!--Related Posts with thumbnails Scripts and Styles Start-->
ΗΠΕΙΡΟΣ ΕΥΡΩΠΗ ΕΛΛΑΣ ΑΤΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΙΑ ΘΡΑΚΗ ΚΟΣΜΟΣ ΚΡΗΤΗ ΚΥΠΡΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ Μ. ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΣ ΧΕΡΣ ΑΙΜΟΥ ΙΣΤ. ΠΡΟΣΩΠΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΡΩΜΑΪΚΑ

10/9/14

Η ΣΙΚΕΛΙΚΗ ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ 415-413 π.X.


OI ΑΝΤΙΠΑΛΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ


ΝΙΚΙΑΣ (περίπου 469-413 π.X.)

O Νικίας ήταν γιος του Νικήρατου και ανήκε σε αριστοκρατική και πλούσια αθηναϊκή οικογένεια. Αναδείχθηκε μετριοπαθής πολιτικός ηγέτης και με εξαίρεση σύντομες περιόδους υποσκελισμού του από αντιπάλους του η σταδιοδρομία του υπήρξε από τις επιφανέστερες στην πολιτική ιστορία της Αθήνας. Είχε πράο και διαλλακτικό χαρακτήρα και διακρινόταν για την εντιμότητα και τη γενναιότητά του. Παράλληλα όμως του έλειπαν η αποφασιστικότητα και τα προσόντα του πραγματικού ηγέτη. Μεγάλο επίσης εμπόδιο στάθηκε γι' αυτόν το γεγονός ότι ήταν εξαιρετικά δεισιδαίμων, τόσο που είχε πάντοτε στο σπίτι του έναν μάντη.
Κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου ο Νικίας, αν και σε πολλές περιπτώσεις φάνηκαν οι φιλειρηνικές διαθέσεις του, διετέλεσε για μεγάλα διαστήματα στρατηγός και απέδειξε τις ικανότητές του σε αυτόν τον τομέα με τις επιτυχίες του σε διάφορες επιχειρήσεις. Σημαντική ωστόσο υποχώρηση στη σταδιοδρομία του σημειώθηκε το 425 π.X., όταν, αποβλέποντας στη σύναψη ειρήνης, ο Νικίας στέρησε από τον εαυτό του μια ευκαιρία για διάκριση παραχωρώντας την στον αντίπαλό του, τον δημαγωγό Κλέωνα. Οι Αθηναίοι πολιορκούσαν τότε τη σπαρτιατική φρουρά της νήσου Σφακτηρίας, στην Πύλο, και ο Κλέων πρότεινε να σταλούν ενισχύσεις με επικεφαλής τον Νικία. Αυτός όμως αποποιήθηκε τη στρατηγία και την αντιπρότεινε στον Κλέωνα, ο οποίος, με τη βοήθεια του ικανού Δημοσθένη, επίσης στρατηγού, αιχμαλώτισε τους Σπαρτιάτες και τους οδήγησε θριαμβευτικά στην Αθήνα. Σύντομα όμως το γόητρό του αποκαταστάθηκε χάρη στην επιτυχημένη δράση που ανέπτυξε ο Νικίας σε όλον τον ελληνικό χώρο όπου διεξάγονταν επιχειρήσεις, από την Πελοπόννησο ως τη Χαλκιδική.



H μεγάλη στιγμή για τον Νικία ήρθε το 422 π.X., όταν στη μάχη της Αμφίπολης σκοτώθηκαν οι δύο κυριότεροι εκπρόσωποι της φιλοπόλεμης πολιτικής των αντίπαλων στρατοπέδων, ο Αθηναίος Κλέων και ο Σπαρτιάτης Βρασίδας. H εξέλιξη αυτή άνοιξε τον δρόμο για την προσπάθεια ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών Αθήνας και Σπάρτης, την οποία υποστήριζε ένθερμα ο Νικίας. Η προσπάθεια οδήγησε, το 421 π.X., στην επίτευξη συμφωνίας η οποία «πήρε» το όνομα του Αθηναίου πολιτικού: «Νικίειος ειρήνη».
H συμφωνία όμως

9/9/14

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΠΛΑΤΑΙΩΝ


 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ἢ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 479 Π.Χ 


 Στα 479 π.Χ. έγινε στις Πλαταιές η μεγάλη, ένδοξη για τους Έλληνες μάχη, που στάθηκε η τελευταία των μηδικών πολέμων στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. 

 Μετά απ' την ήττα του στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο Ξέρξης, αφήνοντας το Μαρδόνιο στη Θεσσαλία, έφυγε για την Περσία. Ο Μαρδόνιος προσπάθησε να συνεννοηθεί με τους Αθηναίους, προτείνοντάς τους να συμμαχήσουν μαζί του με διάφορα ανταλλάγματα. Οι Αθηναίοι όμως αρνήθηκαν περήφανα κι έτσι ο Μαρδόνιος με τους 300.000 στρατιώτες του στρατοπέδεψε στην κοιλάδα του Ασωπού, κοντά στις Πλαταιές.

 Με αρχηγό το Σπαρτιάτη Παυσανία, οι ελληνικές δυνάμεις συγκεντρώθηκαν στην Ελευσίνα (110.000 Έλληνες ή, σύμφωνα μ' άλλους ιστορικούς, μόνο 37.000). Στην κρισιμότερη στιγμή της μάχης σκοτώθηκε ο Μαρδόνιος και οι Έλληνες, με ορμή, μπήκαν στο στρατόπεδο των Περσών και τους κατάσφαξαν. Απ' τη στρατιά του Μαρδονίου μόνο λίγες χιλιάδες πολεμιστών σώθηκαν.

 Κοσμοϊστορική ήταν η σημασία της μάχης των Πλαταιών, γιατί

8/9/14

Οι αρχαίες πηγές για την Ολυμπιάδα και τον Αλέξανδρο

 Γραμματειακές πηγές για την ζωή της Ολυμπιάδoς από την έναρξη της εκστρατείας του Μ. Αλεξάνδρου έως τον θάνατο της




Κατά την διάρκεια της Ασιατικής εκστρατείας, η Ολυμπιάδα προειδοποίησε τον γιό της Αλέξανδρο για τα σχέδια εναντίον του από τον Αλέξανδρο Λυγκηστή (Διοδ. 17.32.1 ; Koυρ.  7.1.6).

  Το 333 π.Χ. φέρεται να έκανε αφιέρωση στην Υγεία στην Αθήνα. (Υπερ. «Υπέρ Ευξενίππου»).  Το 332 π.Χ. ο Κούρτιος μας πληροφορεί πως πρόβαλε αντιρρήσεις στην στρατολόγηση του Αμύντα, γιού του Ανδρομένη στην Μακεδονική αυλή  (Κουρ. 71.37).

Λίγο αργότερα η Ολυμπιάς έρχεται σε ανοικτή ρήξη με τον Αντίπατρο και αναγκάζεται να αποτραβηχτεί στην Ήπειρο. Μετά το 330 π.Χ. στέλνει την Κλεοπάτρα στην Μακεδονία. (Διοδ. 18.49.4; Παυσ. 1.11.3; Αρ. 7.12.6-7)

6/9/14

Ελλήνων Πόλεις του 15 ου -17 ου αιώνα



Πώς ήταν οι πόλεις που κατοικούσαμε στις παλαιές εποχές ; Μία περιήγηση στις πόλεις των Ελλήνων του 15ου -17ου αιώνα μέσα από τα μάτια των περιηγητών της εποχής.

Η Μάχη της Χαιρώνειας



ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΙ  ΜΕΤΑ - ΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Η μάχη της Χαιρώνειας διεξήχθη το 338 π.Χ. μεταξύ του Μακεδονικού βασιλείου και των συνασπισμένων στρατευμάτων του Κοινού των Βοιωτών, ηγέτιδα του οποίου ήταν η Θήβα, της Αθήνας, της Κορίνθου και άλλων ελληνικών πόλεων. Η συγκεκριμένη σύγκρουση υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα του ύστερου 4ου αιώνα π.Χ. Ο Φίλιππος Β', μονάρχης της Μακεδονίας, κατόρθωσε μετά από πολλά έτη αιματηρών εκστρατειών και έντονων διπλωματικών διαβουλεύσεων να καθυποτάξει και τους τελευταίους πυλώνες αντίστασης στα σχέδια του για επικράτηση στον ελλαδικό χώρο.



 Η μάχη της Χαιρώνειας σηματοδοτεί ουσιαστικά την αφετηρία της μακεδονικής κυριαρχίας στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας για σχεδόν έναν αιώνα. Επίσης, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον και από στρατιωτική άποψη, αναδεικνύοντας ολοφάνερα την υπεροχή της μακεδονικής φάλαγγας έναντι των προγενέστερων αντίστοιχων τύπων των πόλεων-κρατών, ιδιαίτερα της οπλιτικής φάλαγγας

Απαρχές του Πολέμου

Από την αρχή της ηγεμονικής του εξουσίας στη Μακεδονία, ο Φίλιππος έκανε σαφές ότι οι

1/9/14

Η περίπτωση Φρ. Μοροζίνη και η καταστροφή του Παρθενώνα

Οι Ενετοί γνώριζαν την σπουδαιότητα του Μνημείου

 Η περίπτωση Φρ. Μοροζίνη και η καταστροφή του Παρθενώνα Σε Ενετική καταγραφή εδώ δείχνει τον τρόπο βολής που κατέστρεψε το Μνημείο



Η Απελευθέρωση της Πελοποννήσου 
  


… Έτσι το 1685, διοικητής του Ενετικού στόλου προσέγγισε αρχικά την Κέρκυρα απ΄ όπου ενισχύθηκε με 2.000 Έλληνες εθελοντές. Τον ίδιο χρόνο κυρίευσε τη Λευκάδα.

Το Παλαιό Φρούριο της Κέρκυρας από τα βόρεια.1687

Στη συνέχεια αφού ενισχύθηκε και με νέες επικουρίες υπό τον Σουηδό στρατηγό Καίνιξμαρκ στράφηκε προς τα Κάστρα της Μεσσηνίας τα οποία το ένα μετά το άλλο τα κατέλαβε σταθμεύοντας στη Μεθώνη για πολεμικό συμβούλιο αφού και λεηλάτησε προηγουμένως το υπό των Τούρκων κάστρο της Κορώνης.


 Το λάβαρο των Οθωμανών στην Κορώνη, το οποίο οι Βενετοί εξέθεσαν στην εκκλησία του Σαν Γκαϊτάνο της Βενετίας ως σύμβολο της νίκης τους στην Κορώνη το 1685.

Κατά το συμβούλιο εκείνο πάρθηκε η απόφαση της άμεσης προσβολής του Μυστρά και στη συνέχεια του Ναυπλίου που εν τω μεταξύ οι Τούρκοι είχαν αρχίσει τον ανεφοδιασμό του. Έτσι ο Φραντσέσκο Μοροζίνι συνεχίζει με

Η Μάχη της Μυκάλης



Η Μάχη της Μυκάλης διεξήχθη στις 27 Αυγούστου 479 π.Χ στη Μυκάλη της Ιωνίας μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών, κατά τη δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα. Έληξε με αποφασιστική νίκη των Ελλήνων και είχε ως επακόλουθο την ελληνική αντεπίθεση. Το 480 π.Χ, οι Πέρσες πέτυχαν νίκες στις Θερμοπύλες και στο Αρτεμίσιο, έχοντας καταστρέψει τη Βοιωτία, τη Θεσσαλία και την Αττική - ωστόσο, οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και εμπόδισαν την προώθηση των Περσών. Τον Αύγουστο του 479 π.Χ, οι Έλληνες συγκέντρωσαν στρατό για να αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στις Πλαταιές, όπου οι Έλληνες πέτυχαν αποφασιστική νίκη - παράλληλα, ο Λεωτυχίδας Β', διοικητής του ελληνικού στόλου, επιτέθηκε στους Πέρσες και κατέστρεψε τον στόλο τους και, αργότερα, το πεζικό τους.
Μετά τις δύο αυτές μάχες ακολούθησε η ελληνική αντεπίθεση και ο πόλεμος συνεχίστηκε για περίπου 30 έτη. Αν και οι δύο μάχες είχαν αποφασιστική σημασία δεν θεωρούνται θρυλικές όπως η αυτές του Μαραθώνα, των Θερμοπυλών και της Σαλαμίνας Οι μάχες στις Πλαταιές και στη Μυκάλη ήταν οι τελευταίες της

ΟΙ ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ




Άποψη του Ναυπλίου. Πρωτότυπος τίτλος Napoli de Romania. Χρονολογία έκδοσης 1598
 
OI ΠΕΡΙΗΓΗΤΕΣ

Περιηγητικά έργα θεωρούμε τα κείμενα και τις εικόνες, τα οποία μας
κληροδότησε κάθε Δυτικοευρωπαίος ταξιδιώτης, ή και μη ταξιδιώτης, ο
οποίος κατέθεσε σε έντυπο ή σε χειρόγραφο την εμπειρία ή τη γνώση ή το
όραμά του ταξιδεύοντας ή περιγράφοντας τον χώρο της Μεσογείου και της
Νοτιοανατολικής Ευρώπης από τον 15ο έως τον 20ό αιώνα. Περιηγητές
θεωρούνται: οι ταξιδιώτες αλλά και οι λόγιοι ταξιδιώτες, όπως γεωγράφοι,
χαρτογράφοι, νησολόγοι, ουμανιστές αλλά και διπλωμάτες, προσκυνητές,
κατάσκοποι, φυσιοδίφες, στρατιωτικοί, ναυτικοί, ιατροί, ιερείς,
θεωρητικοί και εμπειρογνώμονες, ζωγράφοι, τοπιογράφοι, αρχιτέκτονες,
μηχανικοί, αρχαιολόγοι, ρομαντικοί συγγραφείς, έμποροι και ιεραπόστολοι,
μοναχοί, επιστήμονες, πειρατές, αιχμάλωτοι, λογοτέχνες και τυχοδιώκτες,
οι οποίοι μας κληροδότησαν κείμενα αλλά και εικόνες από τα ταξίδια τους.
Aνάμεσα στην ευρωπαϊκή Δύση και στους Ελληνορθόδοξους αλλά και

30/8/14

Το Χορηγικό Μνημείο του Λυσικράτους



Πρόκειται για ένα χορηγικό μνημείο, που έστησε το 334 πΧ. ο Λυσικράτης. Στην αρχαία Αθήνα, όταν ένας χορηγός, δηλαδή χρηματοδότης μιας θεατρικής παράστασης, κέρδιζε το βραβείο, η πολιτεία του έδινε το δικαίωμα να κτίσει ένα μνημείο για να στήσει πάνω του τον τρίποδα που πήρε ως έπαθλο για τη νίκη του. 

Όταν, λοιπόν, το έργο που είχε χορηγήσει ο Λυσικράτης νίκησε σε θεατρικούς αγώνες, έκτισε αυτό το μνημείο όπου έστησε πάνω τον δικό του τρίποδα. Η οδός Τριπόδων που ξεκινά από δω ήταν στην αρχαιότητα ένας κεντρικός δρόμος της πόλης με πλάτος 6 μ., στολισμένος με τρίποδες νικητών σε θεατρικούς αγώνες. Από αυτούς πήρε και το όνομά της.



Περιγραφή
  Το μνημείο του Λυσικράτη, κορινθιακού ρυθμού, είναι διακοσμημένο με μια ζωφόρο που έχει θέμα την περιπέτεια του θεού Διονύσου με τους Τυρρηνούς πειρατές. Οι πειρατές αιχμαλώτισαν τον θεό χωρίς να γνωρίζουν ποιος είναι και σκόπευαν να τον πουλήσουν δούλο! Τότε ο Διόνυσος, αφού ελευθερώθηκε, τους τιμώρησε με την βοήθεια των σατύρων: τους μεταμόρφωσε σε δελφίνια. Όπως καταλαβαίνετε, η επιλογή του θέματος δεν είναι τυχαία. Είχε ως σκοπό όχι μόνο να διακοσμήσει το μνημείο, αλλά και να τιμήσει τον θεό Διόνυσο αφού προς τιμήν του γινόταν οι δραματικοί αγώνες.

 Η ανασκαφή
 H αρχαία οδός των Tριπόδων άρχιζε από το Πρυτανείο και κατέληγε στο θέατρο του Διονύσου (Παυσανίου I. 20. 1). Tο όνομά της οφειλόταν στους χαλκούς τρίποδες, που δίδονταν ως βραβεία στους νικητές χορηγούς στους αγώνες διθυράμβου στα Διονύσια, οι οποίοι είχαν και την υποχρέωση να αναθέσουν τον τρίποδα. Τα χορηγικά μνημεία ιδρύονταν κατά μήκος της οδού, και ήταν άλλοτε απλά και άλλοτε μνημειώδη, όπως το μνημείο του Λυσικράτους (335/4 π.X.).

28/8/14

Χαβρίας Κτησίππου Αϊξωνεΰς -Ο ένδοξος Αθηναίος ναύαρχος-στρατηγός




 Από πού ξεκίνησε .Η Αιξωνή 

Ο Χαβρίας ο Αθηναίος ήταν υιός του Κτησίππου καταγόμενος από την Αιξωνή που ήταν  περίφημος για την αιξωνική τρίγλη , ένα είδος ψαριού που αλιευόταν στη θάλασσά της. Επρόκειτο για έναν από τους πλουσιότερους δήμους της Αττικής. Η περιοχή κατοικήθηκε από την προϊστορική κιόλας εποχή ως τα βυζαντινά χρόνια. Στην περιοχή υπήρχε «πρωτοελλαδικός» (2800 - 2000 π.Χ.) και μυκηναϊκός οικισμός (1300 - 1150 π.Χ.). Η Αιξωνή ήταν η δωδέκατη πόλη του Θησέα. Για το, από πού προέρχεται το αρχικό της όνομα Αιξωνή, υπάρχουν διάφορες θεωρίες αλλά καμία, δυστυχώς, δεν έχει δώσει οριστική απάντηση. Η πιο πιθανή θεωρία είναι αυτή

27/8/14

ΕΝ ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ ΕΤΟΣ 425 π. Χ.


Άνοιξη του 425 π.Χ. Βρισκόμαστε στην καρδιά της πρώτης περιόδου του Μεγάλου Πολέμου που, λόγω των αθηνοκεντρικών πηγών μας, μάθαμε να αποκαλούμε Πελοποννησιακό. Ο αθηναϊκός στόλος που πλέει ανοιχτά της Πελοποννήσου δεν έχει επακριβώς καθορισμένη αποστολή. Ο τελικός προορισμός των 40 πλοίων είναι η Δύση, αλλά οι Αθηναίοι έχουν τρία ανοιχτά μέτωπα στην πορεία. Στην ελληνική Δύση πρέπει να βοηθήσουν τη συμμαχική πόλη του Ρηγίου, την οποία έχουν ζώσει σαν τανάλια Συρακούσιοι και Λοκροί.
 Πιο ανατολικά, πρέπει να βοηθήσουν το “δημοκρατικό” καθεστώς της Κέρκυρας, καθώς το νησί το έχει αποκλείσει πελοποννησιακός στόλος, ενώ στις απέναντι ακτές έχουν εγκατασταθεί οι ολιγαρχικοί Κερκυραίοι που είναι έτοιμοι να επιχειρήσουν να ανακτήσουν την εξουσία στην πατρίδα τους. 
Τέλος, πρέπει να συνεχιστεί η τακτική των επιδρομών στις (λακωνικές και μεσσηνιακές) ακτές της σπαρτιατικής επικράτειας. Σύμφωνα με τις οδηγίες

Σμίνθοι οπλοφάγοι …Ο ανίκητος αντίπαλος κάθε αρχαίου στρατού.


Σμίνθος παιχνίδι - αρχαία Αίγυπτος - Βρεττανικό μουσείο

       
Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με το πιο αποτελεσματικό και ίσως το πιο παράδοξο πολεμικό «όπλο» της αρχαιότητος, αυτό που οι πηγές αποκαλούν ως «σμίνθους οπλοφάγους». Μάλιστα, στον αρχαίο ελληνικό κόσμο υπήρχε και αυτή η περίεργη λατρεία των σμίνθων (= ποντικών) που πιθανώς να ξαφνιάζει ως μη αναμενόμενο και ελαχίστως γνωστό στοιχείο της ζωής των αρχαίων Ελλήνων.

Μεταξύ των πολλών παραδόξων στο έργο του Ηροδότου αναφέρεται μία ιστορία όπου στο Πηλούσιο της Αιγύπτου οι ποντικοί απέτρεψαν την εισβολή του Ασσυριακού στρατού όταν κατέφαγαν τους δερμάτινους ιμάντες των ασπίδων και τις χορδές των τόξων. Στο εν λόγω επεισόδιο ο Ασσύριος βασιλέας Σενναχειρείμ το 701 π.Χ εισέβαλλε στην Αίγυπτο επί βασιλείας Φαραώ Σέθη του Αιθίοπα (25η δυναστεία των Φαραώ) αλλά οπισθοχώρησε χωρίς μάχη λόγω του προαναφερθέντος συμβάντος. (Ηρόδοτος ii. 141, Στράβων xiii. σελ. 604)

Τότε, ο Φαραώ αφιέρωσε ένα δικό του λίθινο άγαλμα στον ναό του Ηφαίστου