!--Related Posts with thumbnails Scripts and Styles Start-->
ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΑΣ ΑΤΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΘΡΑΚΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΤΗ ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μ. ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ ΧΕΡΣ ΑΙΜΟΥ ΙΣΤ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΡΩΜΑΪΚΑ

30/10/14

Ευρήματα στο αρχαίο λιμάνι του Λέχαιου της Κορίνθου


Αρχαιολόγος ανασκάπτει την νότιο-ανατολική πλευρά του διαύλου

Εντυπωσιακά ευρήματα έφεραν στο «φως» οι έρευνες στο αρχαίο λιμάνι της Κορίνθου στο Λέχαιο, όπως φαίνεται και στις παρακάτω φωτογραφίες που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Πέμπτη από το υπουργείο Πολιτισμού.

Κατά την περίοδο 2013-2014, το πρόγραμμα Λιμένος Λεχαίου -Lechaion Harbour Project- το οποίο αποτελεί μια συνεργασία της Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων, του SΑΧΟ-Institute, University of Copenhagen και του Ινστιτούτου της Δανίας στην Αθήνα, αποκάλυψε και αποτύπωσε 2.750τμ καταποντισμένων λιμενικών εγκαταστάσεων, εκτεινόμενες σε 911μ ακτογραμμής.

Ποια είναι, όμως, τα σημαντικότερα -μέχρι σήμερα- ευρήματα στο λιμάνι, το οποίο αποτέλεσε  το σημαντικότερο όχημα ανάπτυξης κατά τις διαφορετικές περιόδους ακμής της Κορίνθου;


Κάτοψη των καταποντισμένων καταλοίπων του διαύλου εισόδου

1. Στην ανατολική πλευρά του αρχαίου λιμένα εντοπίστηκαν τα κατάλοιπα του διαύλου εισόδου (Entrance Channel) στο λιμάνι. Οι πλευρικοί βραχίονες της εισόδου αποτυπώθηκαν σε μήκος 43.2 μέτρων και έχουν μέγιστο σωζόμενο πλάτος 11.7 μέτρων.

Το μέγιστο
Blogger Tricks

27/10/14

Ίσως η παλαιότερη απεικόνιση των αστερισμών αναγνωρίστηκε σε ελληνική σκύφο 2600 ετών


 Ένας  σκύφος , είδος «ευρύστομου» ποτηριού με δυο λαβές , «δίωτον» ,μπορεί να παριστά μερικές από τις πρώτες απεικονίσεις των αστερισμών στην Αρχαία Ελλάδια .  Εδώ, ένας ταύρος, φίδι, κουνέλι / μικρό σκυλί και μεγάλα σκυλί τίθενται ως διακοσμητικά -φωτ. : John Barnes


Ένας  2.600 ετών  σκύφος του κρασιού  που  σήμερα εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαμίας  έχει από καιρό θεωρηθεί ότι   απεικονίζει μια τυχαία συλλογή των ζώων.
Αλλά το κομμάτι της αρχαίας κεραμικής, που ονομάζεται και σκύφος, μπορεί να περιέχει στην πραγματικότητα μία  από τις  πρώτες ελληνικές  απεικονίσεις των αστερισμών ,αυτό  δείχνει μια νέα ανάλυση.
Οι ερευνητές της μελέτης προτείνουν  ότι και άλλες αρχαίες  καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις  ζώων μπορεί επίσης να απεικονίζουν αστερισμούς, και να έχουμε πια  ενδείξεις για αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες γνώριζαν για την αστρονομία, δήλωσε ο ερευνητής  John Barnes, υποψήφιος για διδακτορικό στην κλασική αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Μισούρι.
"Αν πάμε πίσω και να επαναξιολογήσουμε  άλλες σκηνές με ζώα και  που θα μπορούσαν

25/10/14

Η μεγαλύτερη πλεκτάνη της Ιστορίας που έστησε η Ολυμπιάδα;


Η μεγαλύτερη πλεκτάνη της Ιστορίας που έστησε η Ολυμπιάδα; Το άγνωστο πρόσωπο- κλειδί που εκτέλεσε το σχέδιο της μητέρας του Αλεξάνδρου.
του Σταύρου Παπαντωνίου

Η Ιστορία δεν μνημονεύει πάντα αυτούς που κινούν τα νήματα. Πολλές φορές λησμονεί , ξεχνάει και αφήνει για πάντα στην λήθη λεπτομέρειες , που όμως στην εποχή τους ήταν αυτές που μπορεί να άλλαξαν τον ρου ολόκληρης της Ιστορίας.

Ενώ το εντυπωσιακό μνημείο της Αμφίπολης αρχίζει σιγά – σιγά και σπάει την σιωπή του φανερώνοντας τα καλά κρυμμένα μυστικά του, δεν συμβαίνει το ίδιο και την Ιστορία της εποχής.
Oι σχεδόν ανύπαρκτες πηγές μας αφήνουν στο σκοτάδι για το τι μπορεί να ακολούθησε του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου, μία περίοδο που ταυτίζεται χρονολογικά με το μνημείο, καθώς είμαστε γύρω στο 320 π. Χ. Οι διαμάχες και οι κόντρες μεταξύ των διαδόχων πήραν ανεξέλεγκτες διαστάσεις, μετά τον θάνατο του στρατηλάτη, που η παρουσία του αποτελούσε εγγύηση ενότητας στο αχανές βασίλειο του.

Στο σημείο αυτό αξίζει μία επισήμανση: O Μέγας Αλέξανδρος για τους περισσότερους διαδόχους δεν ήταν παρά το «λάφυρο» για την δική τους εξουσία. Ο νεκρός όσο σημαντικός και αν είναι δεν παύει να είναι νεκρός. Πάνω στα δικά του κατορθώματα, άλλοι ήθελαν να χτίσουν την δική τους μικρή δόξα και άλλοι απλά επεδίωκαν να περάσει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα στην λήθη, καθώς τα όσα είχε καταφέρει θα επισκίαζαν κάθε νέα προσπάθεια που θα γινόταν στο εξής, αφού οι κατακτήσεις του είχαν ήδη αρχίσει να ντύνονται με το πέπλο του μύθου.

Η μόνη πραγματικά τραγική φιγούρα σε αυτό το σκηνικό, ήταν η μητέρα του Ολυμπιάδα. Η μόνη που πενθούσε πραγματικά τον θάνατο του Αλεξάνδρου και το μόνο που την ενδιέφερε είναι να επιστρέψει στην Μακεδονία ο γιος της. Και προφανώς θα έκανε τα πάντα για να επιστρέψει.



ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ:

Εκείνη την περίοδο λαμβάνουν χώρα πολλά πολιτικά γεγονότα με την μορφή καταιγίδας. Για έναν περίεργο λόγο οι πηγές της εποχής, κόβονται, χάνονται και είναι συγκεχυμένες και αλληλοαντικρουόμενες μεταξύ τους. Σαν κάποιος να ήθελε να «ελέγξει την πληροφορία» της εποχής και οι μεταγενέστεροι να ψάχνουν να βρουν την σειρά των γεγονότων. Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα της ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αποτελεί μέχρι σήμερα ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια παγκοσμίως, αφού πρόκειται για τον πρώτο «κοσμοκράτορα».

Ας κάνουμε μια

23/10/14

Για την αποκρυπτογράφηση του αινιγματικού Δίσκου της Φαιστού


Η αποκωδικοποίηση του Δίσκου της Φαιστού έχει προβληματίσει τους ειδικούς για πάνω από έναν αιώνα, ωστόσο νέα ευρήματα περιγράφουν το δίσκο ως "το πρώτο μινωικό CD-ROM», που το χαρακτηρίζει η αναφορά με μια προσευχή για μια μητέρα.Ο  Γκάρεθ Όουενς, συντονιστής  του προγράμματος Erasmus στο Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα (ΤΕΙ) Κρήτης, μιλώντας στο ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας,  δήλωσε ο δίσκος είναι αφιερωμένος σε μια "μητέρα".




"Η πιο σταθερή λέξη και  τιμή είναι  « μητέρα »  και ιδίως η μητέρα θεά της μινωικής εποχής," είπε ο Δρ Owens. Λέει ότι υπάρχει ένα συγκρότημα από τα σημάδια που βρέθηκαν σε τρία μέρη από τη μία πλευρά της ορθογραφίας στον δίσκο  I-QE-KU-RJA, με το I-QE να σημαίνει «μεγάλη κυρία η σημαίνουσα ή σημαντική   ", ενώ η λέξη κλειδί φαίνεται να είναι η λέξη AKKA, ή " έγκυος ή  μητέρα, "σύμφωνα με τον ερευνητή.
Η μία πλευρά είναι αφιερωμένη σε

Αμφίπολη : Ο λεηλατημένος τάφος του Ηφαιστίωνα


Από τον George Watkins

Αμφίπολη , λόφος Καστά .Το πιο πιθανό, που συνέβη είναι ότι  η άρχουσα τάξη της Μακεδονίας (βλέπε: Αντίπατρος και Κάσσανδρος) τελικά εξουδετέρωσαν τον  Δεινοκράτη, εισέβαλαν τάφο του Ηφαιστίωνα  (ό, τι χτίστηκε μέχρι τότε, δηλαδή), το λεηλάτησαν (για να αποκτήσουν χρυσό και ασήμι και άλλα πολύτιμα αντικείμενα), και έθαψαν εξ ολόκληρου το  μνημείο (συμπεριλαμβανομένης της περιμέτρου του) για τα καλά με το αμμώδες έδαφος του Στρυμόνα.


Μία πιθανή υπόθεση που έχει βάσεις




Είμαστε στην διάρκεια  μιας κρίσιμης περιόδου,Νοέμβριος του  324 π.Χ. (θάνατος του Ηφαιστίωνα ) και την άφιξη του Κάσσανδρου στη Βαβυλώνα λίγο πριν το θάνατο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ  Ιούλιος 323 π.Χ..

Εδώ είναι κάτι που αναφέρει ο καθηγητής Ιστορίας Μαυρογιάννης (Πανεπιστήμιο Κύπρου) ότι δηλαδή ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ έδωσε το Νοέμβριο / Δεκέμβριο του 324 π.Χ. συγκεκριμένες εντολές για να φτιάξουν  έναν τάφο / μνημείο που θα κατασκευάζονταν  στη Μακεδονία για τον Ηφαιστίωνα , μάλιστα  έστειλε πολλά χρήματα (ερώτημα είναι: με ποιον και σε ποιον συγκεκριμένα;) για το σκοπό αυτό.
 Είναι για αυτές τις αναφορές , που αναφέρεται ο καθ. Μαυρογιάννης , όπου δέχονται την υπόθεση ότι ο Ηφαιστίων  είναι θαμμένος στον λόφο Καστά  .

 Είναι λογικό λοιπόν ,να

22/10/14

Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο θάνατος του Ηφαιστίωνα και η είσοδος στην Βαβυλώνα




Μηδία – Κι άλλες Αμαζόνες - Ο θάνατος του Ηφαιστίωνα

Για τις κινήσεις του Αλεξάνδρου μετά την Ώπη, τα χάσματα στα βιβλία του Αρριανού και του Κούρτιου μας υποχρεώνουν να βασισθούμε στο Διόδωρο, κατά τον οποίο ο Αλέξανδρος έφυγε από τα Σούσα, πέρασε τον ποταμό Τίγρη και στρατοπέδευσε στις Κάρες. Από εκεί διέσχισε τη Σιττακηνή και τέσσερις ημέρες αργότερα έφτασε στα Σάμβανα, όπου στρατοπέδευσε για μία εβδομάδα. Αν και τα γεγονότα της Ώπης ο Διόδωρος τα τοποθετεί στα Σούσα, το δρομολόγιο του Αλεξάνδρου δεν προκύπτει πολύ διαφορετικό. Απλώς ο Διόδωρος βάζει τον Αλέξανδρο να περνά τον Τίγρη και μετά να διασχίζει τη Μεσοποταμία, ενώ δεν υπήρχε σοβαρός λόγος να περάσει τον Τίγρη, πριν φτάσει στην Ώπη. Επίσης εφόσον κατά τον Διόδωρο ο Αλέξανδρος βρισκόταν μεταξύ Τίγρη κι Ευφράτη, για να φτάσει αργότερα στα Εκβάτανα έπρεπε να ξαναπεράσει τον Τίγρη, κάτι που δεν αναφέρει ο συγγραφέας.

Εν πάση περιπτώσει δεχόμαστε ότι η αναχώρηση του Αλεξάνδρου από τα Σάμβανα ισοδυναμεί με την αναχώρησή του από την Ώπη στα τέλη Σεπτεμβρίου ή στις αρχές Οκτωβρίου του 324, απ’ όπου κατά τον Διόδωρο με μία πορεία τριών ημερών έφτασε στους Κέλωνες, όπου βρήκε βοιωτικό πληθυσμό. Αυτοί υποτίθεται ότι ήταν απόγονοι των Θηβαίων, που είχαν συνεργαστεί ενθουσιωδώς με τους Πέρσες, όταν ο Ξέρξης εισέβαλε στην Ελλάδα, και μετά την αποτυχία της εκστρατείας του αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να καταφύγουν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα της εποχής, για να αποφύγουν τις συνέπειες της προδοσίας τους. 156 χρόνια και πέντε γενιές μετά την αυτοεξορία των προγόνων τους μιλούσαν αρκετά καλά τα ελληνικά, ενώ ασκούσαν και μερικά «ελληνικά επαγγέλματα». 

Μετά τους ακρωτηριασμένους της Αρδερίκκης, τους Γορτυαίους και τους Βραγχίδες, αυτός είναι ο τέταρτος κατά σειρά θύλακας εκτοπισμένων Ελλήνων, που σύμφωνα με τους ιστορικούς της λαϊκής παράδοσης συνάντησε ο Αλέξανδρος. Παρ’ ότι γνωρίζουμε ότι στην περσική αυτοκρατορία υπήρχαν θύλακες εκτοπισμένων Ελλήνων, οι συγκεκριμένες αναφορές είναι σαφώς φανταστικές και μόνο η συνάντηση του Αλεξάνδρου με τους Βραγχίδες φαίνεται να υποστηρίζεται από αρχαιολογικά ευρήματα. (ΣΗΜ ΑΡΧ- .Όμως δεν το δικαιολογεί ο συγγραφέας, όπως και δεν είναι απαραίτητο να έχουμε βρει αρχαιολογικά ευρήματα για να ταυτολογήσουμε αναφορές αρχαίων συγγραφέων)

Καθ’ οδόν προς τα Εκβάτανα, ο Αλέξανδρος έκανε μία

20/10/14

«Στον απόηχο της Ναυμαχίαςτης Ναυπάκτου » καθ. Γιώργος Κοντογιώργης



Η ανάπτυξη του χριστιανικού και του οθωμανικού στόλου κατά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου , τον Οκτώβριο του 1571.


Με αφορμή την παρουσία του στην πόλη της Ναυπάκτου και τη συμμετοχή του στην Ημερίδα «Στον απόηχο της Ναυμαχίας», που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια των εορτασμών της 443ης Επετείου της Ναυμαχίας της Ναυπάκτου, ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και πρώην Πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου, Γιώργος Κοντογιώργης, μίλησε στο LepantoMag.gr και την Έμυ Παπαδούλα. Μεταξύ άλλων σχολίασε με άκρως ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις τη σημερινή κατάσταση τόσο σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο και ελληνικό.


«Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον γιατί δυστυχώς από τη συγκρότηση του νεοελληνικού κράτους η Ελλάδα οπισθοδρομεί», σημείωσε χαρακτηριστικά για να συμπληρώσει πως «το ζήτημα είναι ότι σήμερα, η άρχουσα, καθεστωτική διανόηση, εμποδίζει το διάλογο για την εναρμόνιση της πολιτείας στις προδιαγραφές της ανθρωποκεντρικής ανάπτυξης της κοινωνίας», ενώ για την πολιτική Ευρώπη δήλωσε πως «ή θα συνεκτιμά την ελευθερία σε όλες τις πτυχές της ή δε θα επιβιώσει για μακρό διάστημα». Δεν παρέλειψε τέλος να μιλήσει και για το ελληνικό Πανεπιστήμιο του σήμερα, που κατά τον ίδιο «δεν ανταποκρίνεται πια στις ανάγκες της εποχής μας [...] Απαιτείται μια επανάσταση στις έννοιες αλλά και στις ιδέες και στην αντίληψη που έχει να κάνει με τη θέση των επιστημών στις σύγχρονες κοινωνίες».

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου έλαβε χώρα μεταξύ

18/10/14

Η σύγκρουση του Αλεξάνδρου με τους Μακεδόνες στην Ώπη



Μακεδόνες του ελληνικού  ιππικού περί το 325 π.Χ.


Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Το καλοκαίρι του 324 π. Χ.  κατά την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων στην Ολυμπία, ο Νικάνωρ ο Σταγειρίτης ανέθεσε στο νικητή του αγώνα κηρύκων να αναγνώσει στους θεατές την εξής επιστολή του Αλεξάνδρου: «Ο βασιλιάς Αλέξανδρος προς τους φυγάδες από τις ελληνίδες πόλεις. Δεν ήμασταν μεν εμείς η αιτία της εξορίας σας, θα γίνουμε όμως η αιτία επανόδου όλων σας πλην των ανοσιουργών. Γράψαμε σχετικά και στον Αντίπατρο, για να υποχρεώσει σε υπακοή όσες πόλεις έχουν αντιρρήσεις». Η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους παριστάμενους και κυρίως από τους άνω των 20.000 εξόριστους, που είχαν συγκεντρωθεί για τους Αγώνες. Η απόφαση αυτή του Αλεξάνδρου αποσκοπούσε στην εξασφάλιση ερεισμάτων σε όλες τις ελληνίδες πόλεις μέσω των ικανοποιημένων, όμως οι δυσαρεστηθέντες αποδείχθηκαν ισχυρότεροι. Οι πρώτοι που δυσανασχέτησαν και θορυβήθηκαν από τις επιπτώσεις της επανόδου των εξόριστων ήταν τα δύο πιο υπολογίσιμα από τον Αλέξανδρο ελληνικά έθνη, οι Αιτωλοί κι οι Αθηναίοι. Οι μεν Αιτωλοί δεν είχαν ξεχάσει την απειλή του Αλεξάνδρου και ανησυχούσαν για το τι θα ακολουθήσει την επάνοδο των Οινιαδών, οι δε Αθηναίοι απειλούντο με χαριστική βολή στα συμφέροντά τους.

Το 366 μετά την κατάληψη της Σάμου από το στρατηγό των Αθηναίων Τιμόθεο πολλοί κάτοικοι του νησιού εξορίστηκαν και οι περιουσίες τους μοιράστηκαν σε Αθηναίους κληρούχους. Η απομάκρυνση των κληρούχων και η επιστροφή των εξόριστων Σαμίων στις εστίες και στις περιουσίες μετά από 42 χρόνια θα προξενούσε βαρύ οικονομικό πλήγμα και σοβαρές κοινωνικές αναταράξεις στην Αθήνα. Οι αυστηρές διατάξεις του Κοινού Συνεδρίου των Ελλήνων είχαν περιορίσει ασφυκτικά

17/10/14

Μέγας Αλέξανδρος : Η ΑΟΡΝΟΣ ΠΕΤΡΑ

Η Άορνος Πέτρα από την Χουζάρα (Huzara)  - στην περιοχή Χαριπούρ (Haripur District), φύση – τοπίο. Πίνακας του 1850, του στρατηγού Τζέιμς Άμποτ ( von_James_Abbott)


Τι είναι η άορνος πέτρα; 

Στο λεξικό διαβάζουμε: Η Άορνος Πέτρα ή απλά Άορνος στα (αρχαία ελληνικά:
ορνος (άρθρο: ο ή η),[ αγγλικά: Aornos) βρίσκεται στην περιοχή του Σβάτ ή Σουάτ ή περιοχή Σχάνγκλα (αγγλικά: Swat District ή Shangla District) στο Πακιστάν, ήταν η περιοχή όπου έγινε η Πολιορκία της Αόρνου Πέτρας, που ήταν η τελευταία πολιορκία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, «στο αποκορύφωμα της καριέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ως ο μεγαλύτερος Πολιορκητής στην ιστορία», σύμφωνα με τον σύγχρονο βιογράφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου Ρόμπιν Λάνε Φοξ (αγγλικά: Robin Lane Fox).

Ο μέγας Έλληνας Στρατηλάτης σε νόμισμα της περιοχής




Πότε έγινε η πολιορκία;

Η πολιορκία έλαβε χώρα το χειμώνα του 327π.Χ προς την άνοιξη του 326 π.Χ. Η τοποθεσία ταυτίσθηκε ικανοποιητικά με το σύγχρονο βουνό Πιρ-Σαρ (αγγλικά: Pir-Sar) στο Σουάτ, στο Πακιστάν από τον αρχαιολόγο  Άουρελ Στάιν 
(αγγλικά: Sir Aurel Stein -Ουγγροβρετανός εβραϊκης καταγωγής-1929. On Alexander's Track to the Indus: Personal Narrative of Explorations on the North-West Frontier of India. London, Macmillan & Co. Reprint: New York, Benjamin Blom, 1972.)
το 1926, και έχει επιβεβαιωθεί και από άλλους  αρχαιολόγους.
Η Άορνος Πέτρα και οι αρχαίες ινδικές δυνάμεις που την περιφρουρούσαν αποτελούσαν σαφώς

16/10/14

Διαπιστώθηκε το μεγαλύτερο εργαστήρι αγγειοπλαστικής της ελληνικής αρχαιότητας


Στον Σελινούντα διαπιστώθηκε το μεγαλύτερο εργαστήρι αγγειοπλαστικής της ελληνικής αρχαιότητας 


Πρώτη ανασκαφή


Δεύτερη ανασκαφή- Κατά την ανασκαφή στον Σελινούντα, ένα κλίβανος που αποκαλύφθηκε πρίν καιρό , εμφανίζει μία καλά διατηρημένη πλατφόρμα για ψήσιμο κεραμικών Τελικά με την ολοκλήρωση της ανασύστασής του διαπιστώθηκε ότι είναι ο μεγαλύτερος που έχει βρεθεί στον ελληνικό κόσμο .
  

Άποψη της ελληνικής πόλεως του Σελινούντα

Γερμανοί αρχαιολόγοι έχουν ανακαλύψει πριν καιρό το μεγαλύτερο βιομηχανικό Εργαστήρι Αγγειοπλαστικής του ελληνικού κόσμου, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στη Σικελία.
Εκτείνεται για περισσότερο

15/10/14

Κόρδαξ, ο αρχαίος χορός



Ο 'Κόρδακας', είναι ένας  προκλητικός, άσεμνος χορός ,της ελληνικής κωμωδίας  από την αρχαιότητα .





'Κορδίζομαι' και 'κόρδαξ'

'Κορδακίζειν' λεγόταν η εκτέλεση ενός άσεμνου χορού, του κόρδακα, που χορευόταν στις αρχαίες κωμωδίες και 'Κορδακιστής' λεγόταν ο χορευτής αυτού του χορού.'Κορδακισμός' και 'κορδάκισμα', λεγόταν τα αστεία και οι κωμικοί τρόποι των μίμων". Στην διάλεκτο της περιοχής Πραισού όπως και σε άλλες περιοχές της Κρήτης και της άλλης Ελλάδας υπάρχει η έκφραση για κάποιο που περιαυτολογεί, αυτοεπαινείται και παριστάνει τον σπουδαίο: Αυτός κορδίζεται ή κορδακίζεται. Όπως σε πάρα πολλές λέξεις της νέας ελληνικής και εδώ, υπάρχει ανάμνηση μιας πανάρχαιας Ελληνικής παράδοσης.
Ο χορός πρέπει στην αρχική του μορφή, να παρίστανε ένα προδωρικό χθόνιο χορό, αφιερωμένο στη λατρεία της θεάς

ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ :ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΑΣΙΑ ΣΤΟ ΔΕΛΤΑ ΤΟΥ ΙΝΔΟΥ



Η αρχαία χώρα της Ινδίας, την οποία διέσχισε ο Αλέξανδρος, δεν είναι το σημερινό κράτος της Ινδίας, αλλά το ανατολικό τμήμα του Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Οι αρχαίοι Έλληνες διέκριναν την πρόσω και την κυρίως Ινδία. Η μεν πρόσω Ινδία προσδιοριζόταν στα βόρεια από τον Παροπάμισο, στα ανατολικά από τον Ινδό, στα νότια από τη Μεγάλη Θάλασσα και δυτικά από τον ποταμό Αράβιο (Χάμπ), η δε κυρίως Ινδία προσδιοριζόταν στα δυτικά από τον Ινδό, στα βόρεια από τον Παροπάμισο και στα ανατολικά και τα νότια από τη Μεγάλη Θάλασσα, την οποία οι Έλληνες γνώριζαν μόνο από κάποιες ασαφείς διηγήσεις, ενώ αγνοούσαν πλήρως το τμήμα της Ασία στα ανατολικά της Ινδικής χερσονήσου.



Σιντού στα σανσκριτικά σημαίνει ποταμός και οι Πέρσες ονόμασαν Χιντού-στάν, δηλαδή «χώρα των ποταμών», τη σημερινή Πενταποταμία (Παντζάμπ). Τα ονόματα Ινδία και Ινδική προέρχονται από το εξελληνισμένο όνομα της χώρας, που χρησιμοποιούσαν οι Πέρσες (Χιντού) για την περιοχή γύρω από τον ποταμό Ινδό. Από τους Έλληνες το

12/10/14

Ερμής ή Ερμείας


Ερμής Πετασοφόρος Ψυχοπομπός - Μακεδονικό 325 300 π.Χ. Αμφίπολη Τύμβος Καστά 


Ο Ερμής ή με το επικό όνομα Ερμείας, είναι ένας απ' τους παλαιότερους θεούς με γνήσια ελληνική «λαϊκή» καταγωγή. Κατά τη μυθολογία γεννήθηκε σε μια σπηλιά στην Κυλλήνη (στο σημερινό όρος Ζήρια) της Κορινθίας, από τον Δία και την πανέμορφη Νύμφη Μαία, την κόρη του Άτλαντα. Στον Όμηρο μνημονεύεται με το αρχαιότερο όνομά του Ερμής ο Κυλλήνιος, αλλά και με τους επιθετικούς προσδιορισμούς «εύσκοπος αργεϊφόντης», «διάκτορος», δηλαδή ψυχοπομπός. Στον Όμηρο χρησιμοποιούνται συχνότερα τα επίθετα «χρυσόραβδος» Ερμής, «αγγελιοφόρος» Ερμής, ενώ στον Ησίοδο «ξακουστός κήρυκας των θεών» και «προστάτης των βοσκών και των αιγοπροβάτων».

Η μυθολογία αναφέρει ότι αμέσως μετά τη γέννησή του επινόησε και κατασκεύασε την πρώτη λύρα και έδειξε, από τη βρεφική του ακόμη ηλικία, την επιδεξιότητά του να μπορεί να κλέβει ακόμη και τα βόδια του Απόλλωνα. Ο Ερμής, όπως και ο Προμηθέας, επειδή ανακάλυψε τη φωτιά και τα πυρεία, και συγχρόνως τη θυσία, προφανώς μια θυσία για το δωδεκάθεο, θεωρείται κατά βάση «ένας ανταγωνιστής του δόλιου πυρφόρου Προμηθέα».



Ο Ερμής, μολονότι στην επική ποίηση φαίνεται να έχει βοηθητική θέση έναντι των άλλων ολύμπιων θεών, πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε τόσο πολυσχιδή θεότητα ώστε κάλυπτε σχεδόν κάθε εκδήλωση της ζωής. Είναι ο πλέον πολυάσχολος θεός, καθώς έχει πολλά καθήκοντα στον Επάνω Κόσμο: πριν απ' όλα είναι ο αγγελιοφόρος του Δία, είναι επίσης θεός των διασταυρώσεων των δρόμων και των ορίων (συνόρων) (Ερμής Τρικέφαλος ή Τετρακέφαλος), προστάτης των θυρών των σπιτιών και των πυλών των ναών (Πύλαιος και Προπύλαιος Ερμής), θεός των

Το Λύκειο του Αριστοτέλη



Στην οδό Ρηγίλλης, στο κέντρο της Αθήνας, στον χώρο νότια του Σαρόγλειου Μεγάρου και βόρεια του Ωδείου Αθηνών έχουν αποκαλυφθεί τα κατάλοιπα της παλαίστρας ενός από τα πρώτα γυμνάσια της αρχαίας Αθήνας, του γυμνασίου του Λυκείου. Σύμφωνα με τις αρχαίες μαρτυρίες το Λύκειο ήταν ένα ειδυλλιακό, κατάφυτο προάστιο στα ανατολικά της Αθήνας, έξω από την Πύλη του Διοχάρους. Στα νοτιοδυτικά οριζόταν από το Ολυμπιείο και τα άλλα παριλίσια ιερά, στα νότια από τον ποταμό Ιλισό και στα βόρεια από τον Λυκαβηττό και τον Ηριδανό. Η περιοχή φαίνεται ότι είχε πάρει το όνομά της από το Ιερό του Λυκείου Απόλλωνος, που προϋπήρχε του γυμνασίου αλλά δεν έχει ακόμη εντοπιστεί. Ο Λύκειος Απόλλων λατρευόταν στην περιοχή από τους πανάρχαιους χρόνους, ίσως ως ποιμενικός θεός, προστάτης των κοπαδιών από τους λύκους.

Η αρχαία ανατολική Αθήνα σε σχέση με την σημερινή πόλη
Η παλαίστρα του Λυκείου, χώρος

11/10/14

Η Ελληνική Εποχή του Χαλκού τελείωσε 70-100 χρόνια νωρίτερα .


Πρόκειται για μια θεμελιακή επαναξιολόγηση, που δεν είναι σημαντική μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου Με επιστημονικά στοιχεία τώρα πια η Εποχή του Σιδήρου άρχισε νωρίτερα στον ελληνικό κόσμο από ότι πίστευαν Και η χρονολόγηση της μινωικής Θύρας κατά 100 χρόνια νωρίτερα τώρα, γίνεται ισχυρότερη . Δηλαδή οι Έλληνες έχουν υψηλότερο πολιτισμό κατά 100 χρόνια νωρίτερα.




Οι συνηθισμένες επιστημονικές εκτιμήσεις για την λήξη της Εποχής του Χαλκού στην προϊστορική Ελλάδα και την κατάρρευση του Αιγαιακού πολιτισμού μπορεί να είναι λανθασμένες κατά περίπου έναν αιώνα, υποστηρίζουν Βρετανοί και Γερμανοί ερευνητές. Σύμφωνα με δικές τους εκτιμήσεις, που βασίζονται σε μια νέα σύγχρονη ραδιοχρονολόγηση αρχαιολογικών ευρημάτων στη Βόρεια Ελλάδα, η εποχή του Χαλκού δεν τελείωσε γύρω στο 1025 π.Χ. αλλά 70 έως 100 χρόνια νωρίτερα, δηλαδή περίπου στο 1100 έως 1125 π.Χ..