, μακριά από τον οικισμό τους κάπου δέκα στάδια λένε ότι χτίστηκε η Ελλάς μετά τον Ενιπέα, τότε που η πόλη τους λεγόταν Πύρρα, ενώ από την Ελλάδα που βρισκόταν στα πεδινά ήρθαν οι Έλληνες και έμειναν στην κώμη τους. Απόδειξη έχουν στην αγορά τους τον τάφο του Έλληνα, γιο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας» (Στράβων, «Γεωγραφικά», Θ΄, V, 6).
Στην πορεία του χρόνου οι κάτοικοι της πόλης Ελλάδας άρχισαν να επεκτείνουν την κυριαρχία τους και στη γύρω περιοχή. Στα χρόνια του Τρωικού πολέμου, η Ελλάς είχε τα παρακάτω σύνορα, τα οποία ορίζει ο Στράβων στηριζόμενος στον Όμηρο: «Όσο για το Πελασγικό Άργος, δέχονται ότι κάποτε ήταν Θεσσαλική πόλη χτισμένη κοντά στη Λάρισα. Σήμερα δεν υπάρχει. Άλλοι πάλι δεν τη θεωρούν πόλη, αλλά πιστεύουν ότι εννοεί την ίδια τη θεσσαλική πεδιάδα που λέγεται έτσι, επειδή την ονόμασε ο Άβας, που ήρθε και έζησε εδώ από το Άργος. Για τη Φθία, μερικοί νομίζουν ότι είναι η ίδια χώρα με την Ελλάδα και την Αχαΐα. Αυτές αποτελούν το άλλο, το νότιο, από τα δύο μέρη στα οποία ήταν χωρισμένη η Θεσσαλία. Φαίνεται πάντως ότι ο ποιητής θεωρούσε δύο χώρες τη Φθία και την Ελλάδα, αφού λέει:
»Κατοικούσαν Φθία και Ελλάδα.
»Πρόκειται για δύο όταν λέει:
»Κι έπειτα, από την ευρύχωρη Ελλάδα,
έφτασα στη Φθία.
»Καθώς και ότι:
»Πολλές γυναίκες της Αχαΐας βρίσκονται σε Ελλάδα και Φθία.
»Εδώ ο ποιητής εννοεί δύο, αλλά δεν είναι ξεκάθαρο αν εννοεί πόλεις ή χώρες. Οι μεταγενέστεροι μιλώντας για την Ελλάδα ως χώρα λένε πως εκτείνεται από την Παλαιοφάρσαλο στις Φθιώτιδες Θήβες. (Στην περιοχή βρίσκεται το Θετίδειο ότι κι αυτό το μέρος της πρόκειται για χώρα του Αχιλλέα)» (Στράβων, «Γεωγραφικά», V, 6).
Στις γενιές που ακολούθησαν οι απόγονοι του Έλληνα έγιναν ιδιαίτερα επιθετικοί και επεκτατικοί. Όσοι δε Πελασγοί βρίσκονταν πλέον υπό την κυριαρχία τους έπαιρναν τα ονόματα των φατριών υπό των οποίων υπάγονταν. Έτσι, έχουμε:
Δωριείς, όσοι ακολουθούσαν τους απογόνους του Δώρου, Αιολείς, όσοι ακολούθησαν και όσοι υπάχθηκαν στην φατρία του Αιόλου και Ίωνες και Αχαιοί αντίστοιχα από τους γιους του Ξούθου, Ίωνα και Αχαιό.
Ο Ηρόδοτος επιβεβαιώνει τον συλλογισμό μας και αναφέρει χαρακτηριστικά για τους Ίωνες και τους Αιολείς: «Αυτοί οι Ίωνες, όσο καιρό κατοικούσαν στην Πελοπόννησο, την περιοχή που σήμερα ονομάζεται Αχαΐα, πριν ακόμα πάνε εκεί ο Δαναός και ο Ξούθος, ονομάζονταν Πελασγοί Αιγιαλείς, σύμφωνα με τα λεγόμενα των Ελλήνων, οι οποίοι, όμως, αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομα τους σε Ίωνες από το γιο του Ξούθου, τον Ίωνα.
»Οι νησιώτες είχαν δώσει δεκαεπτά πλοία και ήταν και αυτοί οπλισμένοι όπως και οι Έλληνες. Και αυτοί αρχικά ήταν έθνος πελασγικό και έγιναν ιωνικό πολύ αργότερα, όπως ακριβώς και οι Ίωνες, που ίδρυσαν τη Δωδεκάπολη, που είχαν έλθει από την Αθήνα. Οι Αιολείς έδωσαν εξήντα πλοία και είχαν και αυτοί τον ίδιο οπλισμό με τους Έλληνες και παλαιότερα λέγονταν και αυτοί Πελασγοί, όπως αναφέρουν οι Έλληνες» (Ηρόδοτος, Ζ΄, 94-95).
Αλλά και ο αρχαίος ιστορικός, Θουκυδίδης, υποστηρίζει τα ίδια:
«Προ των Τρωικών δηλαδή δεν φαίνεται να επιχείρησε τίποτα ενωμένη η Ελλάς. φρονώ δε ότι δεν είχε ακόμη και το όνομα αυτό ολόκληρη η χώρα, αλλά προ των χρόνων του Έλληνα του υιού του Δευκαλίωνα δεν υπήρχε καθόλου η ονομασία αυτή και έδιναν στην χώρα κατά τόπους το όνομα τους οι διάφοροι λαοί, στα περισσότερα δε μέρη οι Πελασγοί.
Όταν δε ο Έλληνας και τα παιδιά του έγιναν ισχυροί εις την Φθιώτιδα και τους προσκαλούσαν στις άλλες πόλεις ως βοηθούς, τότε πλέον και οι άλλοι λαοί, καθένας χωριστά, άρχισαν να ονομάζονται Έλληνες λόγω της συχνότερης συναναστροφής με αυτούς, αλλά το όνομα αυτό επί πολύ ασφαλώς χρόνο δεν είχε τη δύναμη να επικρατήσει σε όλους. Αποδεικνύει δε τούτο προ πάντων ο Όμηρος, διότι, αν και υπήρξε μεταγενέστερος και από τα Τρωικά ακόμη, πουθενά δεν μεταχειρίσθηκε το όνομα Έλληνες για όλους όσους εκστράτευσαν ούτε για άλλους, παρά μόνο για τους στρατιώτες του Αχιλλέα που είχαν έλθει από την Φθιώτιδα, οι οποίοι βεβαίως και ήταν οι πρώτοι Έλληνες…» (Θουκυδίδης, «Πελοποννησιακός πόλεμος», Α΄, 3).
Άκρως σημαντικές είναι και οι πληροφορίες που διασώζει ο Αριστοτέλης σχετικά με την μετεξέλιξη των πρώτων Ελλήνων μέσα από τα σπλάχνα των Πελασγών. Ο φιλόσοφος τοποθετεί την πρώτη κοιτίδα των Ελλήνων γύρω από τη Δωδώνη και τον Αχελώο ποταμό στην γη της Ηπείρου:
«ο αποκαλούμενος κατακλυσμός του Δευκαλίωνα και μάλιστα αυτός που έγινε στο χώρο της Ελλάδας και ειδικότερα στην Ελλάδα την αρχαία. Αυτή δε (η αρχαία Ελλάς), είναι η περιοχή γύρω από τη Δωδώνη και τον Αχελώο (ποταμό)» (Αριστοτέλης, «Μετεωρολογικά», Ι-352).
Η Δωδώνη όμως ήταν το πανάρχαιο πελασγικό ιερό κέντρο της λατρείας του πελασγικού Δία. Όπως είδαμε εξάλλου, ο ίδιος ο Όμηρος βάζει τον Έλληνα Αχιλλέα να επικαλείται τον Δωδωναίο πελασγικό Δία. Γιατί ένας Έλληνας ήρωας να επικαλείται τον ύψιστο θεό των Πελαγών αν και ο ίδιος δεν ήταν Πελασγός; Και γιατί ο Αριστοτέλης ταυτίζει την αρχαιότατη κοιτίδα των Ελλήνων με την ιερή Δωδώνη των Πελασγών αν και οι Έλληνες δεν ήταν Πελασγοί; Ο Θανάσης Μαργαρίτης αναφέρει σχετικά στηριζόμενος στις αρχαίες πηγές:
«Η Δωδώνη, σύμφωνα με τις πανάρχαιες παραδόσεις των Ελλήνων, βρισκόταν στο «μέσον» μιας εδαφικής περιοχής της Ηπείρου την οποία οι Πελασγοί, αρχαίοι κάτοικοι της, ονόμαζαν «Ελλοπίαν» (αρχαία ονομασία της σημερινής κοιλάδας των Ιωαννίνων ). Την Ελλοπία αρκετοί από τους αρχαίους μεταγενέστερους Έλληνες συγγραφείς θεωρούσαν σαν την «κοιτίδα» των Ελλήνων. (…) Και γράφει ακόμα ο Αριστοτέλης: «διότι κατοικούσαν εδώ οι Σελλοί και οι τότε ονομαζόμενοι Γραικοί τώρα δε Έλληνες» .
Οι Σελλοί ή Έλλοι στην Δωδώνη
Αυτοί οι Πελασγοί ιερείς της Δωδώνης, οι Σελλοί, οι οποίοι λειτουργούσαν στο ιερό του Διός , θεωρούνται και ως οι γεννήτορες της έννοιας Έλλην που ξεπήδησε μέσα από τα προηγούμενα πελασγικά σπλάχνα και έδωσε νέα δυναμική, όραμα και μέλλον στους Πελασγούς που θα ονομάζονταν πλέον Έλληνες. Καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι όσοι Πελασγοί μετονομάστηκαν σε Έλληνες υιοθέτησαν ως κύριο θεό τους τον Δία ενώ όσοι παρέμειναν εκτός Ελληνισμού διατήρησαν σε αντιδιαστολή την πρωτόγονη λατρεία του Κρόνου και των Τιτάνων. Πολλοί θεωρούν ότι από αυτούς τους ιερείς του Δία προήλθε και το όνομα των Ελλήνων.
Σελλοί ή Έλλοι που ήταν οι κάτοικοι της αρχαίας Ελλοπίας , χώρα της Ηπείρου στις πεδινές περιοχές της Δωδώνης και του λεκανοπεδίου των Ιωαννίνων.Σελλοί αναφέρονται από τον Όμηρο, στην Ιλιάδα, οι ερμηνευτές - « υποφήται » - των εντολών του Δία , θεού της Δωδώνης και των Πελασγών , ο οποίος βασίλευε στη « δυσχείμερον » Δωδώνη . Τους χαρακτηρίζει μάλιστα «ανιπτόποδες χαμαιεύναι » ή όπως μεταφράζουν οι Ν. Καζαντζάκης και Ι. Κακριδής «…χαμοκοιτάμενοι , ανιφτόποδες ζουν οι Σελλοί , οι δικοί σου προφήτες …», ή «…οι Σελλοί , οι λερόποδοι χαμόστρωτοί σου μάντεις …»όπως εμηνεύει ο Αλ. Πάλλης το στίχο του ομήρου .
Οι Σελλοί, όπως δέχονται οι γλωσσολόγοι, πρόφεραν το όνομα τους με τραχεία ορεσίβια προφορά αφαιρώντας το αρχικό «σίγμα» της λέξης και έτσι αντί «Σελλοί» έλεγαν «Ελλοί» . Αυτή η λέξη θεωρείται ότι έδωσε τους όρους «Ελλάς» και «Έλληνες», όπως και όλα τα παράγωγα τους :
«Όπως και τα υπόλοιπα, έχει χαθεί και το μαντείο στη Δωδώνη. Το μαντείο, κατά τον Έφορο, ιδρύθηκε από τους Πελασγούς.
Οι Πελασγοί αναφέρονται ως οι αρχαιότατοι κυβερνήτες της Ελλάδας. ο ποιητής λέει: «Δία, βασιλιά της Δωδώνης, των Πελασγών» ενώ ο Ησίοδος:
«Πήγε στη δρυ της Δωδώνης, έδρα των Πελασγών»
(…) Αν τώρα πρέπει να τους λέμε Ελλούς, καθώς ο Πίνδαρος , ή Σελλούς, όπως υπονοούν ότι τους λέει ο Όμηρος, είναι αμφίβολο, καθώς η γραφή δεν επιτρέπει ασφάλεια στη γνώμη. Ο Φιλόχορος πάλι λέει ότι στη Δωδώνη, όπως και στην Εύβοια, ο γύρω τόπος λέγεται Ελλοπία. τα ίδια και ο Ησίοδος:
«Υπάρχει μία Ελλοπία, χώρα με καλά χωράφια και λιβάδια κι εδώ μια Δωδώνη πόλη είναι χτισμένη στην εσχατιά « (Στράβων, «Γεωγραφικά», Ζ΄, VI, 10).
Ωστόσο, οι παραδόσεις γύρω από τους Σελλούς φαίνεται ότι έρχονται σε αρμονία με τις αναφορές σχετικά με τον Έλληνα τον γιο του Δευκαλίωνα και γενάρχη των Ελλήνων.
Ο Πίνδαρος αναφέρει: Ελλοί = αδελφικός τύπος της ίδιας λέξεως και Σελλοί: συγγενές του Έλληνα.Οι Φοίνικες, τους πρωτο-έλληνες κατοίκους της Παλαιστίνης που κατάγονταν από την Ήπειρο, τους ονόμαζαν και Σελέαρ.
Ο Πλούταρχος σημειώνει πως μετά τον κατακλυσμό, «ο Δευκαλίων και η Πύρρα καθίδρυσαν το ιερό της Δωδώνης στον τόπο των Μολοσσών όπου ήρθαν να εγκατασταθούν» . Αυτό το σημαντικότατο στοιχείο αν συνδυαστεί με τις αναφορές του Αριστοτέλη ότι η αρχαία Ελλάδα ήταν η Δωδώνη και η περί του Αχελώου χώρα, και ότι ο πρώτος στρατός του γιου του Δευκαλίωνα, Έλληνα, αποτελούνταν από Κουρήτες και Λέλεγες, οι οποίοι Λέλεγες πάντα προς τον Αριστοτέλη κατοικούσαν αρχικά στην περιοχή του Αχελώου, καθώς και ότι ο πέτρινος λαός που δημιούργησαν ο Δευκαλίων και η Πύρρα μετά τον κατακλυσμό ήταν οι Λέλεγες , όλα αυτά τα στοιχεία μας συνθέτουν την εξής ξεκάθαρη εικόνα των γενεσιουργών γεγονότων που είχαν ως αποτέλεσμα τους Έλληνες:
Ο Δευκαλίων και η Πύρρα μετά τον κατακλυσμό συμβουλεύονται το μαντείο των Δελφών που τους δίνει εντολή να πετούν πίσω τους πέτρες. Οι πέτρες που πετά ο Δευκαλίων γίνονται άντρες εκείνες που πετά η Πύρρα γυναίκες. Στην ουσία όμως, όπως εξηγεί και ο Στράβων, μαζεύουν γύρω τους όσους επιζήσαντες Πελασγούς συναντούν, οι οποίοι ονομάζονται Λέλεγες επειδή αποτελούν σύνθεση πληθυσμού επιζησάντων από διάφορες προγενέστερες πελασγικές φυλές.
Πελασγικόν τείχος στην Βρύναινα-Η Βρύναινα (παλιά Αγόριανη) είναι ένα γραφικό χωριό της Μαγνησίας, χτισμένο στις πλαγιές της Όθρυος, με ιστορία που ξεκινά από τις αρχές του 17ου αιώνα. Βρίσκεται στην περιοχή του Αλμυρού .
Όλοι αυτοί κατευθύνονται προς την Ήπειρο, κατεβαίνοντας από τον Παρνασσό, και ιδρύουν τη Δωδώνη με τους Σελλούς ιερείς. Αργότερα, ο Έλλην συγκεντρώνει στρατό Λελέγων (δηλαδή στράτευμα που αποτελείται από τους επιζήσαντες που ακολούθησαν τους γονείς του) και από Πελασγούς Κουρήτες και εισβάλλει (επιστρέφει) στη Θεσσαλία, από όπου κατάγονταν και ο ίδιος. Ιδρύει την πόλη Ελλάς στη Φθία (στην περιοχή που βασίλευε ο πατέρας του πριν τον κατακλυσμό) και από τότε όσοι Πελασγοί ακολουθούν εκείνον ή τους απογόνους του θα ονομάζονται Έλληνες. Οπότε, μπορούμε να πούμε πως υπάρχουν δύο κοιτίδες των Ελλήνων. Η αρχαία Ελλάς που αναφέρει ο Αριστοτέλης και είναι στην Ήπειρο στην περιοχή της Δωδώνης και του Αχελώου, η Ελλοπία, όπου συγκεντρώθηκαν και βρήκαν καταφύγιο επιζήσαντες του κατακλυσμού υπό τον Δευκαλίωνα και η Θεσσαλία όπου εκεί για πρώτη φορά ένα μέρος των Πελασγών υπό τον Έλληνα θα πάρει το όνομα Έλληνες και θα καταγραφούν ως οι πρώτοι Έλληνες της ιστορίας.
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ
Β'
Ο Παυσανίας στα Αρκαδικά του παραδίδει ότι οι Αρκάδες διηγούνται ότι ο Πελασγός «γένοιτο εν τη γη ταύτη πρώτος» µνηµονεύοντας και τους στίχους του ποιητή Άσιου: «αντίθεον δε Πελασγόν εν υψικόµοισι όρεσι γαία µέλαινα ανέδωκεν, ίνα θνητών γένος είη», δηλαδή ότι ο Πελασγός ήταν ο πρώτος αυτόχθων ή γηγενής βασιλεύς της χώρας τους στην ενδοχώρα της Πελοποννήσου.
Η παρακάτω εικόνα δείχνει την θέση της γης σήμερα καθώς και την καμπύλη της θερμοκρασίας να συνεχίζει να είναι σε υψηλό σημείο.
Κατά την 22η χιλιετηρίδα η γη βρισκόταν στο περιήλιο στο τέλος της πλειστοκαίνου περιόδου και στην αρχή της Ολοκαίνου.
Κατά την 20η χιλιετία π.α.σ. η γήινη θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει αργά και από την 18η χιλιετία ξεκινά μια απότομη άνοδος, η οποία και προκαλεί τον κατακλυσμό του Ωγύγη. Από αυτήν την χιλιετία ξεκινά και η απελευθέρωση των περιοχών βόρεια του 40ου βόρειου παράλληλου από τους πάγους, οι οποίες καταλαμβάνονται από πελασγικά φύλα.
Κατά την 18η χιλετία η δενδρώδης περιοχή, σύμφωνα με τον καθηγητή του Παν/μίου Αθηνών Η. Μαριολακο, φθάνει τον 44ο Βόρειο παράλληλο.
Η γραμμή "Β" δείχνει το βόρειο όριο της δενδρώδους περιοχής κατά την 18η χιλιετία π.α.σ. και η γραμμή "Α" δείχνει το σημερινό βόρειο όριο αυτής της περιοχής.
Αυτή την «προέλαση» των πελασγικών φύλων προς βορρά, αλλά και προς νότον, καθώς και ανατολικά και δυτικά καταγράφει η ελληνική μυθολογία.
Ο παλαίχθων Πελασγός – ως ελέγχθηκε – γεννήθηκε στην Αρκαδία. Γιός του Πελασγού και της Μελίβοιας ήταν ο Λυκάων, ο πρώτος βασιλιάς της Αρκαδίας. Σύζυγος του Λυκάονος ήταν η Κυλλήνη, η οποία έδωσε το όνομά της στο όρος Κυλλήνη. Ο Λυκάων και η Κυλλήνη απέκτησαν 50 παιδιά:
Νύκτιμος, Οίνωτρος, Μελαινεύς, Θεσπρωτός, Έλιξ, Πευκέτιος, Καύκων, Μηκιστεύς, Οπλεύς, Μακαρεύς, Μακεδνός, Όρον, Πόλιχνος, Ακόντης, Ευαίμων, Αγκύωρ, Αρχεβάτης, Καρτέρων, Αιγέων, Πάλλας, Εύμων, Κάνηθος, Πρόθοος, Λίνος, Κορέθων, Μαίναλος, Τηλεβόης, Φύσιος, Φάσσος, Φθίος, Αλίφηρος, Γενέτωρ, Βουκολίων, Σωκλεύς, Φινεύς, Ευμήτης, Αρπαλεύς, Πορθεύς, Πλάτων, Αίμων, Κύναιθος, Λέων, Αρπάλυκος, Ηραιεύς, Τιτάνας, Μαντινεύς, Κλείτωρ, Στύμφυλος, Ορχομενός, Τραπεζέας.
Ως γιοί του Λυκάωνα φέρονται κατά τον Αντωνίνο Λιβεράλι και οι Ιάπυξ και Δαύνος (Αντωνίνος Λιβεράλις, 31: Μεσσάπιοι)
Κατά δε τον Στράβωνα έτερος Ιάπυξ αναφέρεται ως γιός του Δαιδάλου και εποίκισε την Σικελία.
Στους γιούς του Λυκάωνα βλέπουμε τον Θεσπρωτό, ο οποίος αποίκισε μια περιοχή της Ηπείρου, την Θεσπρωτία. Βλέπουμε επίσης τον Φθίο, ο οποίος έδωσε το όνομά του στην Φθία, τον Μακεδνό στην Μακεδονία κλπ.
Ο Στράβων στα "Γεωγραφικά (5,2)" μας πληροφορεί πως «Τούς δέ Πελασγούς, ὅτι μέν ἀρχαῖόν τι φῦλον κατά τήν Ἑλλάδα πᾶσαν ἐπιπολάσαν καί μάλιστα παρά τοῖς Αἰολεῦσι τοῖς κατά Θετταλίαν, ὁμολογοῦσιν ἅπαντες σχεδόν τι » .
Ο Αισχύλος στις Ικέτιδες ορίζει τον Πελασγό ως υιό του γηγενούς Παλαίχθονος, να κυβερνά την χώρα που διατρέχει ο ποταµός Στρυµόνας και να εξουσιάζει την χώρα των Περραιβών και τα µέρη πέραν της Πίνδου και των βουνών της ∆ωδώνης. Την ∆ωδώνη, όπου λατρεύεται ο άνακτας Ζεύς ο Πελασγικός και στον οποίο κάνει τις ευχές του ο ήρως των Τρωικών Αχιλλεύς στην Ιλιάδα του Οµήρου, αποκαλεί ο Ησίοδος «Πελασγών έδρανον».
Στην Κύπρο μεταναστεύουν Πελασγοί και µάλιστα και µε τον βασιλέα της Τεγέας που ίδρυσε την Πάφο µετά τα Τρωικά, ενώ ο Αιακίδης Τεύκτρος µε Τρώες έχτισε την Σαλαµίνα.
Οι γιοί του Λυκάονα Οίνωτρος και Πευκέτιος αποίκισαν την Νότιο Ιταλία. (Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς Ῥωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία: Λόγος α΄). Ο δέ Ιάπυξ φέρεται ως γενάρχης των Ιάπυγων στην Απουλία της κάτω Ιταλίας.
Ο Αθηναίος Αντικλείδης, Αλεξανδρινός ιστορικός, παραδίδει, κατά μαρτυρία του Στράβωνα (E κεφ.B), πως Πελασγοί υπό τον Λύδο τον Τυρρηνό μετανάστευσαν στην Ιταλία, που απετέλεσαν και στη συνέχεια το έθνος των Τυρρηνών ή Ετρούσκων.
Οι Λατίνοι συγγραφείς Κικέρων, Τάκιτος, Σουετώνιος, Κοϊντιλιανός, Τυρρανίων και πολλοί άλλοι έχουν γραψει πως η λατινική γλώσσα είναι «πανομοιτάτη» της αιολικής διαλέκτου. Αυτό εξηγείται από το γεγονός πως η Νικοστράτη με τον γυιό της Εύανδρο από την Εύβοια μετέφεραν στους Λατίνους μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα το Ευβοϊκό Αλφάβητο, αλλά και από την παραδοχή πως οι Ετρούσκοι – οι πρόγονοι των Λατίνων - ήταν απόγονοι του Οίνωτρου, γιού του Λυκάονα της Αρκαδίας. Η Νικοστράτη (= Καρμέντα) εποίκισε τον Παλατίνο λόφο της Ρώμης και προς τιμήν της γινόταν η αρχαία ρωμαϊκή γιορτή από τις 11 έως τις 15 Ιανουαρίου, τα Καρμεντάλια.
Στην Αρχαία Ελληνική Γραµµατεία αναφέρεται ότι ο Παντοκράτορας θεός Ουρανός εξεστράτευσε και µέχρι την Ιβηρία, στην περιοχή της Ταρτησσού όπου είχαν καταφύγει οι Τιτάνες και ο Κρόνος και νικήθηκαν απ’ τον ∆ία.
Στην Ιβηρική χερσόνησο εξεστράτευσε και ο ήρως Ηρακλής, παλαιότερος του της Αλκµήνης και συγκεκριµένα στην Ερύθεια, νησί της Επικράτειας του Γηρυόνου, του γυιού του Χρυσάορος και της Καλλιρρόης, κοντά στα σηµερινά Γάδειρα, στον Ωκεανό, τον οποίο διέπλευσε ο Ηρακλής πάνω στο δέπας (πλοιάριο) που το χάρισε ο θεός Ήλιος. Στην Ιβηρική χερσόνησο, το βασίλειο του Πλούτωνος και του νεκροποµπού Ερµού, εξεστράτευσε και ο ∆ιόνυσος, ο οποίος έφτασε µέχρι την Λουσιτανία, την σηµερινή Πορτογαλία, επώνυµη του στρατηγού του Λούσου. Οι άλλοι δύο στρατηγοί του ∆ιονύσου ήσαν ο Παν, επώνυµος της Ισπανίας (ες / δωρικό – αρκαδικό ις Πάνα αφιερωμένη) και ο Κισσός.
Ο Παυσανίας, στα Φωκικά του, αναφέρει ότι ο Νώραξ, υιός του Ερµού, εγκατέστησε την αποικία του στην Νώρα της Σαρδηνίας από την Πελασγική Ιβηρία µετά την αποίκιση της Κυρήνης από τον Απόλλωνα και τον υιό του Αρισταίο. Ο υιός του Ποσειδώνος Σικανός έδωσε το όνοµά του στην Σικελία, ονοµαζόµενη προηγουµένως Σικανία, εγκαθιστώντας αποίκους Πελασγούς από την Ιβηρία. Ο Σικανός, βασιλεύς της Σικελίας παραδίδεται και ως πατέρας του Κύκλωπα Αντιφάντη και του Κύκλωπα Πολύφηµου, ενώ αναφέρεται και ταυτώνυµος Σικανός, υιός του Κύκλωπα Βριάρεω και αδελφός της Αίτνης.
Η ελληνική μυθολογία μας αναφέρει ότι όταν ο Ηρακλής (όχι της Αλκμήνης) εξεστράτευσε στην Δύση, ερωτεύθηκε την Γαλάτεια, μια νύμφη όπου μαζί της απέκτησε δυο γιους: τον Κέλτη και τον Γαλάτη. Από αυτά τα δυο παιδιά του προήλθαν οι Κέλτες και οι Γαλάτες.
Στην Ιρλανδία οι κέλτικες παραδόσεις και οι ελληνικότητες δεν εχάθησαν ποτέ. Όπου αυτό φαίνεται και από την Κέλτικη μυθολογία, και πρώτοι ήσαν οι Δαναοί και μετά οι Μιλήσιοι.
Αναφέρει : «Μετά την δεύτερη μάχη του Μάγκ Τουρέδ, οι Δαναοί [οι Δαναοί αναφέρονται στα Ομηρικά Έπη, όπου είναι η άλλη ονομασία των Αχαιών Ελλήνων] εκυβέρνησαν την Ιρλανδία μέχρι τον ερχομό των Μιλησίων, υιών του Μιλήτου [Η Μίλητος ήτο αποικία των Αθηναίων]».
Ο Ιρλανδικός μύθος αναφέρει ότι η φυλή αυτή κατήγετο από θείους προγόνους και συνεχίζει: Ήτο Πέμπτη, Πρωτομαγιά και 17η ημέρα της Σελήνης [σεληνιακό ημερολόγιο], όταν οι Μιλήσιοι έφθασαν στην Ιρλανδία. Πρωτομαγιά αποβιβάσθηκαν και ο Παρθάλων στα νησιά.
Ο Ιρλανδικός μύθος αναφέρει ότι ο Βασιλέας Παρθάλων, ήρθε στην Ιρλανδία τρεις αιώνες περίπου μετά τον μεγάλο κατακλυσμό (του Δευκαλίωνα). Λέγεται ότι ξεκίνησε από την Μακεδονία ή Μέση Ελλάδα συνοδευόμενος από μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Ανάμεσά τους ήσαν 3 Δρυΐδες από την Δωδώνη, που ονομάζοντο Φίος, Αίολος και Φομόρης.
Ο Αινείας μετά την άλωση της Τροίας, διέφυγε στην Ιταλία. Ο εγγονός του ο Βρούτος, ηγούμενος 3.000 νεαρών Τρώων, ξεκίνησε να βρεί την τύχη του. Στην εκστρατεία του αυτή τον ακολούθησαν και οι Έλληνες της κρητικής αποικίας της Καλαβρίας [περιοχή της νοτίου Ιταλίας], με ηγέτη τον Τεύκρο.
Μετά από πολλές περιπέτειες αποφάσισε να αποικήσει την μεγάλη Λευκή νήσο (Αλβιών) της Βορείου θαλάσσης, όπως ονομάζετο τότε η Βρεττανία.
Έφθασαν εκεί αφού εξερχόμενοι από τις Ηράκλειες στήλες ταξίδεψαν δυτικά, συναντώντες 4 τρωϊκές αποικίες τις οποίες κυβερνούσε ο Τράνιος.
Έφθασαν στην Λευκή Νήσο (Αλβιών), όπου και την ονόμασαν Βρουτανία, από το όνομα του Βρούτου, όπου ίδρυσαν μια πόλη και την ονόμασαν Νέα Τροία, η οποία είναι το σημερινό Λονδίνο.
Συμφώνως με όσα αναφέρει ο Όμηρος στην «Ιλιάδα», οι Τρώες μαζί με τους Κρήτες θεωρούνται οι αποικιστές της Βρεττανίας [παραφθορά του Βρουτανία ;], αλλά και οι ιδρυτές του πρώτου πολιτισμού στην Λευκή Νήσο.
Ο Ιούλιος Καίσαρ στο βιβλίο του «Περί του Γαλατικού Πολέμου» μας δίδει τις ακόλουθες πληροφορίες: οι θρησκευτικές τελετές των Κελτών και των Γαλατών ήσαν ίδιες με τις Ελληνικές, ενώ η γλώσσα στην οποία έψελναν οι Δρυΐδες ήταν επίσης η Ελληνική. Αλλά και οι αξιωματικοί του συνεννοούντο με τους ιερείς των Κελτών, τους Δρυΐδες, ομιλούντες την Ελληνική.
Όπως και οι θεοί τους είχαν ίδιες ή παραεφθαρμένες ονομασίες ελληνικές, όπως Diis Pater – Δευς [Ζευς] Πατέρας.
Παράλληλα με τον εποικισμό της Βρεττανίας, Κέλτες και Γαλάτες εποίκισαν την περιοχή εκτεινόμενη από δυτικά προς ανατολικά μεταξύ των ποταμών Βιστούλα και Ρήνου και βορρά προς νότο από τη Νότια Σκανδιναβία μέχρι τον άνω Δούναβη. Στην ίδια αυτή περιοχή προωθούνται μετά τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα νεοπελασγικά φύλα και όλοι μαζί αποτέλεσαν αυτό που οι Ρωμαίοι ονόμασαν ως «Γερμανούς». Μια πλειάδα πελασγικών φύλων τα οποία εποίκισαν αυτές τις περιοχές της Βόρειας Ευρώπης μέχρι και την Σκανδιναβία.
Η Πελασγίδα Ιώ
Στο Άργος εβασίλευε ο πρωτος μυθικός βασιλιάς ο Ίναχος. Ήταν γιος του Ωκεανού και της Τηθύος και ιδρυτής του βασιλικού γένους των Ιναχιδών. Ο Ίναχος με την σύζυγό του Μελία απέκτησαν δυο τέκνα: την Ιώ και τον Φορωνέα. Ο Φορωνέας διαδέχθηκε τον Ίναχο στην βασιλεία του Άργους.
Η Ιώ ήταν ιέρεια της Ήρας, την οποία ερωτεύθηκε ο Δίας και συνευρέθηκε μαζί της. Η Ήρα έμαθε την απιστία του Δία και κυνήγησε την Ιώ, την οποία ο Δίας μεταμόρφωσε σε αγελάδα για να την γλυτώσει από την εκδικητικότητα της Ήρας. Η Ήρα έστειλε τότε έναν οίστρο (μύγα των βοδιών) στην Ιώ για να την βασανίζει. Τότε η Ιώ καταδιωκόμενη από τον οίστρο άρχισε να περιπλανάται σε όλη την Ελλάδα. Διέτρεξε την ακτή του Ιονίου πελάγους (που εξαιτίας της πήρε και το όνομά του), έφθασε στην Ιλλυρία, διέσχισε όλη την Σκυθία, έφθασε στον Προμηθέα που ήταν δεμένος στον Καύκασο, διέτρεξε την ακτή του Ευξείνου Πόντου (που εξαιτίας της μετέβαλε την ονομασία της, από Άξενος Πόντος σε Εύξεινος), διήλθε από τον Βόσπορο (που εξαιτίας της πήρε το όνομά του (βους+πόρος), και τελικά κατέληξε στην Αίγυπτο όπου απέκτησε ξανά την ανθρώπινη μορφή της και όπου γέννησε τον Έπαφο, τον γιο της από τον Δία, ο οποίος στο μέλλον θα γινόταν γενάρχης της φυλής των Δαναών.
Η επίσκεψη της Ιούς στον Καύκασο μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως μέχρι τότε οι πάγοι έχουν υποχωρήσει τουλάχιστον μέχρι πάνω από τον 42ο βόρειο παράλληλο. Συνεπώς η πορεία της Ιούς έλαβε χώρα σίγουρα μετά τον κατακλυσμό του Ωγύγη.
Για να περάσει η Ιώ (με την μορφή αγελάδας) από τον Βόσπορο αυτό σημαίνει πως η πορεία της Ιούς έγινε πριν την α’ φάση του κατακλυσμού του Δαρδάνου, πριν δηλαδή σπάσουν τα στενά του Βοσπόρου και χυθούν τα νερά του Ευξείνου πόντου στον Ελλήσποντο.
Η χρονολογική αυτή τοποθέτηση της α΄φάσης του κατακλυσμού του Δαρδάνου συμφωνεί και με την χρονολόγηση της άλωσης της Τροίας, η οποία άλωση πρέπει να έγινε μετά από αυτόν τον κατακλυσμό.
Όπως αναφέρει ο Ερμόδωρος ο Πλατωνικός, από την άλωση της Τροίας μέχρι την γέννηση του Ζωροάστρη (Ζαρατούστρα) είχαν παρέλθει 5.000 χρόνια. Ο δε Ξάνθος ο Λυδός μας πληροφορείς πως από την γέννηση του Ζωροάστρη μέχρι την διάβαση του Ξέρξη (480 π.Χ.) παρήλθαν 6.000 χρόνια. Ετσι μπορούμε να υπολογίσουμε την γέννηση του Ζωροάστρη το 6480 π.Χ. και την άλωση της Τροίας το 11480 π.Χ. Ο Τρωϊκος πόλεμος δηλ. έγινε το 11.480 π.Χ., όπως μας πληροφορεί ο Διογένης ο Λάερτιος, ήτοι στα μέσα της 13ης χιλιετίας π.α.σ..
Ο Δάρδανος ήταν γιός του Δία και της Ηλέκτρας κόρης του Άτλαντα. Με την πρώτη σύζυγο του Χρυσή (θυγατέρα του Πάλλαντα (γιου του Λυκάονος) ο Δάρδανος είχε αποκτήσει δύο γιούς τον Ιδαίο και τον Δείμα ενώ με την Βάτεια κόρη του βασιλιά Τεύκτρου απέκτησε αργότερα τον Εριχθόνιο και τον Ίλο. Μετά τον θάνατο του Τεύκτρου ο Δάρδανος τον διαδέχθηκε στον θρόνο βασίλευσε 31 χρόνια ως τον θάνατο του ονομάζοντας το βασίλειο Δαρδανία, ίδρυσε την ομώνυμη πόλη Δαρδανία σε πολύ ψηλό σημείο από φόβο ώστε να εξασφαλίσει ότι εάν επαναληφθεί ο κατακλυσμός της Σαμοθράκης η πόλη δεν θα βυθιστεί.
Διάδοχος του Δάρδανου ήταν ο Εριχθόνιος γιός του με την Βάτεια και εγγονός του Τεύκτρου όπως ήταν η επιθυμία του πεθερού του, ο άλλος του γιός ο Ίλος πέθανε πρόωρα πριν τον Δάρδανο, τον Εριχθόνιο διαδέχθηκε ο γιός του Τρώας ο οποίος με την σύζυγο του Καλλιρόη κόρη του θεού Σκαμάνδρου απέκτησε τον Ασσαράκο, τον Ίλο, τον Γανυμήδη και την Κλεοπάτρα. Ο Τρώας έδωσε το όνομα του στην ευρύτερη περιοχή, ο γιός και διάδοχος του Ίλος ίδρυσε την νέα πρωτεύουσα του βασιλείου το Ίλιο ή Τροία την μυθική πόλη του Ομήρου περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιότερα από την παλιά πρωτεύουσα Δαρδανία που ίδρυσε ο προπάππους του αφού ο φόβος του κατακλυσμού είχε οριστικά περάσει. Συνεπώς γίνεται εμφανές πως η Τροία ιδρύθηκε μετά την α' φάση του κατακλυσμού του Δαρδάνου.
Από τον γάμο του Έπαφου με την Μέμφιδα γεννήθηκε η Λιβύη. Από τον ένωση δε της Λιβύης με τον Ποσειδώνα γεννήθηκαν ο Βήλος και ο Αγήνωρ. Από τον Βήλο και την Αγχινόη γεννηθηκαν ο Δαναός και ο Αίγυπτος. Από δε τον Αγήνορα και την Τηλέφασσα γεννήθηκαν ο Κάδμος, ο Κίλικας, ο Φοίνικας και η Ευρώπη.
Η γενεαλογία της πελασγιώτιδας Ιούς μας δείχνει και την πελασγική καταγωγή της Αιγύπτου, της Φοινίκης, της Λιβύη και της Κιλικίας. Ο Βήλος έγινε ο βασιλιάς της Αιγύπτου και ο αδερφός του Αίγυπτος έδωσε το όνομά του στην Αίγυπτο.
Ο Κάδμος επέτρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την Θήβα. Παντρεύτηκε την Αρμονία και απέκτησε πέντε τέκνα: τον Πολύδωρα, την Αγαύη, την Αυτονόη, την Ινώ και την Σεμέλη. Από την ένωση του Διός και της Σεμέλης γεννήθηκε ο θεός Διόνυσος.
Όταν η Ήρα έμαθε ότι ο Δίας ήταν κρυφά παντρεμένος με τη Σεμέλη, οργίστηκε και έβαλε σκοπό να τη σκοτώσει. Μία μέρα εμφανίστηκε σε αυτήν με τη μορφή της παραμάνας της και δολερά την παρότρυνε να ζητήσει από το Δία να εμφανιστεί μπροστά της με τη θεϊκή του μορφή, όπως εμφανίζεται στην Ήρα. Όταν η Σεμέλη του το ζήτησε, αυτός απερίσκεπτα θέλοντας να ικανοποιήσει την επιθυμία της, εμφανίστηκε ως θεός, προκαλώντας εκτυφλωτικό φως και κεραυνούς, οι οποίοι τη σκότωσαν. Επιπλέον, το παλάτι του πατέρα της τυλίχτηκε στις φλόγες. Ο Δίας τότε, πικραμένος από τον άδικο χαμό της, πήρε τον αγέννητο ακόμα Διόνυσο από την κοιλιά της προσέχοντας να μην τον δει η Ήρα και τον έραψε στον μηρό του, για να τρέφεται από το αίμα του, ώσπου να γεννηθεί. Ο Δίας παρέδωσε το Διόνυσο, όταν γεννήθηκε, στην αδελφή της Σεμέλης την Ινώ, για να τον μεγαλώσει. Σύμφωνα με μία παραλλαγή του μύθου ο Δίας επέλεξε το νησί της Νάξου, για να αφήσει το παιδί του και να το μεγαλώσουν οι εγχώριες Νύμφες, η Φιλία, η Κορωνίδα και η Κλείδη. Σύμφωνα με το θρύλο υπήρχε άβατος ναός της Σεμέλης στον Κιθαιρώνα, όπου βρισκόταν και ο τάφος της. Στη Θήβα όμως επίσης θεωρούσαν ότι ο τάφος της ήταν στον ναό του Διόνυσου Λυσίου. Άβατο ήταν και το κεραυνοβολημένο δωμάτιό της στο παλάτι του Κάδμου (από το wikipedia λήμμα «Σεμέλη»).
Η Αγαύη παντρεύτηκε τον Εχίονα και απέκτησε δυο τέκνα: την Ήπειρο και τον Πενθέα. Η Ήπειρος ακολούθησε τον παππού της Κάδμο και την Αρμονία όταν εγκατέλειψαν τη Θήβα και κατευθύνθηκαν προς τα βόρεια, έχοντας μαζί τους την τέφρα του βασιλιά Πενθέα, αδελφού της Ηπείρου. Η Ήπειρος πέθανε στη Χαονία και ενταφιάστηκε σε ένα ιερό άλσος, το οποίο σχετιζόταν με τον μύθο της Ανθίππης και του Κιχύρου. Η περιοχή Ήπειρος ονομάσθηκε έτσι από την εγγονή του Κάδμου και της Αρμονίας.
Όλα αυτά συνέβησαν πριν τον κατακλυσμό του Δαρδάνου (α' φάση), πριν την 14η χιλιετία π.α.σ.
Κατά τον κατακλυσμό του Ωγύγη οι Πελασγοί της Αιγηίδας μετέφεραν τα αρχεία της γνώσης τους στην Αίγυπτο, μαζί με τα αρχαία τους κείμενα και το πελασγικό αλφάβητο με το οποίο ο Λίνος συνέγραψε τις πράξεις του Διονύσου. Τα ίδια γράμματα χρησιμοποίησαν ο Ορφέας και ο δάσκαλος του Ομήρου Προναπίδης.
Ο Λίνος έγραψε στα Πελασγικά γράμματα (τα Ελληνικά δηλαδή) μυθολογικές διηγήσεις περί του πρώτου Διονύσου (του Ζαγρέα), όπως επίσης έγραψε και ο Ορφέας και ο Προναπίδης που ήταν δάσκαλος του Ομήρου. Φυσικά, δεν γίνεται ο Προναπίδης και ο Όμηρος να γράφουν με διαφορετική γραφή.
Τον δ’ ούν Λίνον φασί τοις πελασγικοίς γράμμασι συνταξάμενον τάς τοΰ πρώτου Διονύσου πράξεις και τάς άλλας μυθολογίας άπολιπείν έν τοις υπομνήμασν. Ομοίως δέ τούτοις χρήσασθαι τοις Πελασγικοίς γράμμασι τον Όρφέα και Προναπίδην τον Όμηρου διδάσκαλον, (Διόδωρος Σικελιώτης 6,67,4,4,3-5,3)
Ως εκ τούτου τα ομηρικά έπη εγράφησαν στο πελασγικό αλφάβητο. Τα πελασγικά γράμματα χρησιμοποιούσαν οι Πελασγοί πριν τον κατακλυσμό του Ωγύγου και επανάφερε στην Ελλάδα ο Κάδμος μετά τον κατακλυσμό του Ωγύγη και πριν τον κατακλυσμό του Δαρδάνου (α' φάση). Ακριβώς αυτό αναφέρουν και τα Λεξικά των H.Liddell & R.Scott και του Σταματάκου.
Το Λεξικό των Liddell & Scott στο λήμμα “Κάδμος” αναφέρει πως “Ο Κάδμος λέγεται ότι ήνεγκεν εκ Φοινίκης το παλαιόν ελληνικόν αλφάβητον εκ δεκαέξ γραμμάτων, οπόθεν ταύτα εκλήθησαν Καδμήια ή Φοινίκηια γράμματα”.
Το λεξικό του Σταματάκου στο ίδιο λήμμα αναφέρει πως “Ούτος (ο Κάδμος) μετέφερε εκ Φοινίκης εις την Ελλάδα το παλαιόν ελληνικό αλφάβητον εκ 16 γραμμάτων, ά δια τούτο και φηνικήια γράμματα εκαλούντο”.
Κατά δε αυτήν την περίοδο δεν υπάρχουν σημιτικά φύλλα πουθενά στην Βόρεια περιµεσογειακή Αφρική και την Μικρά και Πρόσω περιµεσογειακή και περιαιγαιακή Ασία. Τα πρώτα σημιτικά φύλλα θα προσεγγίσουν την Αίγυπτο και την Μεσοποταμία, χιλιετίες αργότερα (3η χιλιετία π.Χ.) , προερχόμενοι από την Αραβική χερσόνησο.
Ο κατακλυσμός του Ωγύγη συνέβη επί βασιλείας του Ίναχου στο Άργος και πριν τις περιπλανήσεις της Ιούς.
Στην Αιγυπτο ο Ακτίς – γιός του θεού Ήλιου και της νύμφης Ρόδου – ίδρυσε την Ηλιούπολη και ο Έπαφος την Μέμφιδα. Ο ίδιος δε ο Ωγύγης είχε ιδρύσει στην Άνω Αίγυπτο τις Θήβαις, την αρχαιότερη πόλη της Αιγύπτου. Ο Ωγύγης είναι ιδιαίτερα γνωστός ως βασιλιάς των Εκτενών, των αυτοχθόνων (προκατακλυσμιαίων) και πρώτων κατοίκων της Βοιωτίας. Ίδρυσε την πόλη Ωγυγία (η μετέπειτα Θήβα) και έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Αρκετοί αρχαίοι Έλληνες ποιητές αναφέρονται στους Θηβαίους ως «Ὠγυγίδαι».
Ο Έπαφος – γιός της Ιούς και του Διός – ονομάστηκε στην Αίγυπτο Άπις --> Σέραπις και λατρεύτηκε ως ο θεός Διόνυσος ο Β’.
Ο Αίγυπτος και ο ∆αναός, βασιλείς της Αιγύπτου και της Λιβύης, στέλνονται από τον Βήλο µε αποικία στην Βαβυλωνία και ιδρύουν ναό του ∆ιός / Βήλου / δωριστί Βάλου / Βάαλ, εγκαθιστώντας και τους Χαλδαίους ως ιερείς του.
Οι αδελφοί της Ευρώπης Κάδµος, Κίλιξ, Θάσος, Κηφεύς και Φινεύς ιδρύουν ελληνοπελασγικά βασίλεια στην Αιθιοπία (Κηφεύς) στην Κιλικία (Κίλιξ), στην ελληνική αρχαία Θράκη (Φινεύς) και δι’ επιστροφής του Κάδµου µε την µητέρα του στην γενέτειρα, ελληνοπελασγικό βασίλειο στην Θήβα (Καδµεία). Τα παιδιά του Ιλλυριού, υιού του Κάδµου και της Αρµονίας, ονοµάζουν τα ελληνοπελασγικά βασίλεια της Ιλλυρίας.
Η Ευρώπη, θυγατέρα του Αγήνορος, υιού της Λιβύης, µητέρα από τον ∆ία του πρώτου Μίνωος και των αδελφών του Ραδαµάνθυος και Σαρπηδόνος και σύζυγος του βασιλέως της Κρήτης Αστερίου, δισέγγονου του ∆ευκαλίωνος, ορίζει και την Πελασγική καταγωγή των Μινωιτών Κρητών.
Η Ιώ περιήλθε, κατά τις αρχαιοελληνικές πηγές την Σκυθία, την χώρα των Κιµµερίων, την χώρα των Βυβλίων και την Αίγυπτο, ιδρύοντας τα Πελασγικά της βασίλεια.
Σημείωση: Η αναζήτηση της αλήθειας μέσα από την Ελληνική μυθολογία σε συνδυασμό με τις σύγχρονες γεωεπιστήμες είναι μια δύσκολη και επίπονη προσπάθεια. Μερικές δε φορές ερμηνεύοντας κανείς τους αρχαιοελληνικούς μύθους μπορεί να αναιρέσει εν μέρει ή στο σύνολό τους προγενέστερες ερμηνείες με χρονικές μεταθέσεις ή ακόμη και με ολικό επαναπροσδιορισμό του κρυμμένου περιεχομένου των μύθων.
Σε κάθε περίπτωση Μύθος είναι ο Λόγος. Είναι η Αργώ που ταξιδεύει στο χρόνο ανθρώπους γεγονότα και καταστάσεις, ιστορία και γνώση. Εναπόκειται σε μας να αποκωδικοποιήσουμε το πραγματικό του μήνυμα, να αφαιρέσουμε το περιτύλιγμά του, που είναι όμορφο, και ανθρωπομορφικό.
Και είναι ακριβώς τέτοιο για να είναι και ελκυστικό, να αντιμετωπίσει την φθορά του χρόνου, την λήθη και μέσα από την άρνηση της λήθης να γνωρίσουμε την αλήθεια (στερητικό α + λήθη). Είναι ελκυστικό για να μπορεί η κοινή κληρονομιά, η συσσωρευμένη εμπειρία και πολιτισμός μιας κοινωνίας να γίνει κτήμα των απογόνων της, αιτία συνοχής και πηγή γνώσης και περηφάνειας.
Η “μυθολογία” μας είναι πηγή γνώσης, είναι η ιστορία μας μέσα από τον μύθο, την λόγια παράδοσή μας. Δεν είναι παραμύθι. Το παραμύθι είναι “παρά τον μύθον” Η ¨μυθολογία¨μας είναι ΜΥΘΙΣΤΟΡΙΑ, είναι η παράδοσή μας μέσα απ’ τον προφορικό τον λόγο, όπως αυτή αποτυπώθηκε στα αρχαία γραπτά μας.
Γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο θ’ αναζητήσουμε μέσα στους μύθους μας, στην μυθιστορία μας και με την βοήθεια της σύγχρονης επιστήμης τα φυσικά γεγονότα και τις καταστάσεις στην εξέλιξη της μεσογείου και ειδικότερα στην εξέλιξη του ελλαδικού χώρου, γεωφυσική και πολιτισμική εξέλιξη.
Η αναζήτηση αυτή δεν θα είναι γραμμική. Θα προχωράμε στον χρόνο και πάλι θα επιστρέφουμε πίσω. Σημασία έχει να μην τυλιχτούμε, να μην μπερδευτούμε στο περιτύλιγμα κι ας ξεκινήσουμε πρώτα απ’ τις πηγές μας, τους μύθους μας, που καθώς θα προχωράμε θα βρίσκουμε κι άλλους που οι πρόγονοί μας μας άφησαν κληρονομιά.
Αυτή την κληρονομιά, αυτήν την ελληνική προϊστορία, το εκπαιδευτικό μας σύστημα απαξιοί δυστυχώς να κάνει κτήμα του νεαρού μαθητικού μας πληθυσμού, προτιμώντας την ιουδαϊκή μυθολογία. από το www.zotiko.gr
