·
Η ιστορία του Ατρέα και του Θυέστη είναι ένας από τους πιο σκοτεινούς, αιματηρούς και συγκλονιστικούς μύθους της ελληνικής μυθολογίας. Πρόκειται για την απόλυτη αδελφική έριδα, η οποία γέννησε μια κατάρα που στοίχειωσε το γένος των Πελοπιδών για γενιές (μέχρι τον Αγαμέμνονα και τον Ορέστη).
Η Ρίζα του Κακού: Το Χρυσό Αρνί
Ο Ατρέας και ο Θυέστης ήταν γιοι του Πέλοπα και της Ιπποδάμειας. Η αντιπαλότητά τους ξεκίνησε για τον θρόνο των Μυκηνών. Το σημάδι της βασιλείας: Ο Ατρέας βρήκε στο κοπάδι του ένα χρυσό αρνί, το οποίο θεωρούνταν σημάδι από τους θεούς ότι του ανήκει ο θρόνος.
Η προδοσία: Ο Θυέστης, όμως, είχε κρυφή ερωτική σχέση με τη γυναίκα του Ατρέα, την Αερόπη. Με τη βοήθειά της, έκλεψε το χρυσό αρνί και διεκδίκησε τον θρόνο. Η παρέμβαση του Δία: Ο Ατρέας, εξοργισμένος, ζήτησε τη βοήθεια του Δία. Ο Δίας, για να αποδείξει την αδικία, έκανε το αδιανόητο: άλλαξε την πορεία του ήλιου, αναγκάζοντάς τον να δύσει στην ανατολή. Αυτό το θαύμα απέδειξε το δίκαιο του Ατρέα, ο οποίος έγινε τελικά βασιλιάς, εξορίζοντας τον Θυέστη.
Το «Θυέστειο Δείπνο»
Η εκδίκηση του Ατρέα για την προδοσία του αδελφού του έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα της μυθολογίας. Προσποιούμενος ότι θέλει να συμφιλιωθεί μαζί του, ο Ατρέας κάλεσε τον Θυέστη πίσω στις Μυκήνες για ένα μεγάλο γλέντι. Το έγκλημα: Κρυφά, ο Ατρέας έσφαξε τα παιδιά του Θυέστη, τα μαγείρεψε και τα σέρβιρε στον ίδιο τους τον πατέρα.
Αφού ο Θυέστης έφαγε, ο Ατρέας του παρουσίασε τα κομμένα κεφάλια και τα άκρα των παιδιών του, αποκαλύπτοντάς του τι είχε μόλις καταναλώσει. Ο Θυέστης, συγκλονισμένος, καταράστηκε το γένος του Ατρέα (την περίφημη Κατάρα των Ατρειδών) και έφυγε ξανά στην εξορία.
Η Εκδίκηση του Αιγίσθου
Ζητώντας απεγνωσμένα εκδίκηση, ο Θυέστης συμβουλεύτηκε ένα μαντείο. Ο χρησμός τού είπε ότι θα μπορούσε να εκδικηθεί μόνο αν αποκτούσε έναν γιο με την ίδια του την κόρη, την Πελοπία.
Έτσι γεννήθηκε ο Αίγισθος. Όταν ο Αίγισθος μεγάλωσε, έμαθε την αλήθεια για την καταγωγή του και:
Σκότωσε τον Ατρέα, αποκαθιστώντας τον Θυέστη στον θρόνο των Μυκηνών για ένα διάστημα.
Χρόνια αργότερα, έγινε ο εραστής της Κλυταιμνήστρας και σκότωσε τον γιο του Ατρέα, τον Αγαμέμνονα, όταν εκείνος επέστρεψε από την Τροία.
Αντίκτυπος στην Τέχνη
Αυτός ο μύθος αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για σπουδαία έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας και του θεάτρου:
Στην αρχαιότητα, ενέπνευσε την ομώνυμη τραγωδία του Σενέκα (Θυέστης).
Η κατάρα που ακολούθησε τα παιδιά του Ατρέα (Αγαμέμνονα και Μενέλαο) είναι το κεντρικό θέμα της Ορέστειας του Αισχύλου.
Ο όρος «Θυέστειο δείπνο» χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα μεταφορικά για να περιγράψει μια πράξη ακραίας, απάνθρωπης και ύπουλης εκδίκησης.
Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ - ΑΤΡΕΑΣ ΚΑΙ ΘΥΕΣΤΗΣ - ΔΕΣΜΟΙ ΑΙΜΑΤΟΣ - ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣΤΡΟΦΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ
Επανέρχομαι στο κείμενο που είχε γραφεί παλαιότερα για τον μύθο του Πολιτικού, προσθέτοντας πως ο Πλάτων αναφέρει τον Ατρέα και τον Θυέστη. Πως ο Ατρέας έδωσε στον Θυέστη να φάει τα παιδιά του και εκείνος αναποδογύρισε το τραπέζι και τον καταράστηκε. Από τότε ο Ήλιος ανατέλλει από το αντίθετο σημείο.
Συνδέεται λοιπόν η κατάρα των Ατρειδών με το "αναποδογύρισμα" της Γης, ώστε ο Ήλιος να φαίνεται πως ανατέλλει από την Δύση. Η κατάρα είχε ξεκινήσει πρωτύτερα, με τον Τάνταλο που έδωσε στους θεούς να φάνε τον γιο του Πέλοπα. Μετά ο Πέλοπας είχε σκοτώσει τον Μύρτιλο για να νικήσει στην αρματοδρομία και η κατάρα συνεχίζεται στα παιδιά του, Ατρέα και Θυέστη:
Η γυναίκα του Ατρέα ερωτεύεται τον Θυέστη και μεγαλώνει μαζί του τον γιο του Ατρέα, Πλεισθένη.
Ο Θυέστης, όταν μεγαλώνει ο Πλεισθένης, τον στέλνει να σκοτώσει τον Ατρέα, όμως τον σκοτώνει ο Ατρέας. Μαθαίνοντας οτι σκότωσε τον γιό του, εκδικείται τον Θυέστη, δίνοντάς του να φάει τα παιδιά του. Ο Αίγισθος, γιος του Θυέστη, σκοτώνει τον Ατρέα.
Στην συνέχεια, μαζί με την Κλυταιμνήστρα σκοτώνει και τον Αγαμέμνονα όταν επέστρεψε από την Τροία, γιο του Ατρέα.
Καλυκόσχημος κρατήρας ύψος 51 εκ., διάμετρος 51 εκ., 460 π.Χ., Boston, mfa, 63.1246Στο κέντρο της β' πλευράς ο Αίγισθος έχει πιάσει τον Αγαμέμνονα από το κεφάλι και είναι έτοιμος να του καταφέρει και δεύτερο κτύπημα με το σπαθί που κρατάει στο δεξί του χέρι. Ο Αγαμέμνονας, που ήδη αιμορραγεί, γέρνει προς τα πίσω. Στη σκηνή συμμετέχουν άλλες τέσσερις γυναίκες. Πίσω από τον Αίγισθο βρίσκεται η Κλυταιμνήστρα, με ανασηκωμένο το αριστερό χέρι και με διπλό πέλεκυ στο δεξί. Πίσω της, τρέχοντας προς τα αριστερά, ίσως να εικονίζεται η κόρη του Αγαμέμνονα και της Κλυταιμνήστρας, η Χρυσόθεμις. Πίσω από τον Αγαμέμνονα η γυναικεία μορφή που κατευθύνεται προς τα δεξιά με ανασηκωμένα τα χέρια ίσως να είναι η δεύτερη κόρη του, η Ηλέκτρα. Δεξιά της μπορεί να είναι η Κασσάνδρα.
Ο Ορέστης σκοτώνει τον Αίγισθο και την μητέρα του, Κλυταιμνήστρα.
Τί έχουμε εδώ; Σπάσιμο των δεσμών αίματος; Επιγενετική; Αλλαγή του περιβάλλοντος ώστε να πάψει το κακό και να έρθει η ευμένεια; Ο Πλάτων στους διαλόγους του δίνει μεγάλη έμφαση στο σωστό περιβάλλον, καθώς και στο ότι η αρετή μπορεί να διδαχθεί.
Βλέπουμε λοιπόν στους συμβολισμούς πως: Η "κατάρα" (σήμερα το λένε και προγονικό αμάρτημα) συνδέεται με την αριστερόστροφη κίνηση της Γης και η Ευμένεια με την δεξιόστροφη!!
Τελευταία ψάχνουμε τί φταίει στην ζωή μας αναζητώντας να μάθουμε για τις προηγούμενες ζωές μας. Μήπως όμως είναι θέμα αίματος; DNA; Κάτι κακό που έκαναν οι πρόγονοί μας και συνεχίζει στην αλυσίδα μέχρι να εξευμενιστεί;
Περί του μύθου του Πολιτικού.
Στον διάλογο «Πολιτικό» (269a-275a) ο Πλάτων μας αναφέρει ένα κοσμικό γεγονός των παλιών χρόνων, το οποίο το συνδέει με τον μύθο του Ατρέα και του Θυέστη. Μας λέει πως κάποτε, εκεί που σήμερα είναι το σημείο της Δύσης, ήταν το σημείο της Ανατολής. Μάλιστα πως αυτή η μεταβολή της κατευθύνσεως είναι από όλες τις Τροπές η μεγαλύτερη και η τελειότερη. Στην συνέχεια μας λέει για τις καταστροφές που υπέστησαν οι άνθρωποι και τα ζώα από μια τέτοια κίνηση και πως οι επιζώντες ήταν λιγοστοί. Μας εξιστορεί πως στους επιζώντες, όταν συνέβη αυτό, άλλαξε ο χρόνος πάνω τους. Πως οι γέροι άρχισαν να γίνονται νεότεροι μέχρι τελείως μωρά και πέθαιναν. Πως όλα πήγαιναν ανάποδα.
Ο Πλάτων δίνει έμφαση στο ότι ο χρόνος όπως περνάει από πάνω μας και μας φέρνει την γήρανση, είναι απόλυτα συνυφασμένος με τις κινήσεις των ουρανίων σωμάτων, κυρίως του Ηλίου ο οποίος μας δίνει τα έτη, δηλαδή τους ενιαυτούς του γύρω από την Γη.
Στην πραγματικότητα την κίνηση της Γης γύρω από τον Ήλιο με το Ηλιοκεντρικό σύστημα που φαίνεται να ήταν γνώριμο στον Πλάτωνα. Σε μια απότομη αλλαγή λοιπόν αυτών των κινήσεων που προκαλούνται από το πώς η Γη βλέπει τα ουράνια σώματα, αν δηλαδή η Γη βρεθεί τούμπα και τα βλέπει όλα ανάποδα, οι επιζήσαντες αυτού του φαινομένου θα υποστούν ταραχές στον τρόπο με τον οποίο ζουν και μεγαλώνουν.
Τα κύτταρά τους, συνηθισμένα να λειτουργούν σε μια συγκεκριμένη πορεία γενέσεως και φθοράς, ξαφνικά βρίσκονται εκτεθειμένα σε μια αλλαγή που τους πάει από την φθορά πίσω στην γένεση. Με το πέρασμα των χρόνων, τα επόμενα έμβια όντα ζουν κανονικά στους ρυθμούς της νέας κατάστασης. Οι εναπομείναντες, έγιναν κήρυκες αυτών των γεγονότων, τα οποία οι σημερινοί, λανθασμένα, αμφισβητούν.
Την αρχαία περιστροφή την κυβερνούσε και την φρόντιζε ο Θεός. Τους τόπους και τα ζώα τα είχαν μοιραστεί σαν βοσκοί οι θείοι δαίμονες, οι οποίοι προνοούσαν για τις ανάγκες τους και έτσι τα ζώα δεν ήταν άγρια και δεν κυνηγούσαν το ένα το άλλο για να βρουν τροφή. Δεν υπήρχε μεταξύ τους πόλεμος. Εξαιτίας αυτής της τακτοποίησης, θα μπορούσαμε να βρούμε χιλιάδες ευεργετήματα. Υπήρχε άφθονη βλάστηση και πλούσια καρποφόρα δέντρα, ώστε να έχουν τροφή τα ζώα και οι άνθρωποι. Ζούσαν γυμνοί στην ύπαιθρο, δεν είχαν ανάγκη από κρεβάτια διότι η χλόη φύτρωνε από την Γη άφθονη. Αυτή ήταν η εποχή της βασιλείας του Κρόνου ενώ σήμερα είμαστε στην εποχή της βασιλείας του Διός. Επειδή είχαν άφθονη τροφή και δεν χρονοτριβούσαν ψάχνοντάς την, φιλοσοφούσαν σε υψηλά επίπεδα Σοφίας και είχαν την ικανότητα να επικοινωνούν με τα ζώα. Όταν αυτό άλλαξε, ο Θεός άφησε το πηδάλιο και πήραν την ηγεμονία οι άνθρωποι. Με το πέρασμα των χρόνων σταμάτησαν να φιλοσοφούν, επιζητώντας να βρουν τροφή. Τα θηρία αγρίεψαν ψάχνοντας και αυτά τροφή. Τα αγαθά λιγοστεύουν και πληθαίνουν τα κακά, κυριαρχεί η αδικία και ο άνθρωπος κινδυνεύει να καταστραφεί. Όλα άλλαξαν διότι: Όπως πάνω, έτσι και κάτω. Στο αρχαίο κείμενο λέγει:
«όσα χαλεπά καί άδικα έν ουρανω γίγνεται» (273e) .
Αυτός ο μύθος είναι πολυσήμαντος. Τον χρησιμοποιεί ο Πλάτων για να δώσει έμφαση στο πώς θα πρέπει να είναι ο πολιτικός άνδρας, συγκρίνοντας την διοίκηση στην κατάσταση της βασιλείας του Κρόνου με αυτήν που πρέπει να ακολουθήσει ένας σωστός πολιτικός. Δεν είναι όμως μόνο αφήγηση σε μορφή παραβολής ή συμβολισμού. Πάντοτε, όταν ο Πλάτων περιγράφει ένα γεγονός του παρελθόντος, έχει και ιστορική χροιά. Στον συγκεκριμένο μύθο μας ίσως περιγράφει αστρονομικά γεγονότα που επαναλαμβάνονται, σύμφωνα με τους αστρονόμους, κάθε περίπου 12 χιλιάδες χρόνια. Υπάρχουν όμως και οι αστρονόμοι που αμφισβητούν την αντιστροφή των Πόλων.
Γιατί όμως στην προηγούμενη αντιστροφή λέγει πως ο Θεός είχε το πηδάλιο ενώ στην τωρινή το έχουν πάρει οι άνθρωποι; Εδώ ίσως υπάρχει κρυμμένος ένας άλλος συμβολισμός, αυτός της δεξιόστροφης και αριστερόστροφης κίνησης.
Αρχικά η Γη γυρίζει γύρω από τον εαυτό της αριστερόστροφα. Δείτε στο λινκ για να έχετε πιο ξεκάθαρη εικονα. (Αριστερόστροφα όπως βλέπει η ίδια τον εαυτό της και όχι όπως την βλέπουμε εμείς από απέναντι ως παρατηρητές).
Σε περίπτωση που ο Ήλιος ανατέλλει από την σημερινή μας Δύση, σημαίνει ότι άλλαξε η κίνηση της Γης και έγινε ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ. Εμμέσως πλην σαφώς λοιπόν, όπως πάντα, ο Πλάτων μας δίνει σε αυτήν την φράση την δεξιόστροφη κίνηση. Όσοι έχουν ασχοληθεί με φιλοσοφικά κείμενα κατανοούν την διαφορά της αριστερόστροφης με δεξιόστροφης κίνησης (για παράδειγμα στον Τίμαιο στην Δημιουργία του Κόσμου). Υπάρχει σύνδεση της αριστερόστροφης κίνησης με την ύλη και της δεξιόστροφης με το Πνεύμα.
Αν αφαιρέσουμε την πεποίθηση ότι πρόκειται για ιστορικό γεγονός και το δούμε καθαρά συμβολικά, η χρυσή εποχή του Κρόνου συνδέεται με την πνευματική κατάσταση. Με κάποιο ανώτερο εξελικτικό στάδιο της ψυχής.
Πάμε τώρα και σε ένα δεύτερο αστρονομικό γεγονός που προκύπτει μέσα από αυτόν τον μύθο. Το πηδάλιο το είχε ο θεός, όπως και την κυβέρνηση ενώ στην συνέχεια (στην αριστερόστροφη κίνηση της Γης) την κυβέρνηση την πήραν οι άνθρωποι. Εδώ έχουμε σύνδεση της δεξιόστροφης κίνησης της Γης την εποχή του Κρόνου με τον Μέγα Ενιαυτό. Ο Μέγας Ενιαυτός είναι η 25920 ετών κίνηση της Γης, γνωστή ως η Μετάπτωση των Ισημεριών. Είναι ΔΕΞΙΟΣΤΡΟΦΗ. Δείτε βίντεο με την κίνηση του Μεγάλου Ενιαυτού:
Γι’ αυτόν τον λόγο λέμε ότι ήμασταν στην εποχή των Ιχθύων και μπαίνουμε στην εποχή του Υδροχόου και μετά θα μπούμε στην εποχή του Αιγόκερω και ούτω καθεξής. Πάνε ανάποδα από την ημερήσια κίνηση της Γης όπου ο ορίζοντας διασχίζει τους 12 Αστερισμούς με αυτήν την σειρά: Κριός-Ταύρος-Δίδυμοι-Καρκίνος κλπ. Γι’ αυτό λέμε αν γεννηθεί κάποιος για παράδειγμα στις 06 00 έχει ωροσκόπο Λέοντα, στις 08 00 έχει Παρθένο, στις 10 00 Ζυγό κ.ο.κ.
Αν είχαμε δεξιόστροφη κίνηση, όμοια με του Μεγάλου Ενιαυτού, οι Αστερισμοί θα πήγαιναν ανάποδα. Βέβαια για το ποιο είναι το σωστό και ποιο το ανάποδο… Μπορεί η δική μας σειρά να είναι ανάποδη και ορθή εκείνη του Μεγάλου Ενιαυτού!
Το πηδάλιο λοιπόν το είχε ο θεός διότι «όπως πάνω έτσι και κάτω». Όλα αυτά σαφώς συμβολικά.
Συμπερασματικά: Σύμφωνα με την δική μου ερμηνεία: Στην χρυσή εποχή του Κρόνου όπου υπάρχει ευημερία και ακόμη και τα ζώα χορταίνουν από τους καρπούς της Γης και δεν τρώνε το ένα το άλλο, γενικά δεν υπάρχει η έννοια της φιλονικίας και του πολέμου, η κίνηση της Γης είναι δεξιόστροφη όμοια με την μεγάλη της κίνηση, αυτή του Μεγάλου Ενιαυτού. Το πηδάλιο λοιπόν το έχει ο θεός, καθώς συνήθιζαν τις μεγάλες κινήσεις να τις ταυτίζουν με κάτι θεϊκό. Όταν ο Ήλιος άλλαξε σημείο ανατολής και ήρθε ανάποδα, δηλαδή όταν η Γη άρχισε να κινείται αριστερόστροφα, το πηδάλιο έφυγε από τον θεό και πήγε στους ανθρώπους.
Δεξιόστροφα= θεός= ανώτερη ψυχική κατάσταση
Αριστερόστροφα = άνθρωπος = ύλη.
Αρετή Γεωργακοπούλου
Areti Georgakopoulou και με Πληροφορίες τεχνητής νοημοσύνης
Ο Ατρέας και ο Θυέστης είναι δύο από τα πιο εμβληματικά πρόσωπα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας.
Μυκήνες
Ήταν δίδυμα αδέλφια, γιοι του Πέλοπα και της Ιπποδάμειας, και πρωταγωνιστές σε μια ιστορία άγριας διαμάχης και εκδίκησης που σφράγισε το καταραμένο γένος των Ατρειδών. Η τραγική τους ιστορία περιλαμβάνει τα εξής: Η Αρχή της Κόντρας: Τα δύο αδέλφια συνωμότησαν με τη μητέρα τους και σκότωσαν τον ετεροθαλή αδελφό τους, Χρύσιππο. Εξοργισμένος ο Πέλοπας, τους καταράστηκε να αλληλοσκοτώνονται οι απόγονοί τους και τους έδιωξε. Κατέφυγαν στις Μυκήνες όπου διεκδίκησαν τον θρόνο.
Μυκήνες
Το Χρυσόμαλλο Άρνι: Για να αποδείξει τη θεϊκή εύνοια και το δικαίωμά του στον θρόνο, ο Ατρέας έπρεπε να έχει ένα χρυσόμαλλο αρνί. Ο Θυέστης, όμως, με τη βοήθεια της γυναίκας του Ατρέα (Αερόπης) –η οποία ήταν ερωμένη του–, το έκλεψε και πήρε αυτός την εξουσία. Το Θυέστειο Δείπνο: Όταν ο Ατρέας έμαθε για την απιστία και την προδοσία, οργάνωσε την απόλυτη εκδίκηση. Κάλεσε τον Θυέστη σε γεύμα συμφιλίωσης, αλλά του σέρβιρε κρυφά τα σφαγμένα παιδιά του. Μόλις ο Θυέστης συνειδητοποίησε τι έφαγε, καταράστηκε τον αδελφό του και τράπηκε σε φυγή
Στην ελληνική μυθολογία, ο Ατρέας (Ἀτρεύς (ἀτρεῆς), ἀ- (μη) + τρέω (τρέμω), "ο ατρόμητος"), γιος του Πέλοπα και της Ιπποδαμείας, ήταν βασιλιάς των Μυκηνών που ανήκε στο καταραμένο γένος των Τανταλιδών. Παντρεύτηκε την Αερόπη με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο.
Ο μύθος
Ο Ατρέας ήταν απόγονος καταραμένου γένους, του οποίου η ιστορία αρχίζει με το έγκλημα του Ταντάλου και συνεχίστηκαν και μετά. Ο Πέλοπας θα σκοτώσει τον Μυρτίλο, έναν από τους γιους του Ερμή, ο οποίος στη συνέχεια ορκίστηκε να εκδικηθεί τους απόγονους του Πέλοπα, τους Πελοπίδες.
Ο Πέλοπας είχε κάνει έναν γιο με τη Νύμφη Αξιόχη, τον Χρύσιππο, ένα πολύ όμορφο παιδί. Η γυναίκα του η Ιπποδάμεια φοβήθηκε όμως ότι θα τον έκανε κληρονόμο και διάδοχο του βασιλείου του, και γι' αυτό τον σκότωσε.
Μυκήνες
Ο Ατρέας κατέφυγε στις Μυκήνες και ανέλαβε καθήκοντα αντικαταστάτη στην αυλή του ανιψιού του του Ευρυσθέα που ήταν βασιλιάς και πολεμούσε τους Ηρακλείδες. Όταν ο Ευρυσθέας σκοτώθηκε στη μάχη, ο Ατρέας τον διαδέχτηκε και έγινε βασιλιάς. Κατά άλλους, μετά τον θάνατο του Ευρυσθέα ανέλαβε βασιλιάς ο πατέρας του ο Σθένελος και επέτρεψε στον Ατρέα αλλά και στον αδερφό του τον Θυέστη να παραμείνουν στη Μιδέα της Αργολίδας ως φιλοξενούμενοί του. Μετά από έναν χρησμό του μαντείου που είπε ότι ένας Πελοπίδας πρέπει να κυβερνήσει το βασίλειο, και μετά τον θάνατο του Σθένελου και του Θυέστη έγινε ο Ατρέας βασιλιάς.
Ο Ατρέας είχε υποσχεθεί να θυσιάσει το καλύτερό του αμνό στη θεά Άρτεμη. Έψαξε στα κοπάδια του, αλλά όταν ανακάλυψε ένα χρυσόμαλλο κριάρι, το έδωσε στη γυναίκα του την Αερόπη για να το κρύψει. Η γυναίκα του με τη σειρά της το έδωσε στον αδερφό του Ατρέα, τον Θυέστη, με τον οποίο είχε σχέση. Ο Θυέστης τη συμβούλεψε ότι όποιος κατέχει το κριάρι με το χρυσόμαλλο δέρας αξίζει να είναι και βασιλιάς. Ο Ατρέας, όταν το έμαθε, ζήτησε τη βοήθεια του Ερμή, και με τη βοήθεια του Δία κατάφερε να ξαναπάρει τον θρόνο και το χρυσόμαλλο κριάρι και να εξορίσει τον Θυέστη.
Όταν ο Ατρέας έμαθε ότι η γυναίκα του τον είχε απατήσει με τον αδελφό του σκότωσε τους γιους του Θυέστη, έβρασε τη σάρκα τους και κάλεσε τον αδελφό του για να δειπνήσει μαζί του. Αφού ο Θυέστης ανύποπτος έφαγε το μακάβριο γεύμα του, ο Ατρέας του εκμυστηρεύτηκε την αλήθεια δείχνοντάς του τα χέρια και τα πόδια των νεκρών.
Ο Θυέστης για να εκδικηθεί τον αδελφό του έκανε έναν γιο με την ίδια του την κόρη την Πελοπία, τον Αίγισθο, ο οποίος σύμφωνα με έναν χρησμό θα σκότωνε τον Ατρέα. Η Πελοπία από ντροπή για την αιμομιξία έδωσε τον Αίγισθο σε έναν βοσκό που λυπήθηκε το μωρό και το πήγε στον Ατρέα. Ο Ατρέας ανύποπτος μεγάλωσε τον Αίγισθο και τον αγαπούσε σαν δικό του παιδί. Όταν ο Αίγισθος ενηλικιώθηκε έμαθε την αλήθεια για την καταγωγή του και σκότωσε τον Θείο και πατριό του.
Μυκήνες
Οι ιστορικές αναφορές των Χετταίων
Στα κείμενα που έχουν διασωθεί από τους Χετταίους περιγράφονται συγκρούσεις ανάμεσα στους ίδιους και τους Έλληνες που πραγματοποιήθηκαν στα τέλη του 15ου αιώνα και στις αρχές του 14ου αιώνα π.Χ. Ο Έλληνας βασιλιάς των Αχιγιάβα (Αχαιών) καταγράφεται ως Ατταρσίγιας, επιτέθηκε στην Κύπρο και εκθρόνισε τον υποτελή βασιλιά στους Χετταίους Μαντουβάττα.
Ο Ατταρσίγιας επιτέθηκε ξανά στα υποτελή βασίλεια των Χετταίων στη Μικρά Ασία όπου είχε τοποθετηθεί βασιλιάς ο Μαντουβάττα ο οποίος πιθανότατα αποστάτησε κατόπιν στους Αχιγιάβα.
Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι το όνομα "Ατταρσίγιας" αποτελεί τη Χιττιτική μετάφραση του ονόματος "Ατρεύς". Άλλοι λιγότεροι μελετητές διαφωνούν με την πρόταση ότι δεν είναι απαραίτητα το ίδιο πρόσωπο.
https://www.greek language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/atreides/page_004.html
