!--Related Posts with thumbnails Scripts and Styles Start-->
ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΑΣ ΑΤΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΘΡΑΚΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΤΗ ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μ. ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ ΧΕΡΣ ΑΙΜΟΥ ΙΣΤ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΡΩΜΑΪΚΑ

23/10/14

Για την αποκρυπτογράφηση του αινιγματικού Δίσκου της Φαιστού


Η αποκωδικοποίηση του Δίσκου της Φαιστού έχει προβληματίσει τους ειδικούς για πάνω από έναν αιώνα, ωστόσο νέα ευρήματα περιγράφουν το δίσκο ως "το πρώτο μινωικό CD-ROM», που το χαρακτηρίζει η αναφορά με μια προσευχή για μια μητέρα.Ο  Γκάρεθ Όουενς, συντονιστής  του προγράμματος Erasmus στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΤΕΙ) Κρήτης, μιλώντας στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας,  δήλωσε ο δίσκος είναι αφιερωμένος σε μια "μητέρα".




"Η πιο σταθερή λέξη και  τιμή είναι  « μητέρα »  και ιδίως η μητέρα θεά της μινωικής εποχής," είπε ο Δρ Owens. Λέει ότι υπάρχει ένα συγκρότημα από τα σημάδια που βρέθηκαν σε τρία μέρη από τη μία πλευρά της ορθογραφίας στον δίσκο  I-QE-KU-RJA, με το I-QE να σημαίνει «μεγάλη κυρία η σημαίνουσα ή σημαντική   ", ενώ η λέξη κλειδί φαίνεται να είναι η λέξη AKKA, ή " έγκυος ή  μητέρα, "σύμφωνα με τον ερευνητή.
Η μία πλευρά είναι αφιερωμένη σε
Blogger Tricks

Αμφίπολη : Ο λεηλατημένος τάφος του Ηφαιστίωνα


Από τον George Watkins

Αμφίπολη , λόφος Καστά .Το πιο πιθανό, που συνέβη είναι ότι  η άρχουσα τάξη της Μακεδονίας (βλέπε: Αντίπατρος και Κάσσανδρος) τελικά εξουδετέρωσαν τον  Δεινοκράτη, εισέβαλαν τάφο του Ηφαιστίωνα  (ό, τι χτίστηκε μέχρι τότε, δηλαδή), το λεηλάτησαν (για να αποκτήσουν χρυσό και ασήμι και άλλα πολύτιμα αντικείμενα), και έθαψαν εξ ολόκληρου το  μνημείο (συμπεριλαμβανομένης της περιμέτρου του) για τα καλά με το αμμώδες έδαφος του Στρυμόνα.


Μία πιθανή υπόθεση που έχει βάσεις




Είμαστε στην διάρκεια  μιας κρίσιμης περιόδου,Νοέμβριος του  324 π.Χ. (θάνατος του Ηφαιστίωνα ) και την άφιξη του Κάσσανδρου στη Βαβυλώνα λίγο πριν το θάνατο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Ιούλιος 323 π.Χ..

Εδώ είναι κάτι που αναφέρει ο καθηγητής Ιστορίας Μαυρογιάννης (Πανεπιστήμιο Κύπρου) ότι δηλαδή ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ έδωσε το Νοέμβριο / Δεκέμβριο του 324 π.Χ. συγκεκριμένες εντολές για να φτιάξουν  έναν τάφο / μνημείο που θα κατασκευάζονταν  στη Μακεδονία για τον Ηφαιστίωνα , μάλιστα  έστειλε πολλά χρήματα (ερώτημα είναι: με ποιον και σε ποιον συγκεκριμένα;) για το σκοπό αυτό.
 Είναι για αυτές τις αναφορές , που αναφέρεται ο καθ. Μαυρογιάννης , όπου δέχονται την υπόθεση ότι ο Ηφαιστίων  είναι θαμμένος στον λόφο Καστά  .

 Είναι λογικό λοιπόν ,να υποθέσουμε ότι τα χρήματα πήγαν στον  Αντιβασιλέα Αντίπατρο  και  ενδεχομένως, με την μεταφορά και φρούρηση του Κάσσανδρου .
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι ο Κάσσανδρος  ήξερε πόσα χρήματα έστειλε ο Αλέξανδρος στον Αντίπατρο για την ταφή του Ηφαιστίωνα .Ο καθ  Μαυρογιάννης εξηγεί επίσης γιατί στην Αμφίπολη ο τάφος και όχι σε οποιαδήποτε άλλη θέση για παράδειγμα, στις Αιγές .

Τώρα, εδώ παραθέτω τις  σκέψεις μου και μια σειρά λογικών συμπερασματικών εννοιών  για το πώς θα μπορούσε να συμβεί αυτή η επιχείρηση , η ταφή δηλαδή του Ηφαιστίωνα στην  Αμφίπολη.

(1) Δεκέμβριος του 324 π.Χ. Ο σχεδιασμός του έργου αρχίζει και ο Δεινοκράτης στήνει το "γραφείο" του γεμάτο από σχεδιαστές, καλλιτέχνες, κατασκευαστές, μηχανικούς, εργοδηγούς , κ.λ.π. και πιθανώς εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες σκλάβους από την Ασία και την Αφρική είναι αυτοί που θα συναρμολογήσουν τον δόμο . Σύμφωνα με μια γρήγορη και αυστηρή διαδικασία , με  συνολικό προγραμματισμό, ο σχεδιασμός και τη διαχείριση της διαδικασίας έχει ολοκληρωθεί μέχρι τις αρχές της  Άνοιξης 323 π.Χ.
Ο τελικός σχεδιασμός  για ένα μνημείο ανά τους αιώνες ,είναι τώρα στα χέρια του καλύτερου γνωστού αρχιτέκτονα της αυτοκρατορίας, του Δεινοκράτη.
Η κατασκευή ξεκινά από τον Μάρτιο, και η προεργασία έχει οριστεί, τόσο στο εργοτάξιο στον τύμβο , καθώς και στη Θάσο όπου είναι τα λατομεία. Ο Δεινοκράτης είχε πιθανώς ένα μεγάλο σχέδιο για μια μνημειώδη κατασκευή στη συνέχεια προς τιμήν του, δηλαδή του δεύτερου πιο σημαντικού προσώπου της αυτοκρατορίας, του Ηφαιστίωνα .
Κανείς δεν γνωρίζει το ακριβές σχήμα των εν λόγω σχεδίων, το κεντρικό ρυθμιστικό σχέδιο, τόσα πολλά βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να μείνουν μάλλον  αναπάντητα. Κεντρική ερώτηση ,σε αυτές τις ερωτήσεις είναι ,εαν αυτό είχε προγραμματιστεί να είναι επισκέψιμο μνημείο / τάφος / μαυσωλείο ή απλά ένα σφραγισμένο μνημείο όπως καλύπτονται οι τάφοι  και στην παράδοση των βασιλικών τάφων στις Αιγές .





 Έχουμε μερικές σκέψεις  για το θέμα αυτό, αλλά αυτό δεν είναι απόδειξη του όλου θεωρήματος  

Ο τύπος της περιμέτρου που ο Δεινοκράτης οραματίστηκε μπορεί να μας πει και αυτό είναι δική μου υπόθεση,  ότι το μνημείο είχε ως στόχο ,από τον Δεινοκράτη, να είναι επισκέψιμο σε όλη τη διαδρομή περιμετρικά (ορατό) μέχρι την  μαρμάρινο πόρτα του. Αλλά για να το επιτρέψει αυτό, θα πρέπει να σχεδιαστεί ώστε να είναι  καλυμμένη ή είσοδος και καλά προστατευμένη (από τα στοιχεία της φύσεως - τη βροχή και το χιόνι, καθώς και τους πλιατσικολόγους) για να υπάρχει αυτή  η μεγάλη είσοδος, με τη μνημειακή μαρμάρινη επικάλυψη, η οποία καλύπτει μάλιστα 500 μ. περιμετρικά το μνημείο και η  οποία επικάλυψη ποτέ δεν τελείωσε ,όπως διαπιστώθηκε,  αλλά έχουμε μια ακόμα κατασκευή ,ένα λιοντάρι που προοριζόταν να τοποθετηθεί  στην κορυφή του μνημείου, αλλά η ήπια καμπύλη στο ανάχωμα (απουσιάζει μεγάλος όγκος γέας για να είναι ολοκληρωμένος ο τύμβος) κάτι που πιθανά δείχνει ότι  ποτέ δεν πήγε να τοποθετηθεί  ,ο λέων, στη βάση που σχεδίασε για αυτόν  Δεινοκράτης.



(2) Ο τάφος είναι σαφώς κατασκευασμένος από κάτω προς τα πάνω: δηλαδή, μετά τη μελέτη της γεωλογίας του φυσικού αναχώματος Καστά  το βέλτιστο σημείο εισόδου είχε πάρει τότε την  βέλτιστη δυνατή  κατεύθυνση για τον διάδρομο του τάφου που εντοπίστηκε.
Η κατασκευή του τάφου ήταν πιο πιθανό να γίνεται , σε υπαίθριο πλήρες φως της ημέρας σε όλους τους θαλάμους, με την πιθανή εξαίρεση τον τελικό ταφικό θάλαμο - ο οποίος είναι λαξευμένος μέσα στο φυσικό πέτρωμα του βουνού αυτού. (Αναφορά από τους σπηλαιολόγους της ανασκαφής).
Οι τελευταίες πινελιές στα πατώματα πρέπει να έχουν ξεκινήσει με το ψηφιδωτό δάπεδο. Οι ακριβείς διαστάσεις του ψηφιδωτού της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, και η διαπίστωση των προηγμένων κανόνων της  άλγεβρας και της γεωμετρίας του χώρου που βρέθηκαν στο συγκρότημα όπως και οι μαίανδροι στο πλαίσιο που περιέχει αυτό το ψηφιδωτό  πρέπει να προσδιορίζουν το ακριβές πλάτος του μεγάλου διαδρόμου από τις σφίγγες μέχρι τον ταφικό θάλαμο αλλά και το μέγεθος της και με ό, τι άλλο , συμπεριλαμβανομένης της υπάρχουσας δίφυλλης μαρμάρινης πόρτας.



(3) Κατά το χρονικό διάστημα Απρίλιος - Ιούλης 323 π.Χ. η θέση αυτή  τις περιοχής στην Αμφίπολη πρέπει να βουίζει από  την οικοδομική δραστηριότητα, όπως καμία άλλη χώρα είχε ποτέ βιώσει, οπουδήποτε στα Βαλκάνια (Ελληνική Χερσόνησος)  μέχρι τότε.
 Δεν ήταν μόνο το μέγεθος του μνημείου/τάφου που ήταν το βασικό θέμα εδώ, αλλά κυρίως από τη διαταγή του Αλεξάνδρου του Άρχοντα-Θεού  από τους  πιο ισχυρούς  και στην πλουσιότερη αυτοκρατορία που η Ευρώπη και η Ανατολική Ασία, είχε γνωρίσει ποτέ μέχρι τότε αλλά και σήμερα, για να τελειώσει γρήγορα και να υποδεχθεί τον Ηφαιστίωνα ,Βασιλικό Εταίρο ,Χιλίαρχο και αδερφικό του φίλο στην αγκαλιά της η Μακεδονική γη . Στο κτίριο αυτό οι προσπάθειες κατασκευής πρέπει να έχουν συναγωνιστεί  την κατασκευή των Πυραμίδων της Γκίζας.





(4) Στη συνέχεια, έρχεται ο Ιούνιος του 323 π.Χ. Ο απροσδόκητος θάνατος του Αλέξανδρου έρχεται ως ένα σοκ για τη Μακεδονία και το γνωστό τότε κόσμο. Ο Αντίπατρος έχει στα χέρια του μια πολιτική κρίση να διαχειριστεί. Ένα τεράστιο πολιτικό κενό έχει δημιουργηθεί ξαφνικά, και αυτός είναι σε ένα από τα δύο επίκεντρα των εν λόγω σεισμού πολλών Ρίχτερ (το  άλλο είναι στη Βαβυλώνα). 

Έχει  ακόμα στην κατοχή του πολλά χρήματα για τη συνέχιση της κατασκευής του τάφου, αλλά τώρα οι πολιτικές και οικονομικές προτεραιότητες μέσα στο πλαίσιο των καθηκόντων του, έχουν αλλάξει δραματικά.
Η ενασχόληση με τη συνέχιση της κατασκευής του πιο ακριβού  μνημείου που έχει αναληφθεί ποτέ (πόσο μάλλον να το τελειώσει) πρέπει να τον έχουν επηρεαστεί σημαντικά. Ο ρυθμός της προόδου στην οικοδόμηση της δομής, που ήταν στην αρχή του σχεδιασμού, το οποίο προορίζεται να ανταγωνιστεί οποιοδήποτε άλλο ως τότε γνωστό μνημείο, το ποσοστό αυτό της προτεραιότητας δηλαδή ,  πρέπει να είχε επιβραδυνθεί σημαντικά.
Η πολιτική βάση του Ηφαιστίωνα πλέον «εξατμίζεται» εντελώς. Η αυτοκρατορική αίγλη  του, ως το πιο κοντινό πρόσωπο στον θεό  - Αλέξανδρο έχει  εξαφανιστεί εν μία νυκτί. Και έτσι υπό αυτή την  επιρροή ο Δεινοκράτης θα πρέπει να έχει  την αίσθηση ότι ,όντως ήταν σε πολύ αδύναμη θέση. 

Το ιστορικό αρχείο δεν είναι σαφής ως προς το τι συνέβη στον Δεινοκράτη μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου. Αλλά μπορεί τώρα ενδεχομένως να είμαστε  σε θέση να πάρουμε  μια γεύση για αυτήν το αρχιτεκτονική  μεγαλοφυΐα και το ημιτελές έργο του.


(5) Δεν έχουμε ιστορικά αρχεία σχετικά ,με το αν και πότε, το αποτεφρωμένο σε πυρά κατά το ελληνικό έθιμο , σώμα του Ηφαιστίωνα έφτασε στην Αμφίπολη. Αλλά εδώ η ανασκαφή μπορεί να μας προσφέρει κάποιες ενδείξεις. 

Πιθανώς το σώμα να είχε φτάσει πριν ή κοντά στον εν συνεχεία θάνατο του Αλέξανδρου, δεν γνωρίζουμε βέβαια  εάν και που τοποθετήθηκε μέσα στους ταφικούς θαλάμους ,ενδεχομένως με βιασύνη, όπως και εάν, η  πανοπλία και τα τιμαλφή του τοποθετήθηκαν δίπλα του, ενδεχομένως το προσωπικό του  θησαυροφυλάκιο του αλλά και τα αγαπημένα του  αντικείμενα.
 Η μαρμάρινη πόρτα ήταν κλειδωμένη και σφραγισμένη. Σύμφωνα με έναν σημαντικά μειωμένο προϋπολογισμό πια ο  Δεινοκράτης πρέπει τελειώσει το υπόλοιπο του μνημείου (βάζοντας μια στέγη δεύτερης κατηγορίας σε αυτό). 
Ποτέ δεν τελείωσε μέχρι τέλους την κατασκευή όπως συγκριτικά ,η θαυμάσια μεγάλη είσοδος μας δείχνει και  που μπορεί να είχε οραματιστεί, αντάξια ενός μνημείου αφιερωμένο στην αιώνια μνήμη του Ήρωα, και φυσικά να μπορεί κάποιος να το επισκεφθεί. Δεν είχε καν τελειώσει το μάρμαρο 500 μέτρων στην  περιμετρική κάλυψη . Όλα αυτά θα μπορούσαν  πιθανότατα να έχουν λάβει χώρα σε λίγους μήνες, καθώς οι οικονομικές απαιτήσεις για τον Αντίπατρο και τον  Κάσσανδρο ήταν σε κρίση τότε και  το μέλλον αυτού του μνημείου γινόταν σταδιακά πιο θολό.


(6) Στο τέλος του μνημείου πιθανόν να μην ήταν αρκετά, τα χρήματα, για να περατωθεί  αυτό που ξεκίνησε ως μια άμεση εντολή από τον μεγαλύτερο στρατιωτικό ηγέτη που πιθανώς, ο  κόσμος έχει γνωρίσει ποτέ, τον Αλέξανδρο τον Μέγα και να  μεταφραστεί από το όραμα σε πραγματικότητα ,από το μυαλό ενός αρχιτέκτονα ιδιοφυΐα, του  Δεινοκράτη, μέσω ενός φιλόδοξου μεγάλο σχεδίου.

 Ενός σχεδίου που δημιουργείται  από τα επιδέξια χέρια των εξαιρετικά ταλαντούχων καλλιτεχνών όπως  γλύπτες και ψηφιδογράφοι και με δεδομένο το σχήμα των ομάδων κατασκευής και   μέσα από τη σκληρή δουλειά των χιλιάδων ελεύθερων και πιθανά δούλων, είναι όλα αυτά που παράγουν συλλογικά ένα αιώνιο μνημείο.
Αλλά στο τέλος, ο σεισμός του θανάτου του  Αλέξανδρου έθαψε το  μνημείο και το έριξε στη λήθη. Το πιο πιθανό, που συνέβη είναι ότι  η άρχουσα ελίτ της Μακεδονίας (βλέπε: Αντίπατρος και Κάσσανδρος) τελικά εξουδετέρωσαν τον  Δεινοκράτη, εισέβαλαν τάφο του Ηφαιστίωνα  (ό, τι χτίστηκε μέχρι τότε, δηλαδή), το λεηλάτησαν (για να αποκτήσουν χρυσό και ασήμι και άλλα πολύτιμα αντικείμενα), και έθαψαν ολόκληρο το  μνημείο (συμπεριλαμβανομένης της περιμέτρου του) για τα καλά με το αμμώδες έδαφος του Στρυμόνα. Ήθελαν μόνο ένα είδος της σφράγισης  αυτής που ποτέ δεν θα αποκαλύψει τι είναι μέσα.

Αυτό που διαπιστώνουμε  επίσης ότι ,η κατασκευή αυτή, έτσι ώστε να βεβαιωθεί ότι ο τάφος ήταν δομικά σταθερός, με αυτούς τους κακοφτιαγμένους  τοίχους στεγανοποίησης που δεν επιτρέπει εσωτερικές μετατοπίσεις του εδάφους είναι κάτι που ένας αρχιτέκτονας της κατηγορίας του Δεινοκράτη ποτέ δεν θα κάνει…!  

Ζήτησαν λοιπόν αυτοί ,να κρύψει ό, τι έκαναν στο μνημείο και την ίδια στιγμή βούλονται  να εγκαταλείψουν στο μηδέν την συλλογική μνήμη των «επιβαινόντων» του,  τον χορηγό του μνημείου Αλέξανδρο και τον αδερφικό  φίλο του Ηφαιστίωνα .

Και πέτυχαν όσο αφορά το μνημείο , δεν υπήρξε ενιαία ιστορική αναφορά ,του τεράστιου αυτού, από κάθε ιστορικό ρεκόρ και κατά πολύ φιλόδοξο, που προορίζεται να διαρκέσει και να εντυπωσιάσει για αιώνες, μνημείο και τάφο ενός Χιλίαρχου του Μ Αλεξάνδρου .





Είναι τόσα πολλά μηνύματα από βγαίνουν από  εδώ, όχι μόνο για την Ελλάδα, τους Έλληνες και τον Ελληνισμό, αλλά και για την ανθρωπότητα στο σύνολό της. Ωστόσο, αυτή είναι μια ιστορία - που δεν είναι τεκμηριωμένη με γεγονότα σε όλη αυτή την υπόθεση αλλά εμπεριέχει  μόνο σκέψεις ,απόηχο λογικών συμπερασμάτων , θεμελιώνεται όμως σε ιστορικά γεγονότα, ημερομηνίες, και ό, τι έχει αποκαλυφθεί μέχρι τώρα από τους αρχαιολόγους στο λόφο Καστά . Αλλά αύριο είναι μια άλλη μέρα. Κάποιοι νέο εύρημα μπορεί να ανατρέψει όλα ή ορισμένα τμήματα αυτής της ιστορίας.  ΟΨΩΜΕΘΑ….

    George Watkins





ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΠΤΈΜΒΡΙΟ


Τα στοιχεία που παρουσίασε ο Θεόδωρος Μαυρογιάννης με θέμα «Ο τύμβος της Αμφιπόλεως: έλεγχος των γεγονότων και των πηγών της περιόδου 324-294 π.Χ.».

Στοιχεία που να οδηγούν στην εκτίμηση ότι ο τάφος της Αμφίπολης ανήκει στον Ηφαιστίωνα παρουσίασε σε εισήγηση του ο Αναπληρωτής Καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου,  Θεόδωρος Μαυρογιάννης με θέμα «Ο τύμβος της Αμφιπόλεως: έλεγχος των γεγονότων και των πηγών της περιόδου 324-294 π.Χ.».

Σύμφωνα με την Κυπριακή εφημερίδα Ο Φιλελεύθερος, η διάλεξη είχε ως στόχο να φωτίσει πτυχές των ανασκαφών, «πάντα με το δέοντα σεβασμό στις ανασκαφικές εργασίες που επιτελούνται από την αρχαιολόγο της 28ης Εφορείας Αρχαιοτήτων Κατερίνα Περιστέρη και την ομάδα της», όπως σημείωσε χαρακτηριστικά ο καθηγητής.

Στα ερωτήματα που τέθηκαν σε ποιον ανήκει το υπερμεγέθες επιτάφιο μνημείο, πότε και από ποιον οικοδομήθηκε, ο κ. Μαυρογιάννης υποστήριξε, μέσα από την οπτική γωνία της Ιστορίας των Ελληνιστικών Χρόνων, ότι ο Τύμβος Καστά στην Αμφίπολη, είναι μακεδονικός τάφος και οικοδομήθηκε περί το 325 π.Χ.  κατά παραγγελία του Αλεξάνδρου για τον Ηφαιστίωνα. Σημείωσε ότι η διαφορετικότητα ιστορίας και αρχαιολογίας είναι αυτή που καθιστά δύσκολη την απάντηση στα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται για τον Τύμβο.

Η παρουσίαση επικεντρώθηκε κατ’ αρχήν στα γεγονότα των ετών 325-320 π.Χ., με αφετηρία την αίσια επάνοδο από την Ινδία του στόλου του Αλεξάνδρου υπό τον «Αμφιπολίτη» Νέαρχο στις εκβολές του ποταμού Τίγρη (αρχές του 324 π.Χ.) και την απόφαση της Ώπιδος για την αποστρατεία. Συνεχίστηκε με τον αιφνίδιο θάνατο του «φιλαλέξανδρου» Ηφαιστίωνα τον Οκτώβριο του 324 π.Χ. στα Εκβάτανα και κορυφώθηκε με τον θάνατο του ιδίου του Αλεξάνδρου στις 13 Ιουνίου 323 π.Χ. στη Βαβυλώνα και με τα της ταφής του στην Αίγυπτο, αρχικά στην Μέμφιδα και κατόπιν στην Αλεξάνδρεια, οριστικά στο μαυσωλείο των ανακτόρων που ονομάστηκε Σήμα.



Στο δεύτερο μέρος εξετάστηκαν τρία δραματικά επεισόδια με κίνητρο τη διαδοχή της βασιλείας του Αλεξάνδρου: Η δολοφονία του «βασιλέως» Φιλίππου Γ΄ Αρριδαίου και της συζύγου του Ευρυδίκης με διαταγή της Ολυμπιάδος το 317 π.Χ., η δολοφονία της Ολυμπιάδος από τον Κάσσανδρο το 316 π.Χ. και τέλος η δολοφονία της Ρωξάνης, χήρας του Αλεξάνδρου, και του ηλικίας 12/13 ετών παιδιού τους «βασιλέως» Αλεξάνδρου Δ΄, με απόφαση επίσης του Κασσάνδρου. Το τελευταίο αυτό έγκλημα φέρεται να έλαβε χώρα στην ακρόπολη της Αμφιπόλεως το 310/309 π.Χ., όπου μητέρα και γιος είχαν τεθεί υπό αυστηρό περιορισμό από το 316 π.Χ. Και οι δύο χρονολογικοί πυρήνες του ιστορικού προβλήματος (325-320 π.Χ., 320-315 π.Χ., μέχρι την διακήρυξη της Τύρου από τον Αντίγονο Μονόφθαλμο) είχαν σκοπό να υποβοηθήσουν μιαν λογική απάντηση στα κρίσιμα ερωτήματα που προκύπτουν. Εξετάστηκε ο θάνατος του Αντιγόνου Μονοφθάλμου ο οποίος πέθανε το 301 π.Χ. και ανακηρύχτηκε βασιλεύς μαζί με το γιο του Δημήτριο Πολιορκητή το 306 π.Χ., μετά από τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας στην Κύπρο.

ΑΡΧΑΙΓΝΩΜΩΝ 




22/10/14

Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο θάνατος του Ηφαιστίωνα και η είσοδος στην Βαβυλώνα




Μηδία – Κι άλλες Αμαζόνες - Ο θάνατος του Ηφαιστίωνα

Για τις κινήσεις του Αλεξάνδρου μετά την Ώπη, τα χάσματα στα βιβλία του Αρριανού και του Κούρτιου μας υποχρεώνουν να βασισθούμε στο Διόδωρο, κατά τον οποίο ο Αλέξανδρος έφυγε από τα Σούσα, πέρασε τον ποταμό Τίγρη και στρατοπέδευσε στις Κάρες. Από εκεί διέσχισε τη Σιττακηνή και τέσσερις ημέρες αργότερα έφτασε στα Σάμβανα, όπου στρατοπέδευσε για μία εβδομάδα. Αν και τα γεγονότα της Ώπης ο Διόδωρος τα τοποθετεί στα Σούσα, το δρομολόγιο του Αλεξάνδρου δεν προκύπτει πολύ διαφορετικό. Απλώς ο Διόδωρος βάζει τον Αλέξανδρο να περνά τον Τίγρη και μετά να διασχίζει τη Μεσοποταμία, ενώ δεν υπήρχε σοβαρός λόγος να περάσει τον Τίγρη, πριν φτάσει στην Ώπη. Επίσης εφόσον κατά τον Διόδωρο ο Αλέξανδρος βρισκόταν μεταξύ Τίγρη κι Ευφράτη, για να φτάσει αργότερα στα Εκβάτανα έπρεπε να ξαναπεράσει τον Τίγρη, κάτι που δεν αναφέρει ο συγγραφέας.

Εν πάση περιπτώσει δεχόμαστε ότι η αναχώρηση του Αλεξάνδρου από τα Σάμβανα ισοδυναμεί με την αναχώρησή του από την Ώπη στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου του 324, απ’ όπου κατά τον Διόδωρο με μία πορεία τριών ημερών έφτασε στους Κέλωνες, όπου βρήκε βοιωτικό πληθυσμό. Αυτοί υποτίθεται ότι ήταν απόγονοι των Θηβαίων, που είχαν συνεργαστεί ενθουσιωδώς με τους Πέρσες, όταν ο Ξέρξης εισέβαλε στην Ελλάδα, και μετά την αποτυχία της εκστρατείας του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να καταφύγουν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα της εποχής, για να αποφύγουν τις συνέπειες της προδοσίας τους. 156 χρόνια και πέντε γενιές μετά την αυτοεξορία των προγόνων τους μιλούσαν αρκετά καλά τα ελληνικά, ενώ ασκούσαν και μερικά «ελληνικά επαγγέλματα». 

Μετά τους ακρωτηριασμένους της Αρδερίκκης, τους Γορτυαίους και τους Βραγχίδες, αυτός είναι ο τέταρτος κατά σειρά θύλακας εκτοπισμένων Ελλήνων, που σύμφωνα με τους ιστορικούς της λαϊκής παράδοσης συνάντησε ο Αλέξανδρος. Παρ’ ότι γνωρίζουμε ότι στην περσική αυτοκρατορία υπήρχαν θύλακες εκτοπισμένων Ελλήνων, οι συγκεκριμένες αναφορές είναι σαφώς φανταστικές και μόνο η συνάντηση του Αλεξάνδρου με τους Βραγχίδες φαίνεται να υποστηρίζεται από αρχαιολογικά ευρήματα. (ΣΗΜ ΑΡΧ- .Όμως δεν το δικαιολογεί ο συγγραφέας, όπως και δεν είναι απαραίτητο να έχουμε βρει αρχαιολογικά ευρήματα για να ταυτολογήσουμε αναφορές αρχαίων συγγραφέων)

Καθ’ οδόν προς τα Εκβάτανα, ο Αλέξανδρος έκανε μία

20/10/14

«Στον απόηχο της Ναυμαχίαςτης Ναυπάκτου » καθ. Γιώργος Κοντογιώργης



Η ανάπτυξη του χριστιανικού και του οθωμανικού στόλου κατά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου , τον Οκτώβριο του 1571.


Με αφορμή την παρουσία του στην πόλη της Ναυπάκτου και τη συμμετοχή του στην Ημερίδα «Στον απόηχο της Ναυμαχίας», που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 443ης Επετείου της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, μίλησε στο LepantoMag.gr και την Έμυ Παπαδούλα. Μεταξύ άλλων σχολίασε με άκρως ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις τη σημερινή κατάσταση τόσο σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο και ελληνικό.


«Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον γιατί δυστυχώς από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους η Ελλάδα οπισθοδρομεί», σημείωσε χαρακτηριστικά για να συμπληρώσει πως «το ζήτημα είναι ότι σήμερα, η άρχουσα, καθεστωτική διανόηση, εμποδίζει το διάλογο για την εναρμόνιση της πολιτείας στις προδιαγραφές της ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης της κοινωνίας», ενώ για την πολιτική Ευρώπη δήλωσε πως «ή θα συνεκτιμά την ελευθερία σε όλες τις πτυχές της ή δε θα επιβιώσει για μακρό διάστημα». Δεν παρέλειψε τέλος να μιλήσει και για το ελληνικό Πανεπιστήμιο του σήμερα, που κατά τον ίδιο «δεν ανταποκρίνεται πια στις ανάγκες της εποχής μας [...] Απαιτείται μια επανάσταση στις έννοιες αλλά και στις ιδέες και στην αντίληψη που έχει να κάνει με τη θέση των επιστημών στις σύγχρονες κοινωνίες».

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου έλαβε χώρα μεταξύ

18/10/14

Η σύγκρουση του Αλεξάνδρου με τους Μακεδόνες στην Ώπη



Μακεδόνες του ελληνικού  ιππικού περί το 325 π.Χ.


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Το καλοκαίρι του 324 π. Χ.  κατά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία, ο Νικάνωρ ο Σταγειρίτης ανέθεσε στο νικητή του αγώνα κηρύκων να αναγνώσει στους θεατές την εξής επιστολή του Αλεξάνδρου: «Ο βασιλιάς Αλέξανδρος προς τους φυγάδες από τις ελληνίδες πόλεις. Δεν ήμασταν μεν εμείς η αιτία της εξορίας σας, θα γίνουμε όμως η αιτία επανόδου όλων σας πλην των ανοσιουργών. Γράψαμε σχετικά και στον Αντίπατρο, για να υποχρεώσει σε υπακοή όσες πόλεις έχουν αντιρρήσεις». Η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους παριστάμενους και κυρίως από τους άνω των 20.000 εξόριστους, που είχαν συγκεντρωθεί για τους Αγώνες. Η απόφαση αυτή του Αλεξάνδρου αποσκοπούσε στην εξασφάλιση ερεισμάτων σε όλες τις ελληνίδες πόλεις μέσω των ικανοποιημένων, όμως οι δυσαρεστηθέντες αποδείχθηκαν ισχυρότεροι. Οι πρώτοι που δυσανασχέτησαν και θορυβήθηκαν από τις επιπτώσεις της επανόδου των εξόριστων ήταν τα δύο πιο υπολογίσιμα από τον Αλέξανδρο ελληνικά έθνη, οι Αιτωλοί κι οι Αθηναίοι. Οι μεν Αιτωλοί δεν είχαν ξεχάσει την απειλή του Αλεξάνδρου και ανησυχούσαν για το τι θα ακολουθήσει την επάνοδο των Οινιαδών, οι δε Αθηναίοι απειλούντο με χαριστική βολή στα συμφέροντά τους.

Το 366 μετά την κατάληψη της Σάμου από το στρατηγό των Αθηναίων Τιμόθεο πολλοί κάτοικοι του νησιού εξορίστηκαν και οι περιουσίες τους μοιράστηκαν σε Αθηναίους κληρούχους. Η απομάκρυνση των κληρούχων και η επιστροφή των εξόριστων Σαμίων στις εστίες και στις περιουσίες μετά από 42 χρόνια θα προξενούσε βαρύ οικονομικό πλήγμα και σοβαρές κοινωνικές αναταράξεις στην Αθήνα. Οι αυστηρές διατάξεις του Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων είχαν περιορίσει ασφυκτικά

17/10/14

Μέγας Αλέξανδρος : Η ΑΟΡΝΟΣ ΠΕΤΡΑ

Η Άορνος Πέτρα από την Χουζάρα (Huzara)  - στην περιοχή Χαριπούρ (Haripur District), φύση – τοπίο. Πίνακας του 1850, του στρατηγού Τζέιμς Άμποτ ( von_James_Abbott)


Τι είναι η άορνος πέτρα; 

Στο λεξικό διαβάζουμε: Η Άορνος Πέτρα ή απλά Άορνος στα (αρχαία ελληνικά:
ορνος (άρθρο: ο ή η),[ αγγλικά: Aornos) βρίσκεται στην περιοχή του Σβάτ ή Σουάτ ή περιοχή Σχάνγκλα (αγγλικά: Swat District ή Shangla District) στο Πακιστάν, ήταν η περιοχή όπου έγινε η Πολιορκία της Αόρνου Πέτρας, που ήταν η τελευταία πολιορκία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, «στο αποκορύφωμα της καριέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως ο μεγαλύτερος Πολιορκητής στην ιστορία», σύμφωνα με τον σύγχρονο βιογράφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ρόμπιν Λάνε Φοξ (αγγλικά: Robin Lane Fox).

Ο μέγας Έλληνας Στρατηλάτης σε νόμισμα της περιοχής




Πότε έγινε η πολιορκία;

Η πολιορκία έλαβε χώρα το χειμώνα του 327π.Χ προς την άνοιξη του 326 π.Χ. Η τοποθεσία ταυτίσθηκε ικανοποιητικά με το σύγχρονο βουνό Πιρ-Σαρ (αγγλικά: Pir-Sar) στο Σουάτ, στο Πακιστάν από τον αρχαιολόγο  Άουρελ Στάιν 
(αγγλικά: Sir Aurel Stein -Ουγγροβρετανός εβραϊκης καταγωγής-1929. On Alexander's Track to the Indus: Personal Narrative of Explorations on the North-West Frontier of India. London, Macmillan & Co. Reprint: New York, Benjamin Blom, 1972.)
το 1926, και έχει επιβεβαιωθεί και από άλλους  αρχαιολόγους.
Η Άορνος Πέτρα και οι αρχαίες ινδικές δυνάμεις που την περιφρουρούσαν αποτελούσαν σαφώς

16/10/14

Διαπιστώθηκε το μεγαλύτερο εργαστήρι αγγειοπλαστικής της ελληνικής αρχαιότητας


Στον Σελινούντα διαπιστώθηκε το μεγαλύτερο εργαστήρι αγγειοπλαστικής της ελληνικής αρχαιότητας 


Πρώτη ανασκαφή


Δεύτερη ανασκαφή- Κατά την ανασκαφή στον Σελινούντα, ένα κλίβανος που αποκαλύφθηκε πρίν καιρό , εμφανίζει μία καλά διατηρημένη πλατφόρμα για ψήσιμο κεραμικών Τελικά με την ολοκλήρωση της ανασύστασής του διαπιστώθηκε ότι είναι ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί στον ελληνικό κόσμο .
  

Άποψη της ελληνικής πόλεως του Σελινούντα

Γερμανοί αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει πριν καιρό το μεγαλύτερο βιομηχανικό Εργαστήρι Αγγειοπλαστικής του ελληνικού κόσμου, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στη Σικελία.
Εκτείνεται για περισσότερο

15/10/14

Κόρδαξ, ο αρχαίος χορός



Ο 'Κόρδακας', είναι ένας  προκλητικός, άσεμνος χορός ,της ελληνικής κωμωδίας  από την αρχαιότητα .





'Κορδίζομαι' και 'κόρδαξ'

'Κορδακίζειν' λεγόταν η εκτέλεση ενός άσεμνου χορού, του κόρδακα, που χορευόταν στις αρχαίες κωμωδίες και 'Κορδακιστής' λεγόταν ο χορευτής αυτού του χορού.'Κορδακισμός' και 'κορδάκισμα', λεγόταν τα αστεία και οι κωμικοί τρόποι των μίμων". Στην διάλεκτο της περιοχής Πραισού όπως και σε άλλες περιοχές της Κρήτης και της άλλης Ελλάδας υπάρχει η έκφραση για κάποιο που περιαυτολογεί, αυτοεπαινείται και παριστάνει τον σπουδαίο: Αυτός κορδίζεται ή κορδακίζεται. Όπως σε πάρα πολλές λέξεις της νέας ελληνικής και εδώ, υπάρχει ανάμνηση μιας πανάρχαιας Ελληνικής παράδοσης.
Ο χορός πρέπει στην αρχική του μορφή, να παρίστανε ένα προδωρικό χθόνιο χορό, αφιερωμένο στη λατρεία της θεάς

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ :ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ



Η αρχαία χώρα της Ινδίας, την οποία διέσχισε ο Αλέξανδρος, δεν είναι το σημερινό κράτος της Ινδίας, αλλά το ανατολικό τμήμα του Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν την πρόσω και την κυρίως Ινδία. Η μεν πρόσω Ινδία προσδιοριζόταν στα βόρεια από τον Παροπάμισο, στα ανατολικά από τον Ινδό, στα νότια από τη Μεγάλη Θάλασσα και δυτικά από τον ποταμό Αράβιο (Χάμπ), η δε κυρίως Ινδία προσδιοριζόταν στα δυτικά από τον Ινδό, στα βόρεια από τον Παροπάμισο και στα ανατολικά και τα νότια από τη Μεγάλη Θάλασσα, την οποία οι Έλληνες γνώριζαν μόνο από κάποιες ασαφείς διηγήσεις, ενώ αγνοούσαν πλήρως το τμήμα της Ασία στα ανατολικά της Ινδικής χερσονήσου.



Σιντού στα σανσκριτικά σημαίνει ποταμός και οι Πέρσες ονόμασαν Χιντού-στάν, δηλαδή «χώρα των ποταμών», τη σημερινή Πενταποταμία (Παντζάμπ). Τα ονόματα Ινδία και Ινδική προέρχονται από το εξελληνισμένο όνομα της χώρας, που χρησιμοποιούσαν οι Πέρσες (Χιντού) για την περιοχή γύρω από τον ποταμό Ινδό. Από τους Έλληνες το

12/10/14

Ερμής ή Ερμείας


Ερμής Πετασοφόρος Ψυχοπομπός - Μακεδονικό 325 300 π.Χ. Αμφίπολη Τύμβος Καστά 


Ο Ερμής ή με το επικό όνομα Ερμείας, είναι ένας απ' τους παλαιότερους θεούς με γνήσια ελληνική «λαϊκή» καταγωγή. Κατά τη μυθολογία γεννήθηκε σε μια σπηλιά στην Κυλλήνη (στο σημερινό όρος Ζήρια) της Κορινθίας, από τον Δία και την πανέμορφη Νύμφη Μαία, την κόρη του Άτλαντα. Στον Όμηρο μνημονεύεται με το αρχαιότερο όνομά του Ερμής ο Κυλλήνιος, αλλά και με τους επιθετικούς προσδιορισμούς «εύσκοπος αργεϊφόντης», «διάκτορος», δηλαδή ψυχοπομπός. Στον Όμηρο χρησιμοποιούνται συχνότερα τα επίθετα «χρυσόραβδος» Ερμής, «αγγελιοφόρος» Ερμής, ενώ στον Ησίοδο «ξακουστός κήρυκας των θεών» και «προστάτης των βοσκών και των αιγοπροβάτων».

Η μυθολογία αναφέρει ότι αμέσως μετά τη γέννησή του επινόησε και κατασκεύασε την πρώτη λύρα και έδειξε, από τη βρεφική του ακόμη ηλικία, την επιδεξιότητά του να μπορεί να κλέβει ακόμη και τα βόδια του Απόλλωνα. Ο Ερμής, όπως και ο Προμηθέας, επειδή ανακάλυψε τη φωτιά και τα πυρεία, και συγχρόνως τη θυσία, προφανώς μια θυσία για το δωδεκάθεο, θεωρείται κατά βάση «ένας ανταγωνιστής του δόλιου πυρφόρου Προμηθέα».



Ο Ερμής, μολονότι στην επική ποίηση φαίνεται να έχει βοηθητική θέση έναντι των άλλων ολύμπιων θεών, πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε τόσο πολυσχιδή θεότητα ώστε κάλυπτε σχεδόν κάθε εκδήλωση της ζωής. Είναι ο πλέον πολυάσχολος θεός, καθώς έχει πολλά καθήκοντα στον Επάνω Κόσμο: πριν απ' όλα είναι ο αγγελιοφόρος του Δία, είναι επίσης θεός των διασταυρώσεων των δρόμων και των ορίων (συνόρων) (Ερμής Τρικέφαλος ή Τετρακέφαλος), προστάτης των θυρών των σπιτιών και των πυλών των ναών (Πύλαιος και Προπύλαιος Ερμής), θεός των

Το Λύκειο του Αριστοτέλη



Στην οδό Ρηγίλλης, στο κέντρο της Αθήνας, στον χώρο νότια του Σαρόγλειου Μεγάρου και βόρεια του Ωδείου Αθηνών έχουν αποκαλυφθεί τα κατάλοιπα της παλαίστρας ενός από τα πρώτα γυμνάσια της αρχαίας Αθήνας, του γυμνασίου του Λυκείου. Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες το Λύκειο ήταν ένα ειδυλλιακό, κατάφυτο προάστιο στα ανατολικά της Αθήνας, έξω από την Πύλη του Διοχάρους. Στα νοτιοδυτικά οριζόταν από το Ολυμπιείο και τα άλλα παριλίσια ιερά, στα νότια από τον ποταμό Ιλισό και στα βόρεια από τον Λυκαβηττό και τον Ηριδανό. Η περιοχή φαίνεται ότι είχε πάρει το όνομά της από το Ιερό του Λυκείου Απόλλωνος, που προϋπήρχε του γυμνασίου αλλά δεν έχει ακόμη εντοπιστεί. Ο Λύκειος Απόλλων λατρευόταν στην περιοχή από τους πανάρχαιους χρόνους, ίσως ως ποιμενικός θεός, προστάτης των κοπαδιών από τους λύκους.

Η αρχαία ανατολική Αθήνα σε σχέση με την σημερινή πόλη
Η παλαίστρα του Λυκείου, χώρος

11/10/14

Η Ελληνική Εποχή του Χαλκού τελείωσε 70-100 χρόνια νωρίτερα .


Πρόκειται για μια θεμελιακή επαναξιολόγηση, που δεν είναι σημαντική μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου Με επιστημονικά στοιχεία τώρα πια η Εποχή του Σιδήρου άρχισε νωρίτερα στον ελληνικό κόσμο από ότι πίστευαν Και η χρονολόγηση της μινωικής Θύρας κατά 100 χρόνια νωρίτερα τώρα, γίνεται ισχυρότερη . Δηλαδή οι Έλληνες έχουν υψηλότερο πολιτισμό κατά 100 χρόνια νωρίτερα.




Οι συνηθισμένες επιστημονικές εκτιμήσεις για την λήξη της Εποχής του Χαλκού στην προϊστορική Ελλάδα και την κατάρρευση του Αιγαιακού πολιτισμού μπορεί να είναι λανθασμένες κατά περίπου έναν αιώνα, υποστηρίζουν Βρετανοί και Γερμανοί ερευνητές. Σύμφωνα με δικές τους εκτιμήσεις, που βασίζονται σε μια νέα σύγχρονη ραδιοχρονολόγηση αρχαιολογικών ευρημάτων στη Βόρεια Ελλάδα, η εποχή του Χαλκού δεν τελείωσε γύρω στο 1025 π.Χ. αλλά 70 έως 100 χρόνια νωρίτερα, δηλαδή περίπου στο 1100 έως 1125 π.Χ..

9/10/14

9 Οκτωβρίου 1479. Η πρώτη Ελληνική επανάσταση κατά των Οθωμανών


Η σημαία τής ηρωϊκής Μάνης [Κροκόνδειλος Κλαδάς]. Η επιγραφή αναφέρει «ΝΙΚΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ» και όχι «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ», διότι η Μάνη δεν κατακτήθηκε ποτέ από τους Οθωμανούς. Κατά την διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας, η Μάνη ήταν ο τόπος στον οποίο ζούσαν ελεύθεροι άνθρωποι κατά την περίοδο της δουλείας. Η επιγραφή στο κάτω μέρος αναφέρει «Ή ΤΑΝ Ή ΕΠΙ ΤΑΣ» 

Γράφει ο  Συγγραφέας 
Παντελής Καρύκας

Ύστερα από 16 χρόνια πολέμου, η Βενετία, το 1479,ζήτησε ειρήνη από τον Μωάμεθ Β’ τον Πορθητή. Ο οπλαρχηγός Κροκόνδειλος Κλαδάς, Στρατιώτης στην υπηρεσία της Βενετίας, κατά διάρκεια του πολέμου, δεν αποδέχτηκε την ειρήνη και στις 9 Οκτωβρίου του 1479, επικεφαλής στρατιωτικού σώματος 1.600 ανδρών και βάδισε προς τη Μάνη, υψώνοντας το λάβαρο του, σημαία γαλάζια με ολόλευκο σταυρό στη μέση, πλάι στην κόκκινη πολεμική σημαία των Παλαιολόγων με τον δικέφαλο αετό (έμβλημα που επίσης καπηλεύτηκαν οι βόρειοι γείτονες).Χιλιάδες Έλληνες έσπευσαν με ενθουσιασμό να καταταγούν στον επαναστατικό στρατό του Κλαδά, ο οποίος μέσα σε έναν μήνα έφτασε να διαθέτει μεγάλο αριθμό ανδρών, σύμφωνα με, ορισμένες, πηγές.
Για να ενισχύσει τη θέληση του λαού, αλλά και για να εξαναγκάσει τους Ενετούς να ξαναρχίσουν τον πόλεμο με τους Τούρκους, κήρυττε δημόσια ότι ενεργεί με τη σύμφωνη γνώμη της Βενετίας.



Η σημαία τού Πελοποννησίου Κλέφτη (όσοι επί Οθωμανικής κυριαρχίας ζούσαν στα βουνά αρνούμενοι να υποταχθούν) Κροκόνδειλου Κλαδά (1425-1490). Ήταν μία από τις κυριότερες σημαίες τών σκλαβωμένων Ελλήνων. Υψώθηκε το 1464 στην γενέτειρά του. Μεταξύ 1479 και 1481 εκυμάτιζε στην Μάνη , ενώ μεταξύ 1481 και 1482 εκυμάτιζε στην Χειμάρα τής Βορείου Ηπείρου.



Δεν δίστασε μάλιστα να υψώσει δίπλα στις ελληνικές σημαίες και αυτή του Αγίου Μάρκου.
Έχοντας συγκεντρώσει αρκετούς άνδρες ο Κλαδάς κινήθηκε αρχικά προς απελευθέρωση των οχυρών της Μάνης, τα οποία οι Ενετοί είχαν παραχωρήσει στους Τούρκους. Με μεγάλο ενθουσιασμό οι Έλληνες ρίχθηκαν στους Τούρκους και τους κατανίκησαν.

Όλα τα ελεγχόμενα από τους Τούρκους οχυρά στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης, κυριεύτηκαν.
Οι νίκες αυτές προκάλεσαν ρίγη ενθουσιασμού στους Έλληνες, αλλά και τρόμο στον σουλτάνο.

Ο μεγάλος φόβος του Μωάμεθ ήταν ότι

8/10/14

ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

   ΕΡΓΟ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΝΔΟΕΥΡΩΠΑΪΚΗ -ΣΑΝΣΚΡΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ    

Η αλήθεια για τα... Κουρεμένα αρχαία γλυπτά


«Κούρευαν» τα αγάλματα, απομακρύνοντας τους βοστρύχους, κατά την αρχαιότητα και αναδείκνυαν πρωτότυπα κουρέματα που σχετίζονταν με την αφιέρωση των προσώπων σε συγκεκριμένες θεότητες!


Ποτέ και πουθενά αλλού στον ελλαδικό χώρο δεν βρέθηκαν αγάλματα με σκόλλυ στην κορυφή, παρά μόνο αυτά στο Δίον.


Δύο άγνωστες στο επιστημονικό κοινό και μοναδικές για τον ελληνικό χώρο προτομές αγοριών με ιδιόμορφο... κούρεμα (καθώς ξανασμιλεύτηκαν), που χρονολογούνται κατά τον 1ο και 3ο μ.Χ. αιώνα και έφερε στο φως η ανασκαφή του καθηγητή Δημήτρη Παντερμαλή στο Δίον το 1994, μελέτησε ο συνεργάτης του, Περικλής Χριστοδούλου.

ΛΥΘΗΚΕ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ

Τα αποτελέσματα της έρευνάς του παρουσίασε κατά την διάρκεια  εργασιών του Διεθνούς Αρχαιολογικού Συνεδρίου για τη Γλυπτική στη Ρωμαϊκή Ελλάδα, που έγινε (2014) στο Ρέθυμνο.
«Τα δύο γλυπτά δεν έγιναν την ίδια εποχή: το ένα πρέπει να χρονολογηθεί στα τελευταία χρόνια του 1ου ή στα πρώτα του 2ου μ.Χ. αιώνα (εποχή Τραϊανού), ενώ το άλλο κατασκευάστηκε τουλάχιστον μια εκατονταετία αργότερα, στις πρώτες δεκαετίες του 3ου μ.Χ. (εποχή Καρακάλλα). Ωστόσο, γύρω στα μέσα του 3ου μ.Χ. ή και αργότερα, μεταποιήθηκε η κόμμωση των πορτρέτων και απέκτησαν θύσανο βοστρύχων στην κορυφή», είπε ο κ. Χριστοδούλου.

Εκεί ακριβώς έγκειται και η μοναδικότητα