!--Related Posts with thumbnails Scripts and Styles Start-->
ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΑΣ ΑΤΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΘΡΑΚΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΤΗ ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μ. ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ ΧΕΡΣ ΑΙΜΟΥ ΙΣΤ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΡΩΜΑΪΚΑ

1/9/14

Η Μάχη της Μυκάλης



Η Μάχη της Μυκάλης διεξήχθη στις 27 Αυγούστου 479 π.Χ στη Μυκάλη της Ιωνίας μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών, κατά τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα. Έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων και είχε ως επακόλουθο την ελληνική αντεπίθεση. Το 480 π.Χ, οι Πέρσες πέτυχαν νίκες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο, έχοντας καταστρέψει τη Βοιωτία, τη Θεσσαλία και την Αττική - ωστόσο, οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και εμπόδισαν την προώθηση των Περσών. Τον Αύγουστο του 479 π.Χ, οι Έλληνες συγκέντρωσαν στρατό για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στις Πλαταιές, όπου οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη - παράλληλα, ο Λεωτυχίδας Β', διοικητής του ελληνικού στόλου, επιτέθηκε στους Πέρσες και κατέστρεψε τον στόλο τους και, αργότερα, το πεζικό τους.
Μετά τις δύο αυτές μάχες ακολούθησε η ελληνική αντεπίθεση και ο πόλεμος συνεχίστηκε για περίπου 30 έτη. Αν και οι δύο μάχες είχαν αποφασιστική σημασία δεν θεωρούνται θρυλικές όπως η αυτές του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών και της Σαλαμίνας Οι μάχες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη ήταν οι τελευταίες της
Blogger Tricks

ΟΙ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ




Άποψη του Ναυπλίου. Πρωτότυπος τίτλος Napoli de Romania. Χρονολογία έκδοσης 1598
 
OI ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ

Περιηγητικά έργα θεωρούμε τα κείμενα και τις εικόνες, τα οποία μας
κληροδότησε κάθε Δυτικοευρωπαίος ταξιδιώτης, ή και μη ταξιδιώτης, ο
οποίος κατέθεσε σε έντυπο ή σε χειρόγραφο την εμπειρία ή τη γνώση ή το
όραμά του ταξιδεύοντας ή περιγράφοντας τον χώρο της Μεσογείου και της
Νοτιοανατολικής Ευρώπης από τον 15ο έως τον 20ό αιώνα. Περιηγητές
θεωρούνται: οι ταξιδιώτες αλλά και οι λόγιοι ταξιδιώτες, όπως γεωγράφοι,
χαρτογράφοι, νησολόγοι, ουμανιστές αλλά και διπλωμάτες, προσκυνητές,
κατάσκοποι, φυσιοδίφες, στρατιωτικοί, ναυτικοί, ιατροί, ιερείς,
θεωρητικοί και εμπειρογνώμονες, ζωγράφοι, τοπιογράφοι, αρχιτέκτονες,
μηχανικοί, αρχαιολόγοι, ρομαντικοί συγγραφείς, έμποροι και ιεραπόστολοι,
μοναχοί, επιστήμονες, πειρατές, αιχμάλωτοι, λογοτέχνες και τυχοδιώκτες,
οι οποίοι μας κληροδότησαν κείμενα αλλά και εικόνες από τα ταξίδια τους.
Aνάμεσα στην ευρωπαϊκή Δύση και στους Ελληνορθόδοξους αλλά και

30/8/14

Το Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτους



Πρόκειται για ένα χορηγικό μνημείο, που έστησε το 334 πΧ. ο Λυσικράτης. Στην αρχαία Αθήνα, όταν ένας χορηγός, δηλαδή χρηματοδότης μιας θεατρικής παράστασης, κέρδιζε το βραβείο, η πολιτεία του έδινε το δικαίωμα να κτίσει ένα μνημείο για να στήσει πάνω του τον τρίποδα που πήρε ως έπαθλο για τη νίκη του. 

Όταν, λοιπόν, το έργο που είχε χορηγήσει ο Λυσικράτης νίκησε σε θεατρικούς αγώνες, έκτισε αυτό το μνημείο όπου έστησε πάνω τον δικό του τρίποδα. Η οδός Τριπόδων που ξεκινά από δω ήταν στην αρχαιότητα ένας κεντρικός δρόμος της πόλης με πλάτος 6 μ., στολισμένος με τρίποδες νικητών σε θεατρικούς αγώνες. Από αυτούς πήρε και το όνομά της.



Περιγραφή
  Το μνημείο του Λυσικράτη, κορινθιακού ρυθμού, είναι διακοσμημένο με μια ζωφόρο που έχει θέμα την περιπέτεια του θεού Διονύσου με τους Τυρρηνούς πειρατές. Οι πειρατές αιχμαλώτισαν τον θεό χωρίς να γνωρίζουν ποιος είναι και σκόπευαν να τον πουλήσουν δούλο! Τότε ο Διόνυσος, αφού ελευθερώθηκε, τους τιμώρησε με την βοήθεια των σατύρων: τους μεταμόρφωσε σε δελφίνια. Όπως καταλαβαίνετε, η επιλογή του θέματος δεν είναι τυχαία. Είχε ως σκοπό όχι μόνο να διακοσμήσει το μνημείο, αλλά και να τιμήσει τον θεό Διόνυσο αφού προς τιμήν του γινόταν οι δραματικοί αγώνες.

 Η ανασκαφή
 H αρχαία οδός των Tριπόδων άρχιζε από το Πρυτανείο και κατέληγε στο θέατρο του Διονύσου (Παυσανίου I. 20. 1). Tο όνομά της οφειλόταν στους χαλκούς τρίποδες, που δίδονταν ως βραβεία στους νικητές χορηγούς στους αγώνες διθυράμβου στα Διονύσια, οι οποίοι είχαν και την υποχρέωση να αναθέσουν τον τρίποδα. Τα χορηγικά μνημεία ιδρύονταν κατά μήκος της οδού, και ήταν άλλοτε απλά και άλλοτε μνημειώδη, όπως το μνημείο του Λυσικράτους (335/4 π.X.).

28/8/14

Χαβρίας Κτησίππου Αϊξωνεΰς -Ο ένδοξος Αθηναίος ναύαρχος-στρατηγός




 Από πού ξεκίνησε .Η Αιξωνή 

Ο Χαβρίας ο Αθηναίος ήταν υιός του Κτησίππου καταγόμενος από την Αιξωνή που ήταν  περίφημος για την αιξωνική τρίγλη , ένα είδος ψαριού που αλιευόταν στη θάλασσά της. Επρόκειτο για έναν από τους πλουσιότερους δήμους της Αττικής. Η περιοχή κατοικήθηκε από την προϊστορική κιόλας εποχή ως τα βυζαντινά χρόνια. Στην περιοχή υπήρχε «πρωτοελλαδικός» (2800 - 2000 π.Χ.) και μυκηναϊκός οικισμός (1300 - 1150 π.Χ.). Η Αιξωνή ήταν η δωδέκατη πόλη του Θησέα. Για το, από πού προέρχεται το αρχικό της όνομα Αιξωνή, υπάρχουν διάφορες θεωρίες αλλά καμία, δυστυχώς, δεν έχει δώσει οριστική απάντηση. Η πιο πιθανή θεωρία είναι αυτή

27/8/14

ΕΝ ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ ΕΤΟΣ 425 π. Χ.


Άνοιξη του 425 π.Χ. Βρισκόμαστε στην καρδιά της πρώτης περιόδου του Μεγάλου Πολέμου που, λόγω των αθηνοκεντρικών πηγών μας, μάθαμε να αποκαλούμε Πελοποννησιακό. Ο αθηναϊκός στόλος που πλέει ανοιχτά της Πελοποννήσου δεν έχει επακριβώς καθορισμένη αποστολή. Ο τελικός προορισμός των 40 πλοίων είναι η Δύση, αλλά οι Αθηναίοι έχουν τρία ανοιχτά μέτωπα στην πορεία. Στην ελληνική Δύση πρέπει να βοηθήσουν τη συμμαχική πόλη του Ρηγίου, την οποία έχουν ζώσει σαν τανάλια Συρακούσιοι και Λοκροί.
 Πιο ανατολικά, πρέπει να βοηθήσουν το “δημοκρατικό” καθεστώς της Κέρκυρας, καθώς το νησί το έχει αποκλείσει πελοποννησιακός στόλος, ενώ στις απέναντι ακτές έχουν εγκατασταθεί οι ολιγαρχικοί Κερκυραίοι που είναι έτοιμοι να επιχειρήσουν να ανακτήσουν την εξουσία στην πατρίδα τους. 
Τέλος, πρέπει να συνεχιστεί η τακτική των επιδρομών στις (λακωνικές και μεσσηνιακές) ακτές της σπαρτιατικής επικράτειας. Σύμφωνα με τις οδηγίες

Σμίνθοι οπλοφάγοι …Ο ανίκητος αντίπαλος κάθε αρχαίου στρατού.


Σμίνθος παιχνίδι - αρχαία Αίγυπτος - Βρεττανικό μουσείο

       
Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το πιο αποτελεσματικό και ίσως το πιο παράδοξο πολεμικό «όπλο» της αρχαιότητος, αυτό που οι πηγές αποκαλούν ως «σμίνθους οπλοφάγους». Μάλιστα, στον αρχαίο ελληνικό κόσμο υπήρχε και αυτή η περίεργη λατρεία των σμίνθων (= ποντικών) που πιθανώς να ξαφνιάζει ως μη αναμενόμενο και ελαχίστως γνωστό στοιχείο της ζωής των αρχαίων Ελλήνων.

Μεταξύ των πολλών παραδόξων στο έργο του Ηροδότου αναφέρεται μία ιστορία όπου στο Πηλούσιο της Αιγύπτου οι ποντικοί απέτρεψαν την εισβολή του Ασσυριακού στρατού όταν κατέφαγαν τους δερμάτινους ιμάντες των ασπίδων και τις χορδές των τόξων. Στο εν λόγω επεισόδιο ο Ασσύριος βασιλέας Σενναχειρείμ το 701 π.Χ εισέβαλλε στην Αίγυπτο επί βασιλείας Φαραώ Σέθη του Αιθίοπα (25η δυναστεία των Φαραώ) αλλά οπισθοχώρησε χωρίς μάχη λόγω του προαναφερθέντος συμβάντος. (Ηρόδοτος ii. 141, Στράβων xiii. σελ. 604)

Τότε, ο Φαραώ αφιέρωσε ένα δικό του λίθινο άγαλμα στον ναό του Ηφαίστου

26/8/14

Εξαιρετικά ευρήματα από τάφο «Γεωμετρικής » εποχής που βρέθηκε το 2006 στην Κόρινθο.

Οι αρχαιολόγοι από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών που εργάζονται στην αρχαία πόλη της Κορίνθου, είχαν ανακαλύψει το 2006 έναν τάφο που χρονολογείται περίπου 2.800 χρόνια πρίν  και περιέχει εξαιρετικής ποιότητας κεραμικά διακοσμημένα με γεωμετρικά σχέδια .






Ο τάφος κτίστηκε κάποια στιγμή μεταξύ 800 π.Χ. και 760 π.Χ., τα χρόνια , τότε που η Κόρινθος αναδυόταν  ως μια μεγάλη δύναμη και

22/8/14

ΑΜΦΙΠΟΛΗ -ΝΕΑΡΧΟΣ ΑΝΔΡΟΤΙΜΟΥ ΚΡΗΣ




Φανταστική  φωτορεαλιστική  αναπαράσταση της περιοχής της Αμφίπολης και του δέλτα του ποταμού Στρυμόνα .Αριστερά βλέπουμε τον Τύμβο Καστά. - ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ
Σε απόσταση περί το ένα χιλιόμετρο από τη σημερινή Αμφίπολη βρίσκεται η θέση Καστά όπου ανασκάπτεται ο τύμβος. Η γεωμορφολογία της περιοχής έχει αλλάξει ωστόσο ριζικά από την αρχαιότητα λόγω της διαφοροποίησης της κοίτης του Στρυμόνα και της αποξήρανσης της λίμνης Κερκινίτιδας. Οι αρχαίες πηγές μιλούν όμως για τα ωραία αγκυροβόλια αυτής της λίμνης, η οποία συνδεόταν με το ποτάμι. Ενα ποτάμι πλωτό, που παρείχε τη δυνατότητα στα πλοία να φθάνουν ως την Αμφίπολη. Οσο για τον τύμβο με τον Λέοντα, βρισκόταν ακριβώς μπροστά στη λίμνη.
Η κατασκευή του ταφικού μνημείου που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη εκτιμάται ότι διήρκεσε περί τα δύο χρόνια.

Την εποχή που κατασκευάστηκε το ταφικό μνημείο, ανάμεσα στα 325-300 π.Χ. -δηλαδή περί τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.- ο Στρυμόνας ήταν πλωτός και είχε έκταση που μπορούσε να συγκριθεί με αυτή του Νείλου στην Αίγυπτο. Αλλωστε μέρος του μακεδονικού στόλου απέπλευσε για την εκστρατεία στην Ασία από την Αμφίπολη.

ΞΕΚΙΝΩΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΦΙΠΟΛΗ Ο ΝΑΥΑΡΧΟΣ ΝΕΑΡΧΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΠΟΠΟΙΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

Περί του  ναυτικού της εκστρατείας

ΓΙΑΝΝΕΝΑ , ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΕΥΕΡΓΕΤΩΝ











ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
 "ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ"













21/8/14

Αντωνίνου Λιβεράλις ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ


Ο Αντωνίνος Λιβεράλις  ήταν Έλληνας λόγιος  του 2ου ή 3ου μ.Χ. αιώνα. Έγραψε στα ελληνικά, βασιζόμενος σε έργα προγενεστέρων του, μια συλλογή σπάνιων μύθων με τίτλο Μεταμορφώσεων Συναγωγή (Antoninus Liberalis (Greek: Ἀντωνῖνος Λιβεράλις) was an Ancient Greek grammarian who probably flourished between AD 100 and 300.)

Η Μεταμορφώσεων Συναγωγή διασώθηκε σε ένα και μοναδικό βυζαντινό χειρόγραφο του 9ου αιώνα που φυλάσσεται σήμερα στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη της Χαϊδελβέργης. Περιλαμβάνει 41 ιστορίες στις οποίες άνθρωποι (ή σπανιότερα ζώα) μεταμορφώνονται σε ζώα (συνήθως πουλιά), φυτά, πέτρες ή βράχους, άστρα και σε μια περίπτωση σε ηχώ. Κάποιες φορές αλλάζουν φύλο, εξαφανίζονται ή γίνονται αθάνατοι.

Κάθε ιστορία φέρει τίτλο και υπότιτλο. Στον υπότιτλο αναφέρεται ο ποιητής ή ο μυθογράφος και το έργο του από το οποίο ο Αντωνίνος άντλησε τα στοιχεία για τον μύθο που διηγείται. Δεν γνωρίζουμε αν τους υπότιτλους αυτούς τους έθεσε ο ίδιος εξαρχής ή αν είναι δουλειά κάποιου μεταγενέστερου αντιγραφέα ή σχολιαστή του χειρογράφου. Με τον τρόπο αυτό πάντως διασώθηκαν τα ονόματα ορισμένων αρχαίων ποιητών για τους οποίους δεν γίνεται μνεία πουθενά αλλού.

20/8/14

Αυτόχθονες


Στην αρχαία μυθολογία Αυτόχθονες καλούνταν εκείνοι οι οποίοι σύμφωνα με την παράδοση προέρχονταν από την γη (έδαφος). Οι εκφράσεις «απόγονοι της γης» και «απόγονοι της Γαίας» διαφέρουν, διότι οι απόγονοι της γης δεν έχουν γονείς, εν αντιθέσει με τους απογόνους της Γαίας οι οποίοι εντάσσονται στο αντίστοιχο γενεαλογικό δένδρο. Προς τούτο υπήρχε ο όρος γηγενής προκειμένου να υπάρχει διάκριση από τον αντίστοιχο όρο αυτόχθων, αλλά με την πάροδο των ετών οι εν λόγω όροι ταυτίστηκαν εννοιολογικά.

Χρονική εμφάνιση

Σύμφωνα με την μυθολογία, αυτή η ασυνήθιστη μορφή ύπαρξης εμφανίζεται, κατά τη διάρκεια των περιόδων εκείνων στις οποίες αντιστρέφεται η

18/8/14

Ο άγνωστος Ναός του Άρεως


ΑΘΗΝΑΙ-Ο Ναός του Άρεως, ο οποίος ανασκάφηκε το 1937, είναι ένα από τα τέσσερα σημαντικά μνημεία που μεταφέρθηκαν στην Αγορά την περίοδο του Αυγούστου.

Αποτελεί τυπικό ναϊκό οικοδόμημα της ακμής της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής κατά τον 5ο αι. π.Χ. Μεταφέρθηκε πιθανότατα από τα Μεσόγεια και όχι από τις Αχαρνές, όπως πιστευόταν παλαιότερα. Σήμερα σώζεται σε πολύ κακή κατάσταση.

Ο κεντρικός τριγωνικός χώρος που σχηματίζεται μεταξύ της Μέσης Στοάς, της Παναθηναϊκής Οδού και της οδού που διατρέχει την ανατολική πλευρά της Αγοράς, με τα κτήρια τα αφιερωμένα στη λατρεία των θεών και τη διοίκηση της πόλης, απέκτησε νέα χρήση μετά την ίδρυση της Ρωμαϊκής Αγοράς, την εποχή του Αυγούστου.

Έτσι ο χώρος καλύφθηκε ως

17/8/14

Η Σισύγαμβρις θρηνεί για το θάνατο του Αλεξάνδρου


Η μητέρα του Δαρείου Σισύγαμβρις
θρηνεί για το θάνατο του Αλεξάνδρου
και πεθαίνει από θλίψη

Ο Διόδωρος Σικελιώτης, γράφει:

Η μητέρα του Δαρείου, η Σισύγαμβρις,
πέθανε αμέσως μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου.
Λέγεται ότι η Βασιλομήτωρ και όλη
η οικογένεια των Αχαιμενιδών θρήνησαν
τον Αλέξανδρο ως μέλος της οικογένειάς τους.
Για τη Σισύγαμβρη λένε επίσης ότι όταν πληροφορήθηκε το θάνατό του,
λυπήθηκε τόσο πολύ, ώστε κλείστηκε στο διαμέρισμά της
και αρνήθηκε την τροφή κι ότι πέθανε μέσα στο θρήνο
και στον πόνο της γι’ αυτόν που τους είχε ΥΠΟΤΑΞΕΙ.

Η Σισύγαμβρις πεθαίνει από θλίψη.

Μετά το θάνατο του βασιλιά Αλέξανδρου, η Σισύγαμβρις,
η μητέρα του Δαρείου, θρήνησε πικρά για το θάνατο του Αλεξάνδρου
και εγκατέλειψε τα εγκόσμια και στα τελευταία της ζωής της
αρνήθηκε την τροφή και μετά από πέντε ημέρες έδωσε τέλος στη ζωή της
προτιμώντας τον οδυνηρό θάνατο από την άσημη (άδοξη) ζωή της.


Η ΣΙΣΥΓΑΜΒΡΙΣ ΠΕΝΘΕΙ
Κόιντος Κούρτιος Ρούφος

Όταν η μητέρα του Δαρείου Σισύγαμβρη έμαθε τη συγκλονιστική είδηση
του θανάτου του Αλεξάνδρου πένθησε με τον πιο βίαιο τρόπο.
Έσκισε με ορμή τα ρούχα που φορούσε και ντύθηκε στο πένθος.
Έπεσε στο έδαφος κι άρχισε να ξεριζώνει τα μαλλιά της.
Δίπλα της καθόταν μια εγγονή της.

Φορούσε πένθιμα ρούχα γιατί είχε χάσει πρόσφατα τον άνδρα της, τον Ηφαιστίωνα.
Η γενική θλίψη της θύμιζε τον προσωπικό της πόνο.
Όμως μόνον

ΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΓΟΝΩΝ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ




Πώς διαλύθηκε η Αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου - Ελληνιστικά βασίλεια μέχρι τα βάθη της Ινδίας


O Mέγας Αλέξανδρος κατάφερε μέσα σε μια δεκαετία να δημιουργήσει μια αχανή αυτοκρατορία απίστευτου μπλούτου και μεγέθους. Εαν ζουσε παραπάνω είναι σίγουρο οτι θα στρέφονταν προς την Αραβική Χερσόνησο και την Δύση όπου τότε Ρώμη και Καρχηδόνα δεν διέθεταν το απαραίτητο "ειδικό βάρος" για να τον αντιμετωπίσουν. Ο αιώνας που ακολούθησε τον θάνατό του οδήγησε στην άνοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας στο status του Imperum Romanum. Δε υπήρχε ο αντίπαλος που θα το εμπόδιζε αυτό.

Ο θάνατός του Αλέξανδρου στοίχισε στην νεοσύστατη αυτοκρατορία, διότι ήταν δημιούργημα ενός ανδρός, αντίθετα η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν δημιούργημα των θεσμών της Ρώμης. Με εξαίρεση τον Ιούλιο Καίσαρα που ανήκε και αυτός σε μια πολύ υψηλή κατηγορία ηγετών-στρατηγών κανείς δεν ενθυμειται με ευκολία κάποιους Ρωμαίους ηγέτες που ξεχώρισαν για το έργο τους. Αντίθετα έμειναν πασίγνωστοι τρεις από αυτούς (Καλιγούλας, Κόμμοδος, Νέρωνας) για το πόσο διεστραμμένοι και αδύναμοι ήταν σαν αυτοκράτορες.



Όπως ήταν φυσικό με τον θάνατο του Αλέξανδρου δεν υπήρχε η "κόλα" εκείνη που θα κράταγε ενωμένο το τεράστιο κράτος του, και αμέσως οι φιλοδοξίες των στρατηγών του θα έβγαιναν στην επιφάνεια μόλις σταματούσε να τους καλύπτει η σκιά του βασιλέα των βασιλέων.

Πάντως οι Διάδοχοι εξάπλωσαν τον ελληνικό πολιτισμό σε όλον τον γνωστό κόσμο. Λίγοι γνωρίζουν ότι για δύο αιώνες η Ινδία ελέγχονταν από ελληνική δυναστεία, αφήνοντας ίχνη στον σπουδαίο ινδικό πολιτισμό. Χάρις στους διαδόχους η Ελληνιστική εποχή βρίθει πολύ σημαντικών επιτευγμάτων που ο απόηχος του "ακούγεται" ακόμα και σήμερα. Τα επτά θαύματα της αρχαιότητας κατασκευάστηκαν εκείνα τα χρόνια, με εξαίρεση βέβαια τους Κρεμαστούς Κήπους της Βαβυλώνας.


 Η άνθηση των γραμμάτων ήταν εκρηκτική. Οι πόλεμοι όμως ουσιαστικά εμφύλιοι μεταξύ των ελληνιστικών βασιλείων οδήγησαν στην παρακμή και στην αποδυνάμωση των βασιλείων με αποτέλεσμα, την εύκολη κατάκτησή τους από την Ρώμη, ή την αφομοίωσή τους από τους Σασσανίδες Πέρσες, μετέπειτα αντιπάλων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

 Διάδοχοι ονομάστηκαν οι στρατηγοί του Μεγάλου Αλεξάνδρου οι οποίοι μετά τον θάνατό του διαμοιράστηκαν το κράτος του.[1] Στην έννοια των Διαδόχων περιλαμβάνονται συνεκδοχικά και οι Επίγονοι, δηλαδή οι γιοι και οι εγγονοί τους που τους διαδέχτηκαν[2] και των οποίων η δράση εξετάζεται από τους συγγραφείς μαζί με αυτήν των Διαδόχων.

Οι όρoι «Διάδοχοι» και «Επίγονοι» απαντούν ήδη στον Διόδωρο τον Σικελιώτη.[3] Η αυθεντικότερη (αν και μη σωζόμενη) πηγή, η ιστορία του Ιερώνυμου του Καρδιάνου, έφτανε ως τον θάνατο του Πύρρου τουλάχιστον. ΗGeschichte des Hellenismus του Ντρόυζεν (Droysen) (μεταφρασμένη από τον Ρένο Αποστολίδη ως Ιστορία των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου) φτάνει ως την επιδρομή των Γαλατών το 280, [4] ενώ το πρώτο κεφάλαιο του εβδόμου βιβλίου της Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους του Παπαρρηγόπουλου (Οι μεταξύ των διαδόχων πόλεμοι μέχρι της οριστικής του κράτους διαιρέσεως) φτάνει ως τον Αντίγονο Γονατά, γιό του Δημήτριου Πολιορκητή και εγγονό του Διαδόχου Αντίγονου του Μονόφθαλμου.



Η διανομή των σατραπειών της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας μετά τη διευθέτηση στη Βαβυλώνα το 323 π.Χ. Η σατραπεία του Ευμένη δεν αναφέρεται στον χάρτη αυτό, προφανώς γιατί ήταν ακόμη στην εξουσία του Αριαράθη A΄.


Με την ειρήνη του 311 π.Χ. o Κάσσανδρος αναγνωρίστηκε στρατηγός της Μακεδονίας.

Πριν την μάχη της Ιψού το 301 π.Χ. ο

13/8/14

Αρχαίες ονομασίες πόλεων στην Κρητική γη .



Αγία Τριάδα.
 Αρχαιολογικός τόπος στα νότια της κεντρικής Κρήτης, κοντά στη Φαιστό, όπου διασώθηκαν μερικά μοναδικά δείγματα της μινωικής τέχνης και σημαντικά ερείπια της προϊστορικής εποχής. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά συγκροτήματος χαμηλών λόφων, από τους οποίους ο ανατολικότερος είναι της Φαιστού. Η θέση κατοικήθηκε σποραδικά στην τρίτη χιλιετηρίδα π.Χ. Στη μεσομινωική εποχή η εγκατάσταση δεν είχε αναπτυχθεί ακόμη. Στο τέλος της όμως και στην αρχή της υστερομινωικής ο συνοικισμός φαίνεται σημαντικός. Γύρω στα 1450 π.Χ. καταστρέφεται. Αργότερα ξαναχτίζεται και η ζωή εξακολουθεί ως τη γεωμετρική εποχή. Από τότε ο τόπος μένει έρημος ως