!--Related Posts with thumbnails Scripts and Styles Start-->
ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΑΣ ΑΤΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΘΡΑΚΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΤΗ ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μ. ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ ΧΕΡΣ ΑΙΜΟΥ ΙΣΤ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΡΩΜΑΪΚΑ

29/7/14

ΤΟ ΑΚΡΩΤΗΡΙ ΤΗΣ ΘΗΡΑΣ




Ο Προϊστορικός Οικισμός του Ακρωτηρίου
Το Ακρωτήρι είναι χωριό της Σαντορίνης με 450 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001. Βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο του νησιού σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από τα Φηρά. Διοικητικά, ανήκει στο Τοπικό διαμέρισμα Ακρωτηρίου του Δήμου Θήρας. Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους αποτελούσε ένα από τα καστέλια του νησιού. Έγινε παγκοσμίως γνωστό χάρη στον προϊστορικό οικισμό που ανακαλύφθηκε στις ανασκαφές, τις οποίες άρχισε συστηματικά στην περιοχή ο Σπύρος Μαρινάτος το 1967. Γεωγραφικά, η περιοχή αποτελεί πραγματικό ακρωτήριο με απόκρημνες ακτές, που προβάλλει επί 3 μίλια δυτικά του νότιου τμήματος της Σαντορίνης.

Blogger Tricks

ΒΟΙΩΤΩΝ ΤΙΦΑ ή ΣΙΦΑΙ


... παραπλέοντι δὲ αὐτόθεν πόλισμά ἐστιν οὐ μέγα ἐπὶ θαλάσσῃ Τίφα: Ἡρακλεῖόν τε Τιφαιεῦσίν ἐστι καὶ ἑορτὴν ἄγουσιν ἐπέτειον. οὗτοι Βοιωτῶν μάλιστα ἐκ παλαιοῦ τὰ θαλάσσια ἐθέλουσιν εἶναι σοφοί, Τῖφυν ἄνδρα μνημονεύοντες ἐπιχώριον ὡς προκριθείη γενέσθαι τῆς Ἀργοῦς κυβερνήτης: ἀποφαίνουσι δὲ καὶ πρὸ τῆς πόλεως ἔνθα ἐκ Κόλχων ὀπίσω κομιζομένην ὁρμίσασθαι τὴν Ἀργὼ λέγουσι .

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ


Στον κόλπο της Δομβραίνας στον Κορινθιακό κόλπο βρίσκονται οι Βοιωτικές αρχαίες πόλεις Σίφαι ή Τίφα. Στον ανατολικό μυχό του κόλπου της Δομβραίνας, στη σημερινή Αλυκή, βρίσκεται η αρχαία Τίφα, για τους κατοίκους της οποίας ο Παυσανίας παρατηρούσε ότι από παλιά καυχώνται πως τα ναυτικά είναι ικανότεροι ανάμεσα στους Βοιωτούς και διατηρούν την ανάμνηση ενός ντόπιου Τίφυ που είχε προτιμηθεί να γίνει κυβερνήτης της Αργούς.



Ο Τίφης του Αγνίου ήταν ο πρώτος στον κατάλογο των αργοναυτών και αυτός ο οποίος κατάφερε να σώσει το καράβι στις Συμπληγάδες Πέτρες. Από ναυπηγό Θεσπιέα κατασκευάστηκε στο επίνειο των Θεσπιών, δηλαδή την Σίφα ή και Αλυκή, η Αργώ, το καράβι που μετέφερε τον Ιάσονα στην Αργοναυτική εκστρατεία .Στα Αργοναυτικά του Απολλώνιου παρουσιάζεται ο Τίφυς από τάς Σίφας ικανότατος στην οδήγηση του πλοίου, βοηθούμενος από τα αστέρια και τον Ήλιο, και δεινότατος στο να προβλέπει τις καταιγίδες.


Η Τίφα ή Σίφαι , όπως συνηθέστερα λεγόταν ,χρησίμευε ως λιμάνι των Θεσπιών ,όπως και η γειτονική προς ανατολή πόλη Κρεύσις .Στην Τίφα υπήρχε ένα

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΕΣΣΗΝΗ




Στη Β∆ Μεσσηνία, την Ιθώµη και τη γύρω περιοχή του στενυκληρικού πεδίου, είχαν αναπτυχθεί µικρές πόλεις πριν από τη σπαρτιατική κατάκτηση της χώρας στα τέλη του 8ου π.Χ. αι., η οποία κατάκτηση διέκοψε την εξέλιξη τους προς πολυπλοκότερους αστικούς σχηµατισµούς.

Η σπαρτιατική κατοχή φαίνεται ότι δεν οδήγησε ταυτόχρονα και στην πλήρη απώλεια της ταυτότητας των κατοίκων των περιοικίδων αυτών πόλεων, δεν κατάφερε να αφοµοιώσει όλους τους Μεσσηνίους. Σηµαντικό ρόλο στην αντοχή και την αντίσταση των Μεσσηνίων ενάντια στον αφανισµό τους έπαιξαν η διατήρηση των τοπικών λατρειών και ιδιαίτερα των ηρώων, η µνήµη για τα κατορθώµατα θρυλικών µορφών του παρελθόντος, όπως ο Αριστοµένης, που σύµφωνα µε την παράδοση έδρασε κατά το Β Μεσσηνιακό πόλεµο (640-620 π.Χ.), καθώς και ο διακαής πόθος των Μεσσηνίων της διασποράς για επιστροφή σε µια ελεύθερη πατρίδα.

ΑΝΑΤΥΠΩΣΗ  ΠΥΛΗΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΣΗΝΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ 

Μετά το 369 οι Μεσσήνιοι προσπάθησαν µε ταχείς ρυθµούς να κερδίσουν το χαµένο έδαφος και να γεφυρώσουν το χάσµα που είχε δηµιουργήσει η πολύχρονη σπαρτιατική κατοχή. Εγκατέστησαν στη νέα πόλη

Ο ΒΑΘΥΚΛΗΣ

ΓΛΥΠΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑΣ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΤΟΥ 6ου ΑΙ. π .Χ. ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΤΟΥ ΜΑΙΑΝΔΡΟΥ. ΕΡΓΟ ΤΟΥ Ο ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΙΣ  ΑΜΥΚΛΕΣ ΤΗΣ ΛΑΚΩΝΙΑΣ.


Ο Βαθυκλής ήταν γλύπτης και αρχιτέκτονας από τη  Μαγνησία του Μαιάνδρου . Πιθανότατα ταυτίζεται με τον ομώνυμο  Αρκάδα γλύπτη που ήδη από τον  5ο αι. π .Χ. συνδέθηκε  με  το  μύθο  των  Επτά  Σοφών, ο οποίος αναφέρεται σε πρόσωπα που έζησαν  στο  τέλος  του 7ου και στον  6ο αι. π .Χ. (1. Αθήν. 11.495 D· Διογ. Λ. 1.28· Πλούτ., Σόλ . 4. )
 Υποθέτουν πως ο Βαθυκλής σε νεαρή ηλικία είχε εργαστεί για λογαριασμό  του Λυδού βασιλιά  Κροίσου. Η πιθανή παραμονή του στην Αρκαδία μπορεί να συνδυαστεί με το μόνο βέβαιο στοιχείο 
που έχουμε για αυτόν , ότι  δηλαδή  υπήρξε  ο  δημιουργός  του  διάσημου  θρόνου  του  Απόλλωνα  στις  Αμύκλες  της  Λακωνίας, (2. Οι  Αμύκλες  ήταν  αρχαία  πόλη  της  Λακωνίας, το  σημερινό  Σκλαβοχώρι  ή  Σλαβοχώρι, περίπου 5 χλμ .  νότια  της  Σπάρτης.
 Η  ακρόπολη  με  το  φημισμένο  ιερό  του  Υακίνθου  και  του  Απόλλωνος  Αμυκλαίου  βρισκόταν  σε  λόφο  στα  ΒΑ  της  πόλης, στο  σημερινό  λόφο  της  Αγίας  Κυριακής  στα  ΝΔ του  ομώνυμου  χωριού, και  θεωρείται  εξίσου  σημαντική  με  την  ακρόπολη  της  Σπάρτης. Για  τις  Αμύκλες  βλ. Παπαχατζής, Ν. (επιμ.), Παυσανίου  Ελλάδος  περιήγησις: Κορινθιακά -Λακωνικά  (Αθήνα 1994), σελ. 383-389.) , ενός επιβλητικού και περίτεχνα διακοσμημένου αρχιτεκτονικού συγκροτήματος σε σχήμα θρόνου , που σχεδιάστηκε για να περιβάλει το παλιό λατρευτικό άγαλμα του θεού (3.



Το  χαμένο  σήμερα  λατρευτικό  άγαλμα  του  Απόλλωνος  Αμυκλαίου  ήταν

28/7/14

Βασιλείς & Γενεαλογία Λακεδαιμονίων


Οι Βασιλείς της αρχαίας Σπάρτης και Λακωνίας, όπως και οι αναφορές τους μέσα στην Ελληνική μυθολογία
Λέλεγας

Ο Λέλεγας ή Λέλεξ, σύμφωνα με τον Παυσανία, ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Λακωνίας, που έδωσε το όνομά του στη χώρα, Λελεγία, και τους κατοίκους της, Λέλεγες. Θεωρείται επίσης γενάρχης των κατοίκων της Μεσσηνίας. Είχε τρία παιδιά από τη σύζυγό του Κλεοχάρεια, τον Μύλη ο ο οποίος επινόησε τον Μύλο, τον Πολυκάονα και τη Θεράπνη. Όταν πέθανε ο Μύλης την εξουσία την κληρονόμησε ο γιος του Ευρώτας. Ο Ευρώτας, είχε μια κόρη, την Σπάρτη, που παντρεύτηκε με τον Λακεδαίμονα, γιο του Δία και της Ταϋγέτης.

Αναφορές:
  1. "ὡς δὲ αὐτοὶ Λακεδαιμόνιοι λέγουσι, Λέλεξ αὐτόχθων ὢν ἐβασίλευσε πρῶτος ἐν τῇ γῇ ταύτῃ καὶ ἀπὸ τούτου Λέλεγες ὧν ἦρχεν ὠνομάσθησαν" - (Παυσανίας, Λακωνικά, Ι, 1 -2)
  2. "ἀποθανόντος Λέλεγος, ὃς ἐβασίλευεν ἐν τῇ νῦν Λακωνικῇ, τότε δὲ ἀπ' ἐκείνου Λελεγίᾳ καλουμένῃ" - Παυσανίας , Μεσσηνιακά

Μύλης

Ο Μύλης ήταν γιος του Λέλεγα και τον διαδέχτηκε στον θρόνο ως ήταν

27/7/14

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΛΑΔΗΣ 494 π.Χ.





Στρατηγικά λάθη

Η Ιωνική Επανάσταση (499-494 π.Χ.) παρά την άποψη του Ηρόδοτου ότι ήταν τυχαία και εξελίχθηκε χωρίς σχέδιο, εκδηλώθηκε πρόωρα σε μια χρονική συγκυρία κατά την οποία δεν είχαν συνεκτιμηθεί ορθώς όλοι οι παράμετροι και οι δυσκολίες. Χωρίς ικανή και ενιαία ηγεσία, υποτιμώντας την περσική στρατιωτική ισχύ και εσωτερικά διασπασμένοι, οι Ίωνες της Μικράς Ασίας οδηγήθηκαν σε μια εξέγερση η οποία γρήγορα κατέληξε σε αδιέξοδο.




Ο γεωγράφος και ιστορικός Εκαταίος ο Μιλήσιος προσπάθησε να τους συμβουλέψει προτείνοντας έγκαιρα τη ναυπήγηση ισχυρού στόλου, διαβλέποντας ότι η τελική σύγκρουση –από την οποία θα κρινόταν και η τύχη της Μιλήτου, του σημαντικότερου κέντρου της επανάστασης– θα πραγματοποιείτο στη θάλασσα. Πράγματι η τελευταία πράξη του δράματος της Ιωνικής Επανάστασης εκτυλίχθηκε στη νήσο Λάδη την άνοιξη του 494 π.Χ.

Σύντομο ιστορικό πλαίσιο

Μπροστά στην πόλη των Μιλησίων, βρίσκεται η μικρή νήσος Λάδη. Εκεί αποφασίσθηκε από τους εξεγερμένους Ίωνες να δοθεί η ναυμαχία, η οποία θα έκρινε την έκβαση του πολέμου και την ανεξαρτησία της Μιλήτου. Οι Ίωνες πληροφορήθηκαν ότι οι Πέρσες προέλαυναν με όλες τους τις δυνάμεις (πεζικό και ναυτικό) κατά της πόλης. Παρ’ όλα αυτά

24/7/14

ΝΙΚΟΠΟΛΗ ΑΚΤΙΟΝ



Η Νικόπολη (πόλη της νίκης), χτίστηκε κατ’ εντολήν του αυτοκράτορα Αύγουστου Οκταβιανού (ή Οκτάβιου), πρώτου αυτοκράτορα της Ρώμης, για να τιμήσει τους θεούς, κυρίως τον " Άκτιο Απόλλωνα" ή, όπως λένε άλλοι, τον Ποσειδώνα (θεός της θάλασσας) και τον Άρη (θεός του πολέμου) για τη νίκη που του έδωσαν κατά του Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας στη μεγάλη Ναυμαχία του Ακτίου, το 31 π.Χ.


21/7/14

ΣΙΚΕΛΙΚΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΙΜΕΡΑ

 

Στην Ιµέρα συγκεντρώνονταν τα εμπορεύματα που διακινούνταν ανάµεσα στις Ιβηρικές και τις ελληνικές ακτές και προωθούνταν σε άλλες ελληνικές πόλεις . Έτσι η Ιµέρα συγκέντρωσε µεγάλες ποσότητες αργύρου από την Ιβηρική και έκοψε νοµίσµατα από τις αρχές του ΣΤ΄αιώνα , πρώτη ανάµεσα στις ελληνικές πόλεις δυτικά της Αδριατικής .

Η ΤΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΣΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΑΘΗΝΑ

 

Ο γάμος αποτελούσε τη διαδικασία δημιουργίας της οικογενειακής μονάδας, του οίκου, μέσα από τον οποίο διαβιβαζόταν το δικαίωμα του πολίτη στην αθηναϊκή κοινωνία και εξασφαλιζόταν η αναπαραγωγή νόμιμων παιδιών. Oι γυναίκες στην κλασική Αθήνα παντρεύονταν σε μικρή ηλικία, δηλαδή από δεκαπέντε χρονών και εξής. Αντίθετα, οι άντρες δεν νυμφεύονταν  πριν από την ενηλικίωσή τους -πριν δηλαδή από τα δεκαοχτώ τους χρόνια- ενώ συχνά αυτό συνέβαινε μετά τη στρατιωτική τους θητεία, η οποία διαρκούσε δύο χρόνια, από τα δεκαοχτώ τους μέχρι τα είκοσι τους.     Ήδη από την εποχή του

ΛΕΟΝΤΙΝΟΙ, ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΧΑΛΚΙΔΕΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΞΟ


Το 427 από τον σιτοβολώνα της Μεγάλης Ελλάδας έφτασε ως πρεσβευτής της Πατρίδας του στην Αθήνα ο ρήτορας ΓΟΡΓΙΑΣ για να ζητήσει βοήθεια για την υπεράσπιση της Πατρίδας του, που απειλούνταν από τους γείτονες. Η δύναμη και η ψυχολογική γοητεία του λόγου του είχε τόσο μεγάλη επίδραση, ώστε οι Αθηναίοι αποφάσισαν την Σικελική εκστρατεία.

Η ΠΟΛΗ ΙΜΕΡΑ ΤΩΝ ΣΙΚΕΛΙΩΤΩΝ

Η  ΙΜΕΡΑ
Των σικελιωτων


Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΜΕΡΑ - ΤΟΠΙΑ ΚΑΙ ΧΩΡΟΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ- ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ ΣΕ ΚΕΝΟΤΑΦΙΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ- Η ΠΟΛΙΣ ΦΡΟΥΡΙΟ ΚΕΦΑΛΙΔΙΟΝ


Η Ιμέρα ήταν ελληνική αποικία στην Σικελία , ιδρύθηκε τον 7ο αιώνα π.Χ. κατά τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό. Ευρισκόταν στην βόρεια ακτή του νησιού στις όχθες του ομώνυμου ποταμού.
Η πόλη ιδρύθηκε από Ίωνες αποίκους της Ευβοϊκής Ζάγκλης -ζάγκλον στα αρχαία ελληνικά σημαίνει δρεπάνι -(μετέπειτα Μεσσήνη ) στα μέσα του έβδομου αιώνα π.Χ., περίπου πενήντα χρόνια μετά την ίδρυση των Μυλών  σήμερα Milazzo. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης τοποθετεί την ίδρυση της πόλης 240 χρόνια πριν την καταστροφή της από τους Καρχηδόνιους κάτι που σημαίνει πως ιδρύθηκε το 648π.Χ .
Ενώ η τελευταία είναι μόνο περίπου τριάντα μίλια από τα Στενά της Μεσσήνης ,η νέα αποικία της Ιμέρας που είναι διακόσια, ήταν σχεδόν σε επαφή με τη ζώνη της επιρροής των Καρχηδονίων (Punic).
Ο Θουκυδίδης (VI, 5.1) αναφέρει ότι, μαζί με τη Χαλκίδα και την Ζάγκλη των Χαλκιδέων   συμμετείχε στην ιδρυτική ομάδα μέρος εξόριστων από τις Συρακούσες  , τρεις από αυτούς ήταν οι Σάκων , Ευκλείδης, και  Σίμος. Ως δημόσιος χαρακτήρας του πληθυσμού είναι  το γεγονός ότι η διάλεκτος που ομιλείται είναι η δωρική και περιελάμβανε ιωνικά στοιχεία της Χαλκίδας, ενώ μετά τα γεγονότα ,που είναι  γνωστά σε μας και  μας φέρει πίσω στις αρχές του πέμπτου αιώνα π.Χ. οι φορείς που επικράτησαν τελικά  ήταν καθαρά οι της  Χαλκίδας. 
Για την πρώτη περίοδο της πόλης λίγα είναι γνωστά σήμερα. Από μία αναφορά του Αριστοτέλη φαίνεται πως η πόλη βρέθηκε κάτω από την κυριαρχία του τυράννου του Ακράγαντα, Φάλαρη. Στην συνέχεια ακολούθησε ένα σύντομο διάστημα στο οποίο βρέθηκε κάτω από την κυριαρχία του τυράννου της Ζάγκλης  Σκύθη και ακολούθησε η άνοδος στην εξουσία του τυράννου Τέριλλου .

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΙΜΕΡΑΣ ΣΙΚΕΛΙΑ 480 π.Χ. Διόδωρου Σικελιώτη


ΣΙΚΕΛΙΑ
480 π.Χ.
Διόδωρου Σικελιώτη
Βιβλιοθήκης Ιστορικής - Βίβλος Ενδεκάτη

ΡΟΜΑΝΤΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ

 Αρκετά περιγράψαμε τα όσα έγιναν στην Ευρώπη, τώρα ας μεταφέρουμε τη διήγησή μας στις πράξεις των άλλων λαών. Οι Καρχηδόνιοι, έχοντας συμφωνήσει με τους Πέρσες να προσπαθήσουν την ίδια εποχή να καταβάλουν τους Έλληνες της Σικελίας, έκαναν μεγάλες προπαρασκευές ως προς τα χρειώδη του πολέμου. Όταν ετοιμάστηκαν τα πάντα όπως έπρεπε, εξέλεξαν στρατηγό τον Αμίλκα, προτιμώντας τον άνθρωπο που εκτιμούσαν περισσότερο. Αυτός, αφού παρέλαβε μεγάλες δυνάμεις πεζικού και ναυτικού, απέπλευσε από την Καρχηδόνα, έχοντας δύναμη πεζικού όχι μικρότερη από τριακόσιες χιλιάδες άντρες και περισσότερα από διακόσια πολεμικά πλοία, χώρια το πλήθος των φορτηγών πλοίων που μετέφεραν τα εφόδια, τα οποία ήταν πάνω από τρεις χιλιάδες. Αυτός λοιπόν, αφού διέσχισε το Λιβυκό πέλαγος, έπεσε σε τρικυμία και έχασε τα πλοία που μετέφεραν τους ιππείς και τα άρματα. Όταν κατέπλευσε στη Σικελία, στο λιμάνι του Πανόρμου είπε ότι είχε τελειώσει με τον πόλεμο, γιατί είχε φοβηθεί πως η θάλασσα θα έσωζε τους Σικελιώτες από τους κινδύνους της μάχης.
Αφού ξεκούρασε για τρεις μέρες τους στρατιώτες και διόρθωσε

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΣΤΗΝ ΙΜΕΡΑ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ 480 π.Χ.


Ὁ δὲ Γέλων μετὰ τὴν νίκην τούς τε ἱππεῖς τοὺς ἀνελόντας τὸν Ἀμίλκαν δωρεαῖς ἐτίμησε καὶ τῶν ἄλλων τοὺς ἠνδραγαθηκότας ἀριστείοις ἐκόσμησε. τῶν δὲ λαφύρων τὰ καλλιστεύοντα παρεφύλαξε...


Η μάχη της Ιμέρας, η οποία ήταν η αιτία για πολλά χρόνια ακόμα να εξαλειφθεί ο κίνδυνος της Ανατολής και της Αφρικής ,απειλή για τη Σικελία και τη Δύση, αναγνωρίστηκε δικαίως για αυτό που ήταν και κατά τη χρονική στιγμή - μια λαμπρή νίκη που συναγωνίστηκε αυτή της Σαλαμίνας.

Μετά τη μάχη του Μαραθώνα και τη μεγάλη προετοιμασία του Ξέρξη, οι Πέρσες εισέβαλλαν στην Ελλάδα (480 π.Χ.). Κατά τον Ηρόδοτο και τον Αριστοτέλη, ο οποίος  θεωρούσε ότι ο συγχρονισμός ήταν καθαρά τυχαίος, η μάχη της Ιμέρας πραγματοποιήθηκε την ίδια ημερομηνία με τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Κατά τον Τίμαιο, ο οποίος είναι η πηγή του Διόδωρου του  Σικελιώτη για την ιστορία της Σικελίας, συνέπεσε με τη μάχη των Θερμοπυλών. Και ο φημισμένος ποιητής Πίνδαρος τους επανέλαβε σε ωδή του. Εν τω μεταξύ στη Δυτική Μεσόγειο, σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη, οι Καρχηδόνιοι είχαν έρθει σε συμφωνία με τους Πέρσες για να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στους Έλληνες

Το Νησί της θεάς Δήμητρας Θρησκεία και Τελετουργία


Οι Έλληνες από την ηπειρωτική Ελλάδα έφεραν τους μύθους και τις θρησκευτικές πρακτικές στη Σικελία. Ήθελαν να αγιάσουν τις νέες αποικίες και να διατηρήσουν τους δεσμούς με τη μητρόπολη και έχτισαν βωμούς και ναούς. Ο Απόλλωνας, η θεότητα προστάτιδα των εποίκων, έλαβε τις πρώτα θυσίες τους, αλλά και άλλες θεότητες, όπως ο θεός του κρασιού ο Διόνυσος και ο θεοποιημένος ήρωας Ηρακλής, επίσης τιμόντουσαν. Διαπρεπής μεταξύ των θεοτήτων ήταν η Δήμητρα, θεά των σιτηρών, και η κόρη της Περσεφόνη ή Κόρη, των οποίων ιερά είναι διασκορπισμένα στο νησί.

Μεσόμφαλης φιάλη 325 - 275 π.Χ., Σικελιωτών (Ελλήνων Σικελίας). Χρυσό, (3,7 x 22,8 εκ., 982,4 g). Βρίσκεται αρχ. Μουσείο της πόλεως Ιμέρα. 

Ονομάζεται μια φιάλη , το είδος του πιάτου φαίνεται από τα παραπάνω ότι χρησιμοποιήθηκε για να χύνουν το υγρό προσφοράς σε ένα βωμό κατά τη διάρκεια θρησκευτικών τελετών. Ο όρος ΦΙΑΛΗ αναφέρεται στην κεντρικό θολωτό κομβίον του, ή ομφαλός .Κατασκευασμένο από δυόμισι κιλά καθαρού χρυσού, αυτή η φιάλη θα έχει επίσης υπάρξει ως ένα δαπανηρό αναθηματικό δώρο και μπορεί να ήταν μέρος ενός θησαυρού, παρόλο που ο ακριβής προέλευσης του είναι άγνωστη.



Γαμικός λέβητας (Βάζο με καπάκι Γάμου) , 225 - 125 π.Χ., Σικελιωτών (Ελλήνων Σικελίας). Τερακότα, χρωστική ουσία, και χρυσός. (57,2 χ 53,3 εκατοστά). Archivio del Dipartimento di Scienze Umanistiche dell'Università di Catania (πρόγραμμα "Κατάνια-Λέτσε»)

Εργαστήρια στην κεντρική πόλη της Σικελίας, την Κεντόριπα [...Ο Θουκυδίδης αναφέρει την Κεντόριπα ως πόλη των Σικελών , εξελληνίστηκε τον 5ο π.Χ. αιώνα. Έγινε σύμμαχος των Αθηναίων κατά τη στιγμή της αποστολής τους κατά των Συρακουσών , και διατήρησε την ανεξαρτησία της σχεδόν χωρίς διακοπή (αν και έπεσε κάτω από την εξουσία του Αγαθοκλή ) μέχρι το πρώτο Καρχηδονιακό πολέμο . Ο Κικέρων περιγράφει, ίσως με κάποια υπερβολή, ως  μακράν η μεγαλύτερη και πλουσιότερη πόλη της Σικελίας, και πως έχει πληθυσμό 10.000 κατοίκους, που ασχολούνται με την καλλιέργεια μιας εκτεταμένης περιοχής....] παράγεται και όχι μόνο εκεί, ένα ξεχωριστό στυλ αγγειοπλαστικής, με λεπτά, παστέλ χρώματα που εφαρμόζονται μετά το ψήσιμο. Αυτά τα εύθραυστα αγγεία δεν προορίζονται για

Το μεγαλύτερο αρχαίο ναυάγιο με άγκυρες


ΕΝΤΟΠΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΣΟΥΡΠΗΣ

Σιδερένιες άγκυρες τύπου «Υ» που εντοπίστηκαν στην περιοχή του Γλάρου

Πολύ σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματα, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονται μισοβυθισμένος προϊστορικός οικισμός και εντυπωσιακό ναυάγιο με πολυάριθμες άγκυρες, έχει φέρει στο φως η έρευνα που πραγματοποιεί το Ινστιτούτο Εναλίων Αρχαιολογικών Ερευνών, σε μια ευρεία ακτίνα του Παγασητικού, που ξεκινάει από την Αμαλιάπολη και φθάνει έως νότια από τον Τηλέγραφο, στη θέση Πριόνια.
Η συγκεκριμένη ενάλια αρχαιολογική έρευνα, που ξεκίνησε

16/7/14

ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ

ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΚΟΥΣ ΧΡΟΝΟΥΣ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ


ΒΙΝΤΕΟ

Είναι πλέον σαφές ότι η υαλουργεία στην αρχαιότητα είχε φτάσει σε υψηλά επίπεδα. Τα γυάλινα αντικείμενα υψηλής ποιότητας είναι αδιάψευστοι μάρτυρες.
Ας αρχίσουμε με ένα παράδειγμα για να κατανοήσουμε το επίπεδο τέχνης και τεχνικής των ιστορικών χρόνων. Με το πέρασμα των αιώνων η ανυπέρβλητη ελληνική πολιτισμική υπόσταση έφερε αποτελέσματα που και σήμερα ακόμα είναι δυσεξήγητα τουλάχιστον από τους περισσότερους ερευνητές. Η εξελικτική πορεία στην τέχνη των Ελλήνων αποτελεί ακόμα και σήμερα θαύμα για την ανθρώπινη σκέψη .
Ένα από τα υλικά απόδοσης τέχνης και τεχνικής είναι το γυαλί. Φθάνοντας στην λεγόμενη ρωμαϊκή  περίοδο  πολλά πράγματα εξελίχτηκαν λόγο του τεράστιου παρελθόντος που είχε ο ελληνικός πολιτισμός που μπόρεσε σε ένα περιβάλλον περισσότερο σταθερό να κάνει κυριολεκτικά θαύματα. Φυσικά όταν αναφερόμαστε στην ρωμαϊκή περίοδο τέχνης εννοούμε κυριολεχτικά την ελληνική τέχνη  .Πως θα μπορούσε άλλωστε άλλος πολιτισμός να διαδεχτεί την εκπληκτική «ελληνιστική» περίοδο , δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα από κανένα άλλο πολιτισμό να διαδεχθεί αυτό το παρελθόν .
Και όταν μιλάμε για την ελληνικό πολιτισμό στην τέχνη θα μπορούσαμε να δούμε το παρακάτω παράδειγμα .Πέρα από οποιαδήποτε περιγραφή η εικόνα διηγείται…

ΤΟ ΓΥΑΛΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΡΑΚΗ


Το γυαλί, ιριδίζον και μαγευτικό, αποτελεί ήδη από την αρχαιότητα την πρώτη ύλη για την κατασκευή αντικειμένων πολυτελείας και καθημερινής χρήσης. Η διαφάνεια, η στιλπνότητα, τα ζωηρά του χρώματα και τα παιχνιδίσματα του φωτός στην επιφάνειά του γοήτευαν και γοητεύουν τους ανθρώπους. Φτιαγμένο από ταπεινά υλικά -άμμο, ασβέστη και σόδα- μετατρέπεται με την επίδραση της φωτιάς σε μια ρευστή, εύπλαστη μάζα και στη συνέχεια σε μια στερεή αλλά εύθραυστη ύλη.

Η ΑΡΧΑΙΑ ΥΑΛΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗ Μ. ΑΣΙΑ

ΠΕΡΙΟΧΗ ΤΗΣ ΦΡΥΓΙΑΣ ,ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ- ΓΟΡΔΙΟΝ. 8ΟΣ ΑΙΩΝΑΣ -ΑΠΟ ΑΧΡΩΜΟ ΓΥΑΛΙ ΦΙΑΛΗ ΣΠΟΝΔΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΚΥΚΛΟΥ  ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΑ ΠΛΗΡΗ ΓΥΑΛΙΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
Τη δεύτερη προχριστιανική χιλιετία, η υαλουργία κάνει τα πρώτα ουσιαστικά βήματά της στην Ανατολή. Αρχικά κατασκευάζονται χάντρες, περίαπτα και διακοσμητικά στοιχεία για έπιπλα και κοσμήματα. Λίγο αργότερα, στα μέσα της χιλιετίας, εμφανίζονται τα πρώτα γυάλινα αγγεία σε χρώματα και συνδυασμούς χρωμάτων που παραπέμπουν σε πολύτιμους και ημιπολύτιμους λίθους. Σε άμεση γειτνίαση με τη Μεσοποταμία, και την Αίγυπτο, πιθανά τόπους γένεσης της υαλουργικής τέχνης ή τουλάχιστον της εύρεσης του γυαλιού ή άμμος ,σε πληθώρα στις περιοχές αυτές και η φωτιά μάλλον τυχαία συναντήθηκαν και δημιούργησαν το γυαλί , η ανατολή και κύρια ο ελληνικός κόσμος υπήρξε από πολύ νωρίς σημαντική αγορά για τα υαλουργικά προϊόντα. Λίγα είναι γνωστά για την παραγωγή γυαλιού στον αρχαίο κόσμο

13/7/14

Ο Διονυσιακός λατρευτικός κύκλος και οι ψυχές





        Ίσως ο πιο αγαπητός θεός στους Έλληνες να είναι ο Διόνυσος, το βάλσαμο της ζωής των ανθρώπων. Αυτός που δεν κατοικεί μακριά στον Όλυμπο, αποξενωμένος από την καθημερινότητα μας, αλλά που βρίσκεται δυναμικά παρών, έτοιμος ανά πάσα στιγμή να μας καταλάβει με την μανία του, έτσι ώστε να αποκτούμε, έστω για λίγο, μια γεύση από τον κόσμο των θεών. Ίσως για τον λόγο αυτό να είναι και τόσο πολυποίκιλες οι λατρευτικές εκδηλώσεις προς τιμήν του, με αποτέλεσμα αυτές να αποτελούν συχνό «αντικείμενο» μελέτης για τους ειδικούς. Ειδικά στον Ιονικό κόσμο, και δή στην Αθήνα, οι εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν του είναι οι καλύτερα στοιχειοθετημένες και μελετημένες. Κάποιες από αυτές, όπως τα Ανθεστήρια, είναι ίσως από τις μοναδικές περιπτώσεις όπου έχουμε μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα μιας αρχαίας Ελληνικής εορτής. Παρόλα αυτά καθώς οι ερμηνείες διαφέρουν, είναι σύνηθες πια να υπάρχει ένας κατακερματισμός των λατρευτικών δεδομένων, ως αποτέλεσμα του οποίου έχουμε την απώλεια της συνολικής εικόνας η οποία θα μπορούσε να προσδώσει νόημα στις τόσες πολλές, και πολυδιάστατες τελετές προς τιμήν του θεού. Στο παρόν, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια σύνθεση και να προτείνουμε μια καινούργια υπόθεση-ερμηνεία σε μια ιδιαίτερη πλευρά των Διονυσιακών τελετών.

Ο Διονυσιακός Κύκλος

        Εν αντιθέσει με άλλους θεούς – εξαιρουμένων των

ΕΝΝΙΩΝ Ο ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΥΑΛΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑΣ


ΕΝΝΙΩΝ ΕΠΟΙΗΣΕΝ

Από τους πρώτους καλλιτέχνες που δημιούργησε εμπορικό σήμα κατατεθέν

.

Ο Έλληνας καλλιτέχνης υαλουργός Εννίωνας εργάστηκε περίπου από το 1 έως 50 μ.Χ. .Η υπογραφή του είναι γνωστή σε πάνω από τριάντα διασωθέντα αντικείμενα αλλά  και πολλά άλλα έργα αποδίδονται σ 'αυτόν με βάση τα χαρακτηριστικά τους .

Δημιούργησε με την τεχνική του φυσητού γυαλιού όπου με διόγκωση του μορφώματος του θερμού γυαλιού σε ένα καλούπι, το γυαλί πιέζεται έναντι των εσωτερικών επιφανειών της μήτρας και λαμβάνει το σχήμα της, μαζί με οποιαδήποτε διακόσμηση φέρει η μήτρα .

Αυτή η νέα διαδικασία της εποχής επέτρεψε το σκεύος που πρόκειται να διακοσμηθεί να έχει διάφορα λεπτομερή και εξαίρετα σχήματα ,αλλά και τη δημιουργία πολλαπλών αντιγράφων του ίδιου σκεύους. Σαφή, και ακριβή είναι τα σχέδια του Εννίωνα που τον διακρίνουν για την εξαιρετική δουλειά του.

Αυτός επίσης ελαχιστοποιεί την