Το Μακεδονικό ζήτημα και η Συμφωνία των Πρεσπών.-Η συγγραφέας Αναστασία Βούλγαρη συνομιλεί με τον Γεώργιο Κοντογιώργη. Μία ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συζήτηση για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, τη Συμφωνία των Πρεσπών τις ευρύτερες διαστάσεις και τον πόλεμο που διεξάγεται ακόμα και εκ των έσω κατά του Ελληνισμού.
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα της συζήτησης:
• Ανέβηκαν στην εξουσία άνθρωποι οι οποίοι έχουν εκτραφεί στο εκτροφείο της προσομοίωσης προς αυτό το οποίο θέλει ο ηγεμόνας.
• Ο Έλληνας μπορεί να έχει πολιτική ατομικότητα, αλλά αντιτάσσει ισχυρή αντίσταση σε κάθε τι που υπονομεύει τη συλλογικότητά του, αμφισβητεί τον πατριωτισμό του και την ιστορία του. Γι' αυτό και βλέπουμε ότι, ως ιστορικός λαός, δημιουργεί ακόμη και εχθρούς μέσα στην ίδια τη χώρα.
• Όλες οι μεγάλες ήττες και η αποδόμηση τόσο του μείζονος Ελληνισμού όσο και του ελλαδικού Ελληνισμού οργανώθηκαν στην Αθήνα· όχι στο μέτωπο ούτε στα διπλωματικά σαλόνια. Από εδώ οργανώθηκαν και από εδώ διακινήθηκαν, οδηγώντας στη συρρίκνωση και τη σημερινή ευτέλεια του ελληνικού κόσμου. Διότι σήμερα ο Ελληνισμός ιστορείται διά των πεπραγμένων του κράτους και όχι διά των πεπραγμένων του ίδιου του Ελληνισμού. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα. Τα πεπραγμένα του Ελληνισμού τα διαπιστώνουμε ακόμη και σήμερα στη διασπορά, όπως και σε όλη την ιστορική του διαδρομή. Τα πεπραγμένα του κράτους, όμως, είναι γνωστά και, κατά την άποψή του, υπήρξαν εξόχως καταστρεπτικά για τον Ελληνισμό και θα συνεχίσουν να είναι όσο δεν μεταβάλλεται η σχέση κοινωνίας και πολιτικής.
Κοσμοσύστημα - Κοσμοσυστημική Γνωσιολογία
Η ελληνική ιστορική συνέχεια θεμελιώνεται και τεκμαίρεται από τη διατήρηση του ανθρωποκεντρικού ιδιώματος.
Χαρακτηριστικά, ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης επισημαίνει ότι η ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού δεν αποδεικνύεται πρωτίστως από τη γλώσσα, τα ήθη ή τα έθιμα, αφού αυτά αποτελούν εξωτερικές εκφράσεις ενός βαθύτερου πολιτισμικού φαινομένου.
Το ουσιώδες τεκμήριο της συνέχειας είναι η διαχρονική διατήρηση του ανθρωποκεντρικού ιδιώματος: των εννοιών, των θεσμών και του τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας που συγκροτούν τον Ελληνικό κόσμο.
Η ελληνική γλώσσα διατηρεί διαχρονικά έννοιες όπως ο πολίτης, η δημοκρατία, η νομισματική οικονομία, το εμπόριο και η αυτοκυβέρνηση, επειδή οι αντίστοιχες κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες εξακολούθησαν να υφίστανται. Η γλώσσα λειτουργεί ως φορέας αυτών των πραγματικοτήτων· δεν αποτελεί, από μόνη της, την απόδειξη της συνέχειας.
Αντιθέτως, όταν κατέρρευσε η Ρώμη, η λατινική έπαψε να αποτελεί ζωντανή γλώσσα ενός ιστορικού έθνους. Η μεταγενέστερη αναβίωσή της δεν συνεπαγόταν και ιστορική συνέχεια του ρωμαϊκού κόσμου.
Η νεότερική Δύση παρέλαβε από τον Ελληνικό κόσμο θεμελιώδεις πολιτικές έννοιες, όπως η δημοκρατία και ο πολίτης, αποδίδοντάς τους όμως διαφορετικό περιεχόμενο, ενώ παράλληλα αποσύνδεσε το Βυζάντιο από την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, παρεμβάλλοντας τον δυτικό Μεσαίωνα ως δήθεν αποκλειστική γέφυρα προς τη νεότερη εποχή.
